Uitspraak
GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN
zittingsplaats Leeuwarden
Zaaknummer
: Wahv 200.353.942/01
CJIB-nummer
: 261602211
Uitspraak d.d.
: 18 november 2025
Arrestop het hoger beroep inzake de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften (Wahv) tegen de beslissing van de kantonrechter van de rechtbank Amsterdam van 20 februari 2025, betreffende
[de betrokkene] (hierna: de betrokkene),
wonende te [woonplaats] .
De gemachtigde van de betrokkene is G. Veldhuisen, kantoorhoudende te Badhoevedorp.
De beslissing van de kantonrechter
De kantonrechter heeft het beroep van de betrokkene tegen de beslissing van de officier van justitie ongegrond verklaard.
Het verloop van de procedure
De gemachtigde van de betrokkene heeft hoger beroep ingesteld tegen de beslissing van de kantonrechter. Er is gevraagd om een proceskostenvergoeding. Er is daarnaast gevraagd om de zaak op een zitting van het hof te behandelen.
De advocaat-generaal heeft een verweerschrift ingediend.
De gemachtigde van de betrokkene heeft het beroep schriftelijk nader toegelicht.
De advocaat-generaal heeft daarop gereageerd.
Op 3 november 2025 is nog een brief van de gemachtigde ontvangen. Een kopie daarvan is toegestuurd aan de advocaat-generaal.
De zaak is behandeld op de zitting van 4 november 2025. De gemachtigde van de betrokkene is verschenen. De advocaat-generaal is vertegenwoordigd door mr. [naam] .
De beoordeling
1. Artikel 14 van Pro de Wahv bepaalt dat in twee situaties hoger beroep kan worden ingesteld tegen de beslissing van de kantonrechter:
- wanneer de sanctie bij de beslissing van de kantonrechter hoger is dan € 110,-;
- wanneer de kantonrechter het beroep niet-ontvankelijk heeft verklaard omdat geen (of niet op tijd) zekerheid is gesteld en de betrokkene de juistheid van die beslissing in hoger beroep betwist.
2. Van geen van deze situaties is hier sprake. De hoogte van de sanctie is € 110,- en de kantonrechter heeft het beroep ongegrond verklaard.
3. De gemachtigde van de betrokkene voert aan dat hij door de betrokkene in kennis is gesteld van de beslissing van de kantonrechter. De gemachtigde stelt dat hij geen oproepingsbrief voor de zitting van de kantonrechter heeft ontvangen. Hierdoor is de gemachtigde niet in staat gesteld om de gronden van het beroep te kunnen indienen en om gehoord te worden als gemachtigde. De gemachtigde stelt dat sprake is van een prematuur uitgesproken beslissing en verzoekt om terugwijzing zodat het beroep volgens de wettelijke regels in behandeling wordt genomen. De gemachtigde is door de betrokkene in kennis gesteld van de beslissing van de kantonrechter.
4. In de nadere toelichting voert de gemachtigde aan dat uit de Track & Trace-codes, waar de advocaat-generaal in het verweerschrift naar verwijst, niet duidelijk blijkt om welke stukken het gaat nu de gemachtigde meerdere procedures bij de rechtbank Amsterdam heeft lopen. De gemachtigde heeft navraag gedaan bij de rechtbank Amsterdam over verzending van stukken, waaruit is gebleken dat oproepingsbrieven voor zittingen van de kantonrechter bij afdeling Mulder door de afdeling privaatrecht, team kanton, in enkelvoud per normale post worden verstuurd conform het procesreglement. De gemachtigde is in viervoud opgeroepen per aangetekende post, maar door andere afdelingen dan de afdeling die de post van de afdeling Mulder verzendt en stelt dat het niet aannemelijk is dat is afgeweken van het procesreglement, temeer niet nu de advocaat-generaal geen aanvullende stukken heeft overgelegd waar de vier poststukken betrekking op hebben. Daarnaast komt het voor dat PostNL per abuis afhaalberichten in een onjuiste brievenbus stopt, nu op de adressen [adressen] vijf verschillende groene buitenpostbussen naast elkaar staan. Hierdoor nemen anderen dan de geadresseerde aangetekende poststukken in ontvangst. De gemachtigde geeft aan dat de betrokkene het zeer kwalijk vindt dat op deze wijze wordt geprobeerd om haar enige rechtsmiddel af te nemen wat zij wettelijk beschikbaar heeft.
5. In artikel 6 van Pro het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) ligt het recht op toegang tot de rechter besloten. Wanneer een beroep wordt gedaan op schending van dit recht en dit beroep wordt gegrond bevonden, kan het wettelijk appelverbod buiten toepassing worden gelaten (vgl. het arrest van het hof van 12 juli 2018, gepubliceerd op rechtspraak.nl met vindplaats ECLI:NL:GHARL:2018:6402).
6. Het hof merkt op dat onder het kopje “verloop van de procedure” in de beslissing van kantonrechter is opgenomen dat de betrokkene, hoewel behoorlijk opgeroepen, niet ter de zitting is verschenen. Echter, in overweging 3 en 4 in de beslissing is beschreven dat een pro forma beroepschrift is ingediend namens de betrokkene en dat de betrokkene gronden ter zitting heeft aangevoerd. Hieruit concludeert het hof dat de betrokkene ter zitting aanwezig was. De vermelding in de beslissing dat de betrokkene, hoewel behoorlijk opgeroepen, niet ter zitting is verschenen, beschouwt het hof als een kennelijke verschrijving die verbeterd moet worden gelezen.
7. In dit geval is niet gebleken dat de betrokkene geen toegang tot de rechter heeft gehad. Dat de gemachtigde geen oproepingsbrief zou hebben ontvangen, leidt naar het oordeel van het hof niet tot een schending van artikel 6 van Pro het EVRM. De gemachtigde is niet ter zitting van de kantonrechter verschenen, maar de betrokkene zelf is wel verschenen. De betrokkene heeft toegang tot de rechter gehad en heeft hier ook gebruik van gemaakt. Daarnaast merkt het hof op dat, mocht de betrokkene de aanwezigheid van de gemachtigde ter zitting van de kantonrechter wensen, het op de weg van de betrokkene lag om dit kenbaar te maken aan de kantonrechter en te verzoeken om aanhouding van de zitting. Uit de beslissing van de kantonrechter blijkt niet dat de betrokkene hier gebruik van heeft willen maken.
8. Ter zitting van het hof heeft de gemachtigde aangevoerd dat de redelijke termijn van berechting is overschreden. De gemachtigde stelt dat, nu hij niet in staat is gesteld om ter zitting van de kantonrechter het beroep toe te lichten, de procedure bij het hof moet worden aangemerkt als beroepsprocedure en niet als hoger beroepsprocedure.
9. Gelet op het voorgaande bestaat er geen aanleiding om het appelverbod buiten toepassing te laten. Het hof zal het hoger beroep daarom niet-ontvankelijk verklaren. Dit brengt mee dat het hof de gronden van de gemachtigde tegen de opgelegde verkeersboete en de grond ten aanzien van overschrijding van de redelijke termijn van berechting niet kan beoordelen. Er is geen aanleiding om een proceskostenvergoeding toe te kennen.
De beslissing
Het gerechtshof:
verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk;
wijst het verzoek om een proceskostenvergoeding af.
Dit arrest is gewezen door mr. De Witt, in tegenwoordigheid van mr. Postma als griffier, en op een openbare zitting uitgesproken.