Uitspraak
10/3596 ZW
Centrale Raad van Beroep
Enkelvoudige kamer
U I T S P R A A K
op het hoger beroep van:
[Appellant], wonende te [woonplaats] (hierna: appellant),
tegen de uitspraak van de rechtbank ’s-Gravenhage van 12 mei 2010, 09/3119 (hierna: aangevallen uitspraak),
in het geding tussen:
appellant
en
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: Uwv).
Datum uitspraak: 4 januari 2012
I. PROCESVERLOOP
Namens appellant is hoger beroep ingesteld.
Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 23 november 2011. Namens appellant is verschenen mr. J.P.C.M. van Es, advocaat te ’s-Gravenhage. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. M.J.F. Bär.
II. OVERWEGINGEN
1.1. Bij besluit van 6 oktober 2004 is aan appellant met ingang van 27 september 2004 een uitkering op grond van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsuitkering (WAO) toegekend, berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 15 tot 25%. Daaraan ligt het standpunt ten grondslag dat appellant geschikt is voor rugsparende, niet stresserende werkzaamheden. Aanvullend is hem een uitkering op grond van de Werkloosheidswet toegekend. Vanuit deze situatie heeft hij zich ziek gemeld en is hem met ingang van 9 januari 2008 een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW) toegekend.
1.2. Bij besluit van 18 februari 2009 heeft het Uwv de ZW-uitkering van appellant met ingang van 23 februari 2009 beëindigd op de grond dat appellant vanaf die datum weer geschikt is voor het verrichten van zijn arbeid. Het door appellant tegen dit besluit gemaakt bezwaar is bij besluit van 24 maart 2009 (bestreden besluit) ongegrond verklaard.
2. De rechtbank heeft het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft geen aanleiding gezien het medisch onderzoek door de verzekeringsartsen onzorgvuldig te achten of de bevindingen van dat onderzoek in twijfel te trekken. De gezondheidsproblematiek, zoals die blijkt uit de door appellant overgelegde stukken, biedt onvoldoende aanknopingspunten om te twijfelen aan het medisch oordeel van de verzekeringsartsen.
3.1. Ingevolge artikel 19, eerste en vierde lid, van de ZW heeft de verzekerde bij ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid, als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte of gebreken, recht op ziekengeld. Volgens vaste jurisprudentie van de Raad dient onder “zijn arbeid” in voormelde zin te worden verstaan de laatstelijk voor de ziekmelding feitelijk verrichte arbeid. Deze regel lijdt echter in zoverre uitzondering dat, wanneer de verzekerde na het volbrengen van de voorgeschreven wachttijd, blijvend ongeschikt is voor zijn oude werk en niet in enig werk heeft hervat, als maatstaf geldt arbeid, zoals die nader is geconcretiseerd bij de beoordeling van betrokkenes aanspraak op een uitkering op grond van de WAO. Van ongeschiktheid in de zin van de ZW is geen sprake indien de verzekerde geschikt is voor ten minste één van de functies die zijn geselecteerd bij de schatting in het kader van de WAO.
3.2. De Raad is met de rechtbank van oordeel dat de verzekeringsarts en de bezwaarverzekeringsarts een zorgvuldig onderzoek hebben ingesteld naar de gezondheidstoestand van appellant ten tijde in geding en, mede gelet op de beschikbare gegevens van de behandelend sector, op verantwoorde wijze hebben geconcludeerd dat appellant op die datum niet buiten staat was ten minste één van de in het kader van de WAO geduide functies te vervullen. Naar aanleiding van het bezwaar heeft bezwaarverzekeringsarts R.M.E. Blanker overwogen dat in de primaire medische beoordeling in voldoende mate rekening is gehouden met de aanwezige medisch objectiveerbare beperkingen. Voor de klachten van rug, psyche en maag geldt dat de pathologie niet tot meer beperkingen leidt dan destijds bij de WAO-beoordeling is vastgesteld. Als gevolg van de nek- en schouderklachten gelden extra beperkingen, maar de belastbaarheid in de destijds geduide functies wordt niet overschreden. Met betrekking tot de in beroep overgelegde informatie heeft Blanker geconcludeerd dat er geen sprake is van andere pathologie dan reeds bekend was. De ingebrachte informatie van de psycholoog betreft een onderzoek dat na de datum in geding ligt. Bij de beoordeling in bezwaar is meegewogen dat appellant bekend was met reactieve psychische klachten, ook ten tijde van de WAO-beoordeling.
3.3. In hetgeen appellant in hoger beroep naar voren heeft gebracht, ondersteund met een afschrift van het huisartsenjournaal, heeft de Raad geen aanleiding gezien voor een andersluidend oordeel. Bezwaarverzekeringsarts Blanker heeft erop gewezen dat uit deze informatie niet blijkt dat er per datum in geding andere pathologie speelde dan reeds werd gewogen. In de informatie van de huisarts wordt slechts gesproken van een aanpassingsstoornis met depressieve stemming. Ook voor het overige zag Blanker per datum in geding geen nieuwe inzichten. De Raad onderschrijft deze overwegingen van Blanker.
3.4. Uit hetgeen onder 3.1 tot en met 3.3 is overwogen volgt dat het hoger beroep niet slaagt. De aangevallen uitspraak komt voor bevestiging in aanmerking. Het verzoek om schadevergoeding moet worden afgewezen.
4. De Raad acht geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling.
III. BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep,
Recht doende:
Bevestigt de aangevallen uitspraak;
Wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door Ch. van Voorst, in tegenwoordigheid van I.J. Penning als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 4 januari 2012.
(get.) Ch. van Voorst.
(get.) I.J. Penning.
JL