ECLI:NL:CRVB:2005:AT2831

• Datum uitspraak: 23 maart 2005
• Publicatiedatum: 4 april 2013
• Zaaknummer: 03/1960 WW
• Instantie: Centrale Raad van Beroep
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: H. Bolt; S.H. Peper
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Beschikbaarheid voor werk bij aanvraag WW-uitkering na weigering WAO-uitkering

Appellant diende een aanvraag in voor een WW-uitkering nadat hem een WAO-uitkering was geweigerd wegens onvoldoende arbeidsongeschiktheid. De uitkeringsinstantie wees de WW-uitkering af omdat appellant niet beschikbaar was voor werk, een vereiste volgens de Werkloosheidswet (WW).

Appellant stelde in hoger beroep dat hij wel bereid was om te werken of te solliciteren, ondanks zijn arbeidsongeschiktheid. Echter, hij ondersteunde deze stelling niet met bewijsstukken. De Raad oordeelde dat appellant ondubbelzinnig had verklaard niet beschikbaar te zijn voor werk en daarom niet als werkloos kon worden beschouwd.

De Raad bevestigde het besluit van de rechtbank dat het beroep ongegrond is en wees een proceskostenveroordeling af. Hiermee blijft de weigering van de WW-uitkering in stand omdat appellant niet voldoet aan de beschikbaarheidseis van de WW.

Uitkomst: De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van de WW-uitkering wegens het ontbreken van beschikbaarheid voor werk.

Uitspraak

E N K E L V O U D I G E K A M E R

03/1960 WW

U I T S P R A A K

in het geding tussen:

[appellant], wonende te [woonplaats], appellant,

en

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, gedaagde.

I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING

Namens appellant heeft mr. R.A.J. Delescen, advocaat te Roermond, op bij aanvullend beroepschrift aangevoerde gronden hoger beroep ingesteld tegen een door de rechtbank Roermond op 19 maart 2003 gewezen uitspraak,

reg.nr. 2002/1114 WW.

Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.

Het geding is behandeld ter zitting van 9 februari 2005, waar appellant en voornoemde gemachtigde niet zijn verschenen en waar gedaagde zich heeft laten vertegenwoordigen door W.J.M.H. Lagerwaard, werkzaam bij het Uwv.

II. MOTIVERING

De Raad stelt voorop dat het in dit geding aan de orde zijnde geschil wordt beoordeeld aan de hand van de Werkloosheidswet (WW) en de daarop berustende bepalingen, zoals die luidden ten tijde als hier van belang.

In augustus 1999 is appellant wegens ziekte uitgevallen voor zijn werkzaamheden. Bij besluit van 7 december 2000 heeft gedaagde een WAO-uitkering geweigerd op de grond dat de mate van arbeidsongeschiktheid van appellant per einde wachttijd minder dan 15 procent bedraagt. Pas op 11 juni 2002 heeft appellant een aanvraag om een WW-uitkering ingediend.

Bij besluit van 21 juni 2002 heeft gedaagde aan appellant meegedeeld dat geen recht bestaat op een WW-uitkering, omdat hij niet beschikbaar is voor het aanvaarden of verrichten van arbeid. Het daartegen gemaakte bezwaar is bij het bestreden besluit van 13 september 2002 ongegrond verklaard.

De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak het daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.

De Raad overweegt als volgt.

Ingevolge artikel 16 van de WW -voorzover hier van belang- is werkloos de werknemer die beschikbaar is om arbeid te aanvaarden.

Uit de stukken blijkt dat appellant op het aanvraagformulier WW heeft verklaard dat hij niet beschikbaar is voor werk, omdat hij zich arbeidsongeschikt acht en om die reden niet heeft gesolliciteerd. Voorts heeft hij verklaard dat hij gedurende de periode augustus 1999 tot heden wegens arbeidsongeschiktheid niet heeft kunnen werken in loondienst.

Naar het oordeel van de Raad heeft appellant hiermee duidelijk en ondubbelzinnig te kennen gegeven dat hij zich niet beschikbaar stelt of wil stellen voor arbeid, zodat hij op grond van voornoemd artikel niet als werkloos kan worden aangemerkt.

In hoger beroep heeft appellant gesteld dat hij weliswaar arbeidsongeschikt was, doch bereid was werkzaamheden te verrichten dan wel sollicitatieactiviteiten te ondernemen. Naar het oordeel van de Raad heeft appellant deze stelling niet aannemelijk gemaakt. Appellant heeft tot en met de fase van hoger beroep nagelaten zijn stelling met bewijsstukken te ondersteunen.

De Raad acht dan ook het bestreden besluit op een voldoende deugdelijke grondslag gebaseerd. Dit betekent dat het bestreden besluit in rechte stand kan houden, zodat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.

Voor een proceskostenveroordeling op grond van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht acht de Raad geen termen aanwezig.

III. BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep,

Recht doende:

Bevestigt de aangevallen uitspraak.

Aldus gegeven door mr. H. Bolt, in tegenwoordigheid van mr. S.H. Peper als griffier, en uitgesproken in het openbaar op

23 maart 2005.

(get.) H. Bolt.

(get.) S.H. Peper.