Uitspraak
E N K E L V O U D I G E K A M E R
03/178 NABW
U I T S P R A A K
in het geding tussen:
[appellant], wonende te [woonplaats], appellant,
en
het College van burgemeester en wethouders van de gemeente Deventer, gedaagde.
I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
Namens appellant heeft mr. R.M.J. Lanting, advocaat te Deventer, hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank Zwolle van 4 december 2002, reg.nr. 02/469 NABW.
Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
Appellant en gedaagde hebben nadere stukken aan de Raad gezonden.
Het geding is behandeld ter zitting van 23 november 2004, waar appellant zich heeft laten vertegenwoordigen door
mr. R.H.H. Schepers, advocaat te Deventer, en gedaagde door K. Pinkster, werkzaam bij de gemeente Deventer.
II. MOTIVERING
De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden.
Bij besluit van 16 oktober 2001 heeft gedaagde het recht op bijstand van appellant over de periode van 19 april 1999 tot en met 15 oktober 1999 herzien en de als gevolg van de herziening ten onrechte gemaakte kosten van bijstand tot een bedrag van ƒ 12.848,33 (€ 5.830,32) teruggevorderd. Hierbij heeft gedaagde overwogen dat appellant en zijn echtgenote over deze periode inkomsten uit werkzaamheden hebben ontvangen waarmee bij de bijstandsverlening geen rekening is gehouden.
Bij besluit van 19 maart 2002 heeft gedaagde het bezwaar tegen het besluit van 16 oktober 2001 ongegrond verklaard.
Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het besluit van 19 maart 2002 ongegrond verklaard.
Appellant heeft zich in hoger beroep gemotiveerd tegen deze uitspraak gekeerd.
De Raad komt tot de volgende beoordeling.
De Raad stelt vast dat het hoger beroep van appellant enkel betrekking heeft op het oordeel van de rechtbank dat niet is gebleken van dringende redenen op grond waarvan gedaagde bevoegd was om geheel of gedeeltelijk van terugvordering af te zien.
Ingevolge artikel 78, derde lid, van de Algemene bijstandswet (Abw) kunnen burgemeester en wethouders geheel of gedeeltelijk van terugvordering afzien indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn.
De Raad volgt gedaagde niet in diens grief dat de beide door appellant overgelegde medische verklaringen niet meegenomen zouden mogen worden bij de beoordeling van het hoger beroep. Wanneer, zoals in het onderhavige geval, aanvullende stukken ter staving van het ingenomen standpunt tijdig ter kennis zijn gebracht van de Raad en het bestuursorgaan in de gelegenheid is geweest gemotiveerd op deze stukken te reageren, staat geen geschreven of ongeschreven rechtsregel eraan in de weg deze stukken in de rechterlijke beoordeling te betrekken. Niet is gebleken dat appellant met het overleggen van de beide medische verklaringen buiten de grenzen van het geschil is getreden of in een eerdere fase van de procedure welbewust ervan heeft afgezien bepaalde (mogelijke) gebreken van het besluit van 19 maart 2002 aan de orde te stellen.
Appellant stelt dat hij de inkomsten, die hij aan gedaagde had moeten melden, niet heeft opgeven omdat hij deze inkomsten, naast zijn bijstandsuitkering, nodig had om zijn moeder een medische behandeling te laten ondergaan. Zijn persoonlijkheid zou gedesintegreerd zijn geraakt indien hij zijn moeder niet had geholpen. Omdat hij niet anders kon handelen dan hij heeft gedaan is er, volgens appellant, sprake van dringende redenen op grond waarvan gedaagde van gehele of gedeeltelijke terugvordering had moeten afzien.
De Raad stelt voorop dat dringende redenen als bedoeld in artikel 78, derde lid, van de Abw enkel betrekking kunnen hebben op de gevolgen van een terugvordering voor de betrokkene. Verontschuldigingen voor de gedragingen die ertoe hebben geleid dat de betrokkene ten onrechte bijstand heeft verkregen zijn niet aan te merken als dringende redenen in de zin van artikel 78, derde lid, van de Abw.
Dringende redenen kunnen naar vaste rechtspraak van de Raad (zie onder meer de uitspraak van 19 december 2002, gepubliceerd in RSV 2003/42 en USZ 2003/67) slechts zijn gelegen in de onaanvaardbare sociale en/of financiële gevolgen van een terugvordering voor de betrokkene. Het moet dan gaan om incidentele gevallen, waarin iets bijzonders en uitzonderlijks aan de hand is en waarin een individuele afweging van alle relevante omstandigheden plaatsvindt.
De Raad stelt vast dat hetgeen door appellant is aangevoerd betrekking heeft op de omstandigheden die ertoe hebben geleid dat hij ten onrechte bijstand heeft ontvangen.
De Raad is met de rechtbank van oordeel dat deze omstandigheden geen dringende redenen vormen als bedoeld in artikel 78, derde lid, van de Abw. Ook overigens zijn de Raad geen dringende redenen gebleken. Gedaagde was derhalve niet bevoegd om geheel of gedeeltelijk van terugvordering af te zien.
Uit het vorenstaande vloeit voort dat het hoger beroep niet kan slagen, zodat de aange-vallen uitspraak, voorzover aangevochten, voor bevestiging in aanmerking komt.
De Raad ziet ten slotte geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
III. BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep,
Recht doende:
Bevestigt de aangevallen uitspraak voorzover aangevochten.
Aldus gewezen door mr. J.M.A. van der Kolk-Severijns, in tegenwoordigheid van S.W.H. Peeters als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 4 januari 2005.
(get.) J.M.A. van der Kolk-Severijns.
(get.) S.W.H. Peeters.