Uitspraak
Gerechtshof Arnhem
Tweede enkelvoudige belastingkamer
nr. 95/1448
Proces-verbaal mondelinge uitspraak
belanghebbende : *X
te : *Z
ambtenaar : de Inspecteur van de Belastingdienst/Particulieren *P
aangevallen beslissing : uitspraak op bezwaarschrift tegen de aanslag
soort belasting : inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen
jaar : 1993
mondelinge behandeling : op 1 juli 1998 te Arnhem door mr Van Schie, vice-president, in tegenwoordigheid van mr Den Ouden als griffier
waarbij verschenen : belanghebbende en de Inspecteur
gronden:
1. Bij beschikking van 19 februari van het onderhavige jaar (1993) van de Kantonrechter te *Nijmegen*P is de tussen belanghebbende en de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid *A B.V. bestaande dienstbetrekking (hierna: de dienstbetrekking) op verzoek van de werkgeefster met ingang van 1 maart 1993 ontbonden. Zulks op grond van de omstandigheid – kort gezegd – dat wegens een verslechterde bedrijfseconomische situatie bij de werkgeefster een herstructurering en inkrimping van haar personeelsbestand noodzakelijk was. De Kantonrechter heeft ter zake van deze ontbinding belanghebbende onder meer een schadevergoeding toegekend ter grootte van een bedrag overeenkomende met “anderhalf jaar huidig bruto salaris”. Dit bedrag (ƒ 94.767,––) is door de werkgeefster in 1993 aan belanghebbende uitbetaald.
2. De Inspecteur heeft bij het vaststellen van de onderwerpelijke aanslag voormeld bedrag tot het belastbare inkomen van belanghebbende gerekend.
3. Belanghebbende stelt zich op het standpunt dat een deel van de onderhavige schadevergoeding – te weten 40 percent – dient te worden beschouwd als een vergoeding ter zake van immateriële schade welk als zodanig niet tot zijn inkomen kan worden gerekend. Hij betoogt daartoe: dat hij weliswaar in de procedure voor de Kantonrechter niet om vergoeding van immateriële schade heeft verzocht, maar dat achteraf is gebleken dat de werkgeefster in die procedure een verkeerde voorstelling van zaken heeft gegeven; dat immers blijkens berichten in de media de bedrijfseconomische situatie bij de werkgeefster niet zo beroerd was als de werkgeefster in de procedure had doen voorkomen; dat hij daardoor leed heeft ondervonden en in zijn eer en goede naam is aangetast.
4. Bij de beoordeling van belanghebbendes beroep dient te worden vooropgesteld dat de belastingrechter zelfstandig moet beoordelen of een vergoeding als de onderhavige moet worden aangemerkt als loon in de zin van artikel 22, lid 1, letter a, van de Wet op de inkomstenbelasting 1964 juncto artikel 10, lid 1, van de Wet op de loonbelasting 1964 en daarbij dus niet is gebonden aan de kwalificatie die door de Kantonrechter aan de vergoeding is gegeven (vergelijk HR 26 mei 1993, BNB 1993/233). Dit brengt met zich dat, anders dan waarvan de Kantonrechter kennelijk is uitgegaan, (een deel van) de onderhavige vergoeding zou kunnen worden bestempeld als een vergoeding ter zake van immateriële schade die onvoldoende verband houdt met de dienstbetrekking om als daaruit genoten te worden beschouwd.
5. Tussen partijen is niet in geschil dat ten tijde van het toekennen van de onderhavige vergoeding er geen sprake was van immateriële schade aan de zijde van belanghebbende. Dit laat naar het oordeel van het Hof geen andere gevolgtrekking toe dan dat (een deel van) de vergoeding dan ook geen betrekking kan hebben op immateriële schade. Mitsdien gaat het Hof met de Inspecteur ervan uit dat de volledige vergoeding is toegekend voor door belanghebbende geleden nadeel dat in vermogensschade bestaat. Een zodanige vergoeding moet, nu zij zo zeer haar grond in de dienstbetrekking vindt, als loon worden aangemerkt. De omstandigheid dat belanghebbende eerst achteraf leed heeft ondervonden doordat de werkgeefster een onjuiste voorstelling van zaken zou hebben gegeven, kan – wat daarvan overigens zij – niet ertoe leiden dat het karakter van een deel van de vergoeding verandert.
6. Uit het vorenoverwogene volgt dat de Inspecteur terecht de onderhavige vergoeding volledig tot het inkomen van belanghebbende heeft gerekend.
7. De Inspecteur heeft bij ambtshalve gegeven beschikking van 16 februari 1996 het op het onderhavige jaar betrekking hebbende belastbare inkomen van belanghebbende verminderd tot een bedrag van ƒ 145.395,––. Dit brengt met zich dat de onderwerpelijke uitspraak niet in stand kan blijven en dat de aanslag dienovereenkomstig dient te worden verminderd.
proceskosten:
Het Hof acht termen aanwezig de Inspecteur te veroordelen in de kosten die belanghebbende in verband met de behandeling van zijn beroep bij het Hof redelijkerwijs heeft moeten maken. Het Hof stelt deze kosten vast op ƒ 20,–– ter zake van reis- en verblijfkosten van belanghebbende.
beslissing:
Het Hof:
– vernietigt de bestreden uitspraak;
– vermindert de aanslag tot één, berekend naar een belastbaar inkomen van
ƒ 145.395,––, waarvan een bedrag van ƒ 90.590,–– belast naar het tarief van 45 percent;
gelast dat de Inspecteur aan belanghebbende vergoedt het door deze gestorte griffierecht ten bedrage van ƒ 75,––;
– veroordeelt de Inspecteur in de proceskosten van belanghebbende tot een bedrag van ƒ 20,–– en wijst aan de Staat der Nederlanden als de rechtspersoon die de kosten moet vergoeden.
Aldus gedaan en in het openbaar uitgesproken op 15 juli 1988 door mr Van Schie, vice-president, lid van de tweede enkelvoudige belastingkamer, in tegenwoordigheid van mr Den Ouden als griffier.
Waarvan opgemaakt dit proces-verbaal.
De griffier,Het lid van de voormelde kamer,
(R. den Ouden)(P.M. van Schie)
Afschriften zijn aangetekend per post verzonden op 21 juli 1998