Uitspraak
04/4088 WUV, 05/477 WUV
U I T S P R A A K
in de gedingen tussen:
[eiseres], wonende te [woonplaats] (Israël), eiseres,
en
de Raadskamer WUV van de Pensioen- en Uitkeringsraad, verweerster.
I. ONTSTAAN EN LOOP VAN DE GEDINGEN
Onder dagtekening 31 maart 2004 en 19 november 2004, kenmerk respectievelijk JZ/I/80/2004/0213 en JZ/Q80/2004/0767, heeft verweerster ten aanzien van eiseres een tweetal besluiten genomen ter uitvoering van de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers 1940-1945 (hierna: de Wet).
Tegen deze besluiten heeft eiseres bij de Raad beroep ingesteld. In de beroepschriften, met een bijlage, heeft eiseres uiteengezet waarom zij zich met de bestreden besluiten niet kan verenigen.
Verweerster heeft verweerschriften ingediend.
De gedingen zijn gevoegd behandeld ter zitting van de Raad op 4 augustus 2005.
Aldaar is eiseres, met voorafgaand bericht, niet verschenen, terwijl verweerster zich heeft doen vertegenwoordigen door mr. T.R.A. Dircke, werkzaam bij de Pensioen- en Uitkeringsraad.
II. MOTIVERING
Blijkens de gedingstukken is eiseres, geboren in 1959, in 1992 met toepassing van artikel 3, tweede lid (thans: oud), van de Wet gelijkgesteld met de vervolgde. Verweerster heeft hiertoe aanvaard dat de psychische klachten van eiseres en haar daaruit voortvloeiende anorexia nervosa en boulimia in overwegende mate in verband staan met de vervolging van haar ouders. Aan eiseres zijn toen een periodieke uitkering en enkele bijzondere voorzieningen toegekend.
Nadien is aan eiseres bij, na bezwaar genomen, besluit van 12 december 1994 bij wijze van bijzondere voorziening een vergoeding toegekend van de kosten van een eenmalige gebitsrehabilitatie. Dit besluit berust op een advies van de verweerster toen adviserend tandarts J. Soesman van 3 januari 1994. Uit dit advies en de omringende tandheelkundige gegevens blijkt dat het bij eiseres gaat om overmatige en doorgaande gebitsschade die wordt veroorzaakt door veelvuldig braken vanwege haar anorexia/boulimia, welke situatie voortdurend tandheelkundig ingrijpen noodzakelijk maakt.
Op basis van genoemd besluit van 12 december 1994 zijn tot en met het jaar 1998 door eiseres - overeenkomstig een door de eiseres behandelend tandarts R. Akerman opgesteld behandelplan betreffende het vervangen van een aantal al bestaande kronen en het plaatsen van enkele nieuwe kronen en daarmee samenhangende behandeling - ingediende declaraties door verweerster vergoed.
In november 2003 heeft eiseres bij verweerster een tweetal nadere declaraties voor tandartskosten ingediend, betreffende een röntgenfoto/ diepe amalgaamvulling ad
ILS 800,-- en wortelbehandeling/ begin van een kroonbehandeling ad ILS 450,--.
Deze declaraties - opgevat als vervolgaanvragen - heeft verweerster, overeenkomstig aan haar door haar huidig tandheelkundig adviseur M. Schächter uitgebrachte adviezen, afgewezen bij besluiten van 21 april 2004 en 9 december 2003, zoals na daartegen gemaakt bezwaar gehandhaafd bij de nu bestreden besluiten. Daartoe is overwogen, samengevat, dat deze behandelingen geen verband houden met de anorexia/ boulimia van eiseres doch als reguliere onderhoudsbehandelingen zijn aan te merken.
In bezwaar en beroep heeft eiseres, mede onder verwijzing naar verklaringen van de haar behandelend tandarts, aangevoerd - kort gezegd - dat deze afwijzingsgrond niet in overeenstemming is met de aanvaarding door verweerster in 1994 dat bij haar sprake is van overmatige en doorgaande gebitsschade als gevolg van haar, ook thans onverminderd aanwezige, anorexia / boulimia.
De Raad acht deze grief terecht voorgedragen.
Uit de voorhanden gegevens blijkt duidelijk dat in de psychische gezondheidstoestand van eiseres, en met name haar anorexia/ boulimia, geen relevante wijziging is opgetreden en dat zich in verband hiermee ook onverminderd overmatige gebitsschade voordoet. Van een reguliere (onderhouds-)situatie na gebitsrehabilitatie kan onder deze omstandigheden - naar door destijds adviserend tandarts Soesman ook uitdrukkelijk is onderkend en voorspeld, en door behandelend tandarts Akerman ook voor het heden is bevestigd - geen sprake zijn.
Op grond hiervan acht de Raad voldoende aannemelijk dat ook de nu ingediende declaraties betrekking hebben op overmatige, causale gebitsschade. Hieraan kan onder de gegeven omstandigheden niet afdoen dat - naar door de tandarts Akerman is verklaard - die causaliteit niet specifiek per element met zekerheid is aan te geven. De algehele situatie van het gebit is hier beslissend.
Gezien het voorgaande hadden de in de onderhavige declaraties aangegeven kosten ingevolge artikel 20 van Pro de Wet door verweerster vergoed dienen te worden. De bestreden besluiten kunnen mitsdien niet in stand blijven.
De Raad zal voorts, met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), zelf in de zaken voorzien.
De Raad is, ten slotte, niet gebleken van proceskosten, aan de zijde van eiseres gevallen, welke voor vergoeding op grond van artikel 8:75 van Pro de Awb in aanmerking komen.
Beslist wordt nu als volgt.
III. BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep,
Recht doende:
Verklaart de beroepen gegrond;
Vernietigt de bestreden besluiten en de daaraan ten grondslag liggende besluiten van
9 december 2003 en 21 april 2004;
Bepaalt dat verweerster de in november 2003 door eiseres ingediende declaraties ad in totaal ILS 1.250,--vergoedt;
Bepaalt dat de Pensioen- en Uitkeringsraad aan eiseres de in deze gedingen betaalde griffierechten ad in totaal € 70,-- vergoedt.
Aldus gegeven door mr. C.G. Kasdorp als voorzitter en mr. G.L.M.J. Stevens en mr. R.P.T. Elshoff als leden, in tegenwoordigheid van P. van der Wal als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 15 september 2005.
(get.) C.G. Kasdorp.
(get.) P. van der Wal.
HD
30.08