ECLI:NL:GHLEE:2005:AU2307

• Datum uitspraak: 1 september 2005
• Publicatiedatum: 4 april 2013
• Zaaknummer: 24-001664-03
• Instantie: Gerechtshof Leeuwarden
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Vrijspraak
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: Van der Herberg; Zwerwer; De Roos
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 2 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Vrijspraak wegens ontbreken objectief meetbare hinder door lichthinder van bedrijfsinrichting

In deze strafzaak stond de vraag centraal of verdachte, als exploitant van een inrichting, had voldaan aan de zorgplicht om lichthinder te voorkomen zoals voorgeschreven in artikel 1.5 van de bijlage bij het Besluit opslag- en transportbedrijven milieubeheer. De tenlastelegging betrof het veroorzaken van lichthinder door verlichting die inbreuk maakte op woon- of slaapvertrekken van omwonenden.

De economische politierechter in Groningen had verdachte veroordeeld tot een straf. Verdachte ging hiertegen in hoger beroep bij het gerechtshof Leeuwarden. Tijdens het hoger beroep werd vastgesteld dat niet iedere vorm van overlast automatisch als hinder in de zin van het besluit kan worden aangemerkt. De toetsing vereist dat de hinder objectief waarneembaar en meetbaar is, zodat controleerbaarheid is gewaarborgd.

In deze zaak bleek uit de stukken slechts sprake van subjectief waarneembare hinder, zonder objectieve meetgegevens of controleerbare aanwijzingen. Hierdoor kon niet worden bewezen dat verdachte haar zorgplicht had geschonden. Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter en sprak verdachte vrij van de tenlastelegging.

Deze uitspraak benadrukt het belang van objectieve criteria bij de beoordeling van hinder in milieuzaken en bevestigt dat subjectieve klachten onvoldoende zijn voor een veroordeling.

Uitkomst: Verdachte wordt vrijgesproken omdat de vermeende hinder niet objectief meetbaar was en daarmee niet als hinder in de zin van het besluit kon worden aangemerkt.

Uitspraak

Parketnummer: 24-001664-03

Arrest van 1 september 2005 van het gerechtshof te Leeuwarden, economische kamer,

op het hoger beroep tegen het vonnis van de economische politierechter in de rechtbank te Groningen van 3 november 2003 in de strafzaak tegen:

[verdachte],

gevestigd te [vestigingsplaats], [adres],

niet ter terechtzitting verschenen. Wel verschenen is de raadsman van verdachte mr. K.B. Spoelstra, advocaat te Groningen.

Het vonnis waarvan beroep

De economische politierechter in de rechtbank te Groningen heeft de verdachte bij het vonnis wegens een overtreding veroordeeld tot een straf, zoals in dat vonnis omschreven.

Gebruik van het rechtsmiddel

De verdachte is op de voorgeschreven wijze en tijdig in hoger beroep gekomen.

Het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep

De raadsman van verdachte heeft verklaard uitdrukkelijk gemachtigd te zijn verdachte ter terechtzitting te verdedigen.

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep, alsmede het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg.

De beslissing op het hoger beroep

Het hof zal het vonnis vernietigen en opnieuw recht doen.

Tenlastelegging

Aan dit arrest is gehecht een fotokopie van de inleidende dagvaarding. De inhoud van de tenlastelegging wordt geacht hier te zijn overgenomen.

De vordering van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof verdachte ter zake van het aan haar ten laste gelegde veroordeelt tot een geldboete van € 450,-, waarvan € 250,- voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren.

Vrijspraak

Aan verdachte is ten laste gelegd - kort gezegd - dat zij, als degene die een inrichting drijft, er niet voor heeft zorggedragen dat de voorschriften die zijn opgenomen in artikel 1.5 van de bijlage bij het Besluit opslag- en transportbedrijven milieubeheer (hierna te noemen: het besluit) werden nageleefd. Deze voorschriften houden voor verdachte - samengevat - in dat de verlichting (van de gebouwen en/of open terreinen) van de inrichting van verdachte niet zodanig mag worden uitgevoerd dat daardoor lichtinstraling in de woon- of slaapvertrekken van woningen wordt veroorzaakt. Achtergrond van deze bepaling is het voorkomen van hinder door licht van bedrijven aan particulieren. Met andere woorden houdt het ten laste gelegde aldus in dat verdachte niet heeft voldaan aan haar zorgplicht om lichthinder, veroorzaakt door haar inrichting, te voorkomen.

Redelijke wetsuitleg brengt met zich mee dat niet elke vorm van overlast als hinder in de zin van het besluit kan worden aangemerkt. Toetsing aan het besluit vereist controleerbaarheid van de hinder, waarin besloten ligt dat een zekere mate van objectieve waarneembaarheid en meetbaarheid aan die hinder ten grondslag moet liggen. In de onderhavige zaak is van een dergelijke vorm van hinder geen sprake, nu uit de stukken slechts blijkt van subjectief waarneembare hinder.

Nu geen sprake is van hinder in de zin van het besluit, kan niet bewezen worden dat verdachte niet aan haar zorgplicht hieromtrent heeft voldaan. Verdachte dient derhalve van het aan haar ten laste gelegde feit te worden vrijgesproken.

De uitspraak

HET HOF,

RECHT DOENDE OP HET HOGER BEROEP:

vernietigt het vonnis, waarvan beroep, en opnieuw recht doende:

verklaart het verdachte ten laste gelegde niet bewezen en spreekt haar daarvan vrij.

Dit arrest is aldus gewezen door mrs. Van der Herberg, voorzitter, Zwerwer en De Roos, in tegenwoordigheid van Moeke als griffier, zijnde mr. De Roos voornoemd buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.