ECLI:NL:GHDHA:2023:50

• Datum uitspraak: 3 januari 2023
• Publicatiedatum: 20 januari 2023
• Zaaknummer: 2200032921
• Instantie: Gerechtshof Den Haag
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Vrijspraak
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: R.M. Bouritius; B.P. de Boer; C.M.M. Oostdam
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Vrijspraak poging zware mishandeling wegens onvoldoende bewijs na kwijtgeraakte DNA-monsters

Het gerechtshof Den Haag behandelde het hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter Rotterdam waarin verdachte was veroordeeld tot een taakstraf wegens poging zware mishandeling op 9 augustus 2017 in Alblasserdam.

De tenlastelegging betrof het opzettelijk toebrengen van zwaar lichamelijk letsel met een glazen fles of hard voorwerp. Hoewel het slachtoffer ernstig was mishandeld, kon het hof niet overtuigend vaststellen dat verdachte de dader was. Cruciaal bewijs, namelijk DNA-monsters van een op de plaats delict achtergelaten headset, was kwijtgeraakt waardoor onderzoek niet mogelijk was.

Fotoconfrontaties leverden slechts een stellige herkenning van verdachte door het slachtoffer op, maar de getuige, zus van het slachtoffer, herkende verdachte slechts als meest lijkend en mogelijk beïnvloed door het slachtoffer. Ook het signalement van de dader kwam niet volledig overeen met verdachte.

Het hof concludeerde dat het bewijs onvoldoende was om verdachte te veroordelen en sprak hem vrij. De vordering tot schadevergoeding van het slachtoffer werd afgewezen wegens de vrijspraak. De benadeelde partij werd veroordeeld in de kosten, begroot op nihil.

Uitkomst: Verdachte wordt vrijgesproken wegens onvoldoende wettig en overtuigend bewijs.

Uitspraak

Rolnummer: 22-000329-21

Parketnummer: 10-206338-19

Datum uitspraak: 3 januari 2023

TEGENSPRAAK

Gerechtshof Den Haag

meervoudige kamer voor strafzaken

Arrest

gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Rotterdam van 22 januari 2021 in de strafzaak tegen de verdachte:

[verdachte],

geboren te Alblasserdam op [geboortedatum] 1985,

adres: [adres], [postcode] [woonplaats].

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg en het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van dit hof.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.

Procesgang

In eerste aanleg is de verdachte ter zake van het onder 1 primair tenlastegelegde veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 150 uren, subsidiair 72 dagen hechtenis, met aftrek van voorarrest. Voorts is een beslissing genomen op de vordering van de benadeelde partij.

Namens de verdachte is tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:

hij, op of omstreeks 9 augustus 2017 te Alblasserdam ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [aangever] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen waarbij hij, verdachte, met een glazen fles, althans een hard voorwerp, tegen het hoofd van [aangever] heeft geslagen, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

Vordering van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep zal worden bevestigd.

Beoordeling van het vonnis

Het vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven omdat het hof tot een ander oordeel komt dan de eerste rechter.

Bespreking van de tenlastelegging

Het hof stelt voorop dat niet ter discussie staat dat aangever [naam aangever] op 9 augustus 2017 op ernstige wijze is mishandeld door een persoon die met een fles op zijn hoofd heeft geslagen.

Het hof dient de vraag te beantwoorden of het de verdachte was die het tenlastegelegde feit heeft gepleegd. Daarvoor is noodzakelijk dat het hof op basis van het onderzoek ter terechtzitting uit de inhoud van wettige bewijsmiddelen de overtuiging heeft gekregen dat hetgeen is tenlastegelegd jegens de verdachte – die steeds stellig en consequent heeft ontkend de mishandeling te hebben gepleegd - bewezen kan worden verklaard.

In dat verband merkt het hof allereerst op dat, hoewel op de plaats delict zowel de fles waarmee aangever op zijn hoofd is geslagen als een zogeheten headset in beslag genomen zijn en daarvan DNA-monsters zijn genomen, het gedurende de procedure in hoger beroep uitgevoerde DNA-onderzoek geen aanwijzingen voor betrokkenheid van de verdachte heeft opgeleverd. Daarbij zij opgemerkt dat dat onderzoek ten aanzien van de headset niet mogelijk bleek omdat de bemonstering daarvan is kwijtgeraakt en de headset inmiddels is vernietigd.

Tegen de achtergrond daarvan is van belang dat het dossier de beschrijving en uitkomsten van twee meervoudige fotoconfrontaties bevat.

Aangever [naam aangever] heeft op 3 september 2017 verklaard dat hij uit een selectie van elf foto’s de persoon op de tweede foto herkende als de dader van de mishandeling. De tweede foto bleek de foto van de verdachte te zijn.

Een maand later, op 3 oktober 2017, werd een fotoconfrontatie met getuige, tevens de zus van aangever, [naam getuige] uitgevoerd. Zij verklaarde dat ze de persoon op foto 11 het meest vond lijken op de persoon die haar broer mishandeld heeft. Foto 11 bleek de foto van de verdachte te zijn.

De woordkeuze van [getuige] wijst er op zichzelf reeds op dat de getuige de verdachte niet zozeer heeft herkend, maar (slechts) dat zij van de personen in de fotoselectie hem er het meest op vond lijken. Voorts kan het hof niet uitsluiten dat aangever [naam aangever] na zijn fotoconfrontatie met zijn zus heeft gepraat voordat met haar medewerking de fotoconfrontatie uitgevoerd werd. Daardoor kan niet worden uitgesloten dat de getuige vooraf door haar broer is geïnformeerd, al dan niet onbedoeld, over bepaalde persoonskenmerken die hebben geleid tot het aanwijzen van de verdachte als de dader van de mishandeling of dat anderszins sprake is van (ongewenste) beïnvloeding van de uitkomst van de confrontatie. Naar het oordeel van het hof kan aan de verklaring van [getuige] derhalve geen bewijswaarde worden gehecht.

De (stellige) herkenning door aangever van de verdachte acht het hof onvoldoende overtuigend om de verdachte enkel op grond daarvan als pleger van het tenlastegelegde aan te merken, mede in aanmerking genomen dat het signalement van de dader, zoals opgegeven door getuigen [naam getuige] en [naam aangever], naar oordeel van het hof niet geheel overeenkomt met het uiterlijk van de verdachte. Het hof wijst daarbij in het bijzonder op de door de getuigen genoemde leeftijd, maar ook op de door [getuige] als ‘donkerkleurig’ omschreven dader.

Naar het oordeel van het hof is derhalve niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan de verdachte primair en subsidiair is tenlastegelegd, zodat de verdachte daarvan behoort te worden vrijgesproken.

Vordering tot schadevergoeding [naam aangever]

In het onderhavige strafproces heeft [aangever] zich als benadeelde partij gevoegd en een vordering ingediend tot vergoeding van geleden materiële en immateriële schade als gevolg van het aan de verdachte tenlastegelegde, tot een bedrag van € 31.260,-.

In hoger beroep is deze vordering aan de orde tot dit in eerste aanleg gevorderde en in hoger beroep gehandhaafde bedrag.

Nu de verdachte ter zake van het tenlastegelegde wordt vrijgesproken, dient de benadeelde partij niet-ontvankelijk te worden verklaard in de vordering.

Gelet op het voorgaande dient de benadeelde partij te worden veroordeeld in de kosten die de verdachte tot aan deze uitspraak in verband met de verdediging tegen die vordering heeft moeten maken, welke kosten het hof vooralsnog begroot op nihil.

BESLISSING

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart niet bewezen dat de verdachte het primair en subsidiair tenlastegelegde heeft begaan en
spreekt de verdachte daarvan
vrij .

Verklaart de benadeelde partij [aangever] niet-ontvankelijk in de vordering tot schadevergoeding.

Veroordeelt de benadeelde partij in de door verdachte gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Dit arrest is gewezen door mr. R.M. Bouritius, mr. B.P. de Boer en mr. C.M.M. Oostdam, in bijzijn van de griffier mr. P.M. Smit.

Het is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 3 januari 2023.

Mrs. De Boer en Oostdam alsmede de griffier zijn buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.