ECLI:NL:CRVB:2014:3255

• Datum uitspraak: 7 oktober 2014
• Publicatiedatum: 7 oktober 2014
• Zaaknummer: 14-385 WWB
• Instantie: Centrale Raad van Beroep
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
• Uitkomst: Overig
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: E.C.R. Schut
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 4 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Bezwaartermijn niet verschoonbaar bij terugvordering bijstand ondanks WSNP-bewindvoering

Appellanten ontvingen bijstand op grond van de Wet werk en bijstand (WWB) en waren onder bewind gesteld in het kader van de wettelijke schuldsaneringsregeling (WSNP). Het college van burgemeester en wethouders van Heerlen vorderde terugbetaling van teveel ontvangen bijstand over de periode van 16 augustus 2006 tot en met 30 november 2008.

Het primaire besluit tot terugvordering werd verzonden aan het adres van Bewindvoering Limburg, de eerste bewindvoerder. Later werd een andere bewindvoerder benoemd. Appellanten maakten bezwaar tegen het besluit, maar dit bezwaar werd niet tijdig ingediend. Het college verklaarde het bezwaar niet-ontvankelijk wegens overschrijding van de bezwaartermijn, welke niet verschoonbaar was.

De rechtbank Limburg verklaarde het beroep ongegrond, waarbij zij oordeelde dat het besluit op de juiste wijze was bekendgemaakt aan het opgegeven adres en dat de situatie met twee bewindvoerders niet tot een ander oordeel leidde. In hoger beroep bevestigde de Centrale Raad van Beroep dit oordeel, stellende dat het niet tijdig indienen van bezwaar en het niet informeren door de bewindvoerders voor eigen risico van appellanten komt.

De Raad vond geen aanleiding om het oordeel van de rechtbank te wijzigen en wees het hoger beroep af. Er werd geen proceskostenveroordeling opgelegd.

Uitkomst: Het bezwaar tegen de terugvordering van bijstand is niet-ontvankelijk verklaard wegens niet verschoonbare overschrijding van de bezwaartermijn.

Uitspraak

14/385 WWB

Datum uitspraak: 7 oktober 2014

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Limburg van 11 december 2013, 12/2261 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[Appellant](appellant) en [Appellante](appellante) te [woonplaats]

het college van burgemeester en wethouders van Heerlen (college)

PROCESVERLOOP

Namens appellanten heeft mr. J.F.E. Kikken, advocaat, hoger beroep ingesteld.

Het college heeft een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 15 juli 2014. Appellanten zijn, met bericht, niet verschenen. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door

mr. J. Quaedvlieg.

OVERWEGINGEN

1.

De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden.

1.1.

Appellanten ontvingen bijstand op grond van de Wet werk en bijstand (WWB). Bij brief van 9 april 2008 heeft Bewindvoering Limburg het college verzocht alle correspondentie te richten aan: “Bewindvoering Limburg, inzake [Appellant] [adres]”. Bij vonnis van 21 oktober 2008 is ten aanzien van appellanten de toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling (WSNP) uitgesproken.

1.2.

Bij aan het onder 1.1 vermelde adres verzonden besluit van 22 juni 2009 (primaire besluit) heeft het college met toepassing van artikel 58, eerste lid, aanhef en onder f, van de WWB de over de periode van 16 augustus 2006 tot en met 30 november 2008 gemaakte kosten van bijstand van appellanten teruggevorderd tot een bedrag van € 29.473,63. Hieraan heeft het college ten grondslag gelegd dat appellanten teveel bijstand hebben ontvangen door een nabetaling op grond van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering.

1.3.

Het primaire besluit is door Bewindvoering Heerlen op 6 juli 2009 doorgestuurd naar

[naam bewindvoerder] ([bewindvoerder]), bewindvoerder WSNP te [plaatsnaam]. Bij brief van 9 juli 2009 heeft [bewindvoerder] het college meegedeeld dat zij dit besluit ontvangen heeft en dat de rechtbank WSNP heeft uitgesproken waarbij zij is benoemd als bewindvoerder.

1.4.

Bij brief van 5 oktober 2012 heeft mr. Kikken namens appellanten bezwaar gemaakt tegen het primaire besluit.

1.5.

Bij besluit van 20 november 2012 (bestreden besluit) heeft het college het bezwaar van appellanten niet-ontvankelijk verklaard op de grond dat de bezwaartermijn is overschreden en dat deze termijnoverschrijding niet verschoonbaar is. Appellanten hebben voorafgaand aan het primaire besluit niet meegedeeld dat de correspondentie naar een ander adres dan het onder 1.1 vermelde adres moest worden verzonden. Het primaire besluit is op de wettelijk voorgeschreven wijze bekendgemaakt. De stelling van appellanten dat Bewindvoering Limburg dit besluit niet tijdig heeft doorgestuurd leidt niet tot een ander standpunt. Dit komt voor eigen rekening en risico.

2.

Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft overwogen dat zij begrijpt dat de situatie met twee verschillende bewindvoerders verwarrend is en nadelig voor appellanten is uitgevallen maar dat het primaire besluit op de voorgeschreven wijze bekend is gemaakt door toezending aan het adres dat op 9 april 2008 aan het college is doorgegeven. In wat appellanten hebben aangevoerd, te weten dat er zeer grote financiële nadelen zijn verbonden aan de niet-ontvankelijkheid van het bezwaar, ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de termijnoverschrijding verschoonbaar is.

3.

Appellanten hebben zich in hoger beroep tegen deze uitspraak gekeerd. Zij hebben herhaald dat de overschrijding van de bezwaartermijn verschoonbaar is gelet op zeer grote financiële nadelen en omdat hen geen enkel verwijt kan worden gemaakt.

4.

De Raad oordeelt als volgt.

4.1.

De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank en de overwegingen waarop dat oordeel berust. In wat appellanten in hoger beroep hebben aangevoerd, heeft de Raad geen aanknopingspunten gevonden om tot een ander oordeel te komen dan waartoe de rechtbank is gekomen. Dat de bewindvoerders geen bezwaar hebben gemaakt tegen het primaire besluit en appellanten niet in kennis hebben gesteld van dit besluit vormt geen aanleiding voor een ander oordeel.

4.2.

Uit 4.1 volgt dat het hoger beroep niet slaagt, zodat de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.

5.

Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door E.C.R. Schut, in tegenwoordigheid van T.A. Meijering als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 7 oktober 2014.

(getekend) E.C.R. Schut

(getekend) T.A. Meijering

HD