Uitspraak
10/6856 WIA
Centrale Raad van Beroep
Enkelvoudige kamer
U I T S P R A A K
op het hoger beroep van:
[appellant], wonende te [woonplaats] (appellant),
tegen de uitspraak van de rechtbank Roermond van 8 november 2010, 10/326 (aangevallen uitspraak),
in het geding tussen:
appellant
en
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
Datum uitspraak: 2 februari 2012
I. PROCESVERLOOP
Namens appellant heeft mr. R.A.N.H. Verkoeijen, advocaat, hoger beroep ingesteld.
Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 22 december 2011. Namens appellant is verschenen mr. Verkoeijen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. P.C.P.Veldman.
II. OVERWEGINGEN
1.1. Op 17 oktober 2007 heeft appellant zich, tijdens een periode van werkloosheid ter zake waarvan hij uitkering ingevolge de Werkloosheidswet ontving, ziek gemeld met fysieke en psychische klachten. Appellant is laatstelijk werkzaam geweest als manager van een uitzendbureau, daarvoor had hij van 2000-2006 een eigen uitzendbureau. In de zomer van 2008 heeft appellant ook cardiale klachten gekregen.
1.2. Bij besluit van 16 september 2009 heeft het Uwv vastgesteld dat appellant met ingang van 14 oktober 2009 ingevolge de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) recht heeft op een loongerelateerde uitkering in verband met werkhervatting gedeeltelijk arbeidsgeschikten (WGA).
1.3. Bij besluit van 3 februari 2010 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellant tegen het besluit van 16 september 2009 ongegrond verklaard.
2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft geen aanleiding gezien om de medische en arbeidskundige grondslag van het bestreden besluit voor onjuist te houden.
3. In hoger beroep heeft appellant opnieuw aangevoerd dat vanwege medicijngebruik en energetische beperkingen meer beperkingen aangenomen dienen te worden ten aanzien van handelingstempo, vervoer en werktijden en dat de geduide functies om die reden niet geschikt zijn. Appellant is van mening dat een werkweek van 40 uur te zwaar is voor iemand met hartklachten.
4.1. De Raad heeft in hetgeen appellant in hoger beroep heeft aangevoerd geen aanknopingspunten gevonden om over de medische grondslag van het bestreden besluit tot een ander oordeel te komen dan de rechtbank. In de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank gemotiveerd waarom zij de medische grondslag van het bestreden besluit heeft onderschreven. De Raad kan zich met de overwegingen en het daarop gegronde oordeel van de rechtbank volledig verenigen en maakt die overwegingen en dat oordeel tot de zijne. De Raad merkt op dat de bezwaarverzekeringsarts in de functionele mogelijkhedenlijst (FML) aanvullende beperkingen heeft aangenomen, onder meer ten aanzien van hoog handelingstempo in arbeid (item 1.9.8.) en werktijden (niet ’s nachts en geen wisselende diensten). Uit de beschikbare informatie van cardioloog P.G.T. Bisschops valt naar het oordeel van de Raad niet af te leiden dat ten aanzien van handelingstempo dan wel werktijden meer beperkingen aangenomen dienen te worden. Verweerder heeft er terecht op gewezen dat de cardioloog appellant niet heeft afgeraden om auto te rijden. Appellant heeft in hoger beroep geen medische gegevens ingebracht ter onderbouwing van zijn standpunt dat hij meer beperkt is.
4.2. Met betrekking tot de arbeidskundige grondslag van het bestreden besluit is de Raad, met de rechtbank, van oordeel dat in de rapportages van de (bezwaar)arbeidsdeskundige alle signaleringen van mogelijke overschrijdingen in de uiteindelijk geduide functies zijn voorzien van een voldoende inzichtelijke en toetsbare motivering en dat in deze functies geen ontoelaatbare overschrijdingen van de belastbaarheid van appellant voorkomen. De Raad merkt op dat geluidbelasting in de geduide functies niet voorkomt. Voorts overweegt de Raad dat de bezwaararbeidsdeskundige bij de functie schilder, spuiter (SBC-code 262170) voldoende inzichtelijk heeft gemotiveerd dat sprake is van een acceptabel werktempo.
De stelling van appellant dat hij de Nederlandse taal onvoldoende beheerst om de geduide functies te vervullen onderschrijft de Raad, gelet op artikel 9, aanhef en onder a, van het geldende Schattingsbesluit, niet. De Raad overweegt in dit verband voorts dat appellant in het verleden een eigen uitzendbureau heeft gehad en mede uit dien hoofde geacht moet worden te beschikken over de - bescheiden - vaardigheden die in de geduide functies worden gevraagd inzake beheersing van de Nederlandse taal. Tenslotte merkt de Raad op dat beroepsmatig autorijden in de geduide functies niet voor komt.
4.3. Uit de overwegingen 4.1 en 4.2 volgt dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
5. De Raad ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
III. BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep,
Recht doende:
Bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door C.W.J. Schoor, in tegenwoordigheid van Z. Karekezi als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 2 februari 2012.
(get.) C.W.J. Schoor.
(get.) Z. Karekezi.
JL