Uitspraak
11/6373 ZW
Centrale Raad van Beroep
Enkelvoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank ’s-Gravenhage van 21 september 2011, 11/2347 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[A. te B.] (appellant)
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
Datum uitspraak: 21 november 2012
PROCESVERLOOP
Namens appellant heeft mr. M.C. Schmidt, advocaat, hoger beroep ingesteld.
Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 31 oktober 2012. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Schmidt. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door W. de Rooy-Bal.
OVERWEGINGEN
1.1. Appellant, die gedurende 140 uur per maand werkzaam was als gastheer in een restaurant, heeft zich op 29 oktober 2010 ziek gemeld met schouder- en nekklachten.
1.2. Appellant is op 7 december 2010 onderzocht door een verzekeringsarts van het Uwv, die tot de conclusie is gekomen dat appellant met zijn schouder - en nekklachten in staat geacht kan worden om zijn eigen werkzaamheden te verrichten. Bij besluit van 7 december 2010 heeft het Uwv (verdere) uitkering op grond van de Ziektewet (ZW) geweigerd.
1.3. Appellant heeft tegen het besluit van 7 december 2010 bezwaar gemaakt. Bij besluit van 2 februari 2011 (bestreden besluit) heeft het Uwv dit bezwaar ongegrond verklaard en zijn besluit van 7 december 2010 gehandhaafd.
2. De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft geen aanknopingspunten gezien om te oordelen dat het medisch onderzoek door het Uwv onzorgvuldig is geweest en heeft de conclusie, dat appellant op en na 7 december 2010 in staat moet worden geacht zijn eigen werkzaamheden te verrichten, gevolgd.
3. In hoger beroep heeft appellant zijn standpunt gehandhaafd dat het Uwv er ten onrechte vanuit is gegaan dat er geen beperkingen zijn voor zijn werk. Appellant heeft gesteld dat uit de informatie van medisch specialisten blijkt dat bij hem sprake is van pijnklachten in rechterarm en schouder en psychische klachten. Ter onderbouwing van zijn stelling is in hoger beroep informatie ingebracht van GGZ Delfland en I-psy.
4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
4.1. Op grond van artikel 19, eerste lid, van de ZW heeft de verzekerde bij ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte of gebrek recht op ziekengeld. Volgens vaste rechtspraak van de Raad wordt onder “zijn arbeid” verstaan de laatstelijk voor de ziekmelding feitelijk verrichte arbeid. In het geval van appellant is dat de functie van gastheer in een restaurant.
4.2. De rechtbank kan worden gevolgd in haar oordeel over de medische beoordeling en in de daaraan ten grondslag gelegde overwegingen. De verzekeringsarts en de bezwaarverzekeringsarts hebben in het kader van de beoordeling van de aanspraken van appellant op een uitkering op grond van de ZW op inzichtelijke wijze onderbouwd dat hij weer geschikt wordt geacht om te werken als gastheer. Daarbij hebben zij in aanmerking genomen dat bij kassawerkzaamheden en het begeleiden van de gasten naar hun tafel de schouder en arm niet of nauwelijks worden belast.
4.3. De medische informatie van de neuroloog, de orthopedisch chirurg en de revalidatiearts bieden onvoldoende aanknopingspunten voor de stelling van appellant dat hij op 7 december 2010 vanwege pijnklachten in rechterarm en schouder niet in staat kon worden geacht de werkzaamheden als gastheer te verrichten.
4.4. Uit de door appellant in hoger beroep overgelegde informatie van GGZ Delfland en I-psy kan niet worden afgeleid dat de psychische klachten, waarvoor appellant sinds november 2011 onder behandeling is, ook op 7 december 2010 aanwezig waren en tot beperkingen voor zijn werk leidden. De bezwaarverzekeringsarts heeft bij de in hoger beroep ingebrachte rapportage van 25 oktober 2012 er terecht op gewezen dat appellant pas geruime tijd na de datum in geding onder behandeling van een psychiater is gekomen. Appellant heeft tijdens het onderzoek door de verzekeringsarts op 7 december 2010 noch tijdens het onderzoek door de bezwaarverzekeringsarts op 24 januari 2011 melding gemaakt van psychische klachten.
5. Uit de overwegingen onder 4.1 tot en met 4.4 volgt dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.
6. Voor een proceskostenveroordeling is geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door M. Greebe, in tegenwoordigheid van D.E.P.M. Bary als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 21 november 2012.
(getekend) M. Greebe
(getekend) D.E.P.M. Bary