Uitspraak
E N K E L V O U D I G E K A M E R
05/4397 WAO
U I T S P R A A K
in het geding tussen:
[appellant], wonende te [woonplaats], appellant,
en
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, gedaagde.
I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
Appellant heeft hoger beroep ingesteld tegen de tussen partijen op 27 juni 2005 onder kenmerk 05/149 door de rechtbank Maastricht gewezen uitspraak (hierna: de aangevallen uitspraak).
Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend.
Het geding is behandeld ter zitting van de Raad, gehouden op 16 maart 2006, waar appellant in persoon is verschenen en waar gedaagde zich heeft laten vertegenwoordigen door F.P.L. Smeets.
II. MOTIVERING
Bij besluit van 27 juni 1995 heeft de Grafische Bedrijfsvereniging, voorganger van gedaagde, aan appellant met ingang van 26 juni 1995 een loondervingsuitkering in de zin van de Wet op de Arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toegekend. Bij dit besluit is de mate van arbeidsongeschiktheid vastgesteld op 15 tot 25% en het dagloon op f 286,84, zijnde het maximumdagloon.
Bij besluit van 16 juni 1998 heeft het Landelijk instituut sociale verzekeringen, tevens voorganger van gedaagde, aan appellant medegedeeld dat zijn loondervingsuitkering eindigt op 26 juni 1998 en dat zijn uitkering ingaande die datum wordt voortgezet als een vervolguitkering. Het vervolgdagloon is bij dat besluit vastgesteld op f 256,52.
Bij besluit van 20 juli 2004 heeft gedaagde de arbeidsongeschiktheidsuitkering van appellant herzien per 8 september 2004. Met ingang van die datum is de arbeidsongeschiktheid van appellant vastgesteld op 80 tot 100%. Bij dit besluit is het dagloon vastgesteld op € 142,53, zijnde het geïndexeerde vervolgdagloon.
Het tegen het besluit van 20 juli 2004 ingediende bezwaar heeft gedaagde bij besluit van 15 december 2004 ongegrond verklaard.
De rechtbank heeft het beroep tegen het besluit van 15 december 2004 bij de aangevallen uitspraak ongegrond verklaard. Daarbij heeft de rechtbank het volgende overwogen, waarbij appellant is aangeduid als eiser en gedaagde als verweerder:
“De rechtbank stelt vast dat nu zijdens eiser geen rechtsmiddelen zijn aangewend tegen verweerders besluiten van 27 juni 1995 en
16 juni 1998 deze in rechte zijn komen vast te staan.
Uitgaande van de in voormelde besluiten vastgestelde daglonen en de berekening van de indexering van eisers vervolgdagloon in gedingstuk B36, is de rechtbank van oordeel dat verweerder eisers dagloon in zijn besluit van 20 juli 2004 juist heeft vastgesteld op € 142,53. Hetgeen voor het overige door eiser is aangevoerd met betrekking tot door verweerder in het verleden gemaakte fouten valt buiten het kader van onderhavige procedure.”.
De Raad kan zich vinden in het oordeel van de rechtbank en maakt de daartoe gebezigde overwegingen tot de zijne. Hetgeen appellant in hoger beroep heeft aangevoerd bevat vergeleken met de grieven in eerste aanleg geen nieuwe gezichtspunten en heeft de Raad niet tot een ander oordeel kunnen brengen.
Uit het voorgaande volgt dat het hoger beroep niet kan slagen en dat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.
De Raad ziet geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
III. BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep,
Recht doende:
Bevestigt de aangevallen uitspraak.
Aldus gegeven door mr. B.J. van der Net, in tegenwoordigheid van mr. M. Renden als griffier en uitgesproken in het openbaar op 30 maart 2006.
(get.) B.J. van der Net.
(get.) M. Renden.
BKH 040406