ECLI:NL:HR:2003:AO0660

• Datum uitspraak: 19 december 2003
• Publicatiedatum: 4 april 2013
• Zaaknummer: 414
• Instantie: Hoge Raad
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Cassatie
• Rechters: A.E.M. van der Putt-Lauwers; P. Lourens; J.W. van den Berge
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 4 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Hoge Raad verklaart beroep in cassatie ongegrond inzake AOW-verzekering en verdragsrecht

Belanghebbende, woonachtig in Zwitserland, verzocht het Bestuur van de Sociale Verzekeringsbank om herziening van zijn eerder toegekende ouderdomspensioen ingevolge de Algemene Ouderdomswet (AOW). Dit verzoek werd op 21 januari 2000 afgewezen, waarna ook het bezwaar ongegrond werd verklaard. Belanghebbende stelde beroep in bij de rechtbank te Amsterdam, dat ongegrond werd verklaard. Vervolgens stelde hij hoger beroep in bij de Centrale Raad van Beroep, die de eerdere uitspraken bevestigde.

Tegen deze uitspraak stelde belanghebbende beroep in cassatie bij de Hoge Raad en voerde klachten aan over de toepassing van artikel 55, lid 1, AOW in verbinding met artikel 13, lid 1, letter a, AOW. Hij stelde dat hij geacht moest worden verzekerd te zijn geweest gedurende een bepaald tijdvak en dat beperkingen in de AOW hem niet konden worden tegengeworpen vanwege internationale verdragen tussen Nederland en Zwitserland.

De Hoge Raad oordeelde echter dat de klachten geen schending of verkeerde toepassing van de relevante wettelijke bepalingen bevatten en dat er geen sprake was van miskenning van de werking van artikel 6 AOW of van internationale verdragen. De conclusie van repliek van belanghebbende werd buiten beschouwing gelaten omdat deze na de gestelde termijn was ingediend.

De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie ongegrond en zag geen aanleiding voor een veroordeling in proceskosten. Dit arrest bevestigt de eerdere beslissingen en verduidelijkt de toepassing van de AOW in combinatie met internationale verdragen.

Uitkomst: Het beroep in cassatie wordt ongegrond verklaard en het besluit van het Bestuur blijft in stand.

Uitspraak

Nr. 414

19 december 2003

EC

gewezen op het beroep in cassatie van X-1 te Z (Zwitserland) tegen de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 29 mei 2002, nr. 01/1227 AOW e.a., betreffende onder meer na te melden besluit van het bestuur van de Sociale Verzekeringsbank (hierna: het Bestuur) ingevolge de Algemene Ouderdomswet (hierna: de AOW).

1. Besluit, bezwaar en geding voor de Rechtbank

Bij besluit van 21 januari 2000 heeft het Bestuur het verzoek van X-1 (hierna: belanghebbende) om herziening van het eerder toegekende ouderdomspensioen ingevolge de AOW, afgewezen.

Het Bestuur heeft het tegen dit besluit gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Tegen de beslissing op het bezwaar heeft belanghebbende beroep ingesteld bij de rechtbank te Amsterdam (hierna: de Rechtbank).

De Rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard.

2. Geding voor de Centrale Raad van Beroep

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep.

De Centrale Raad heeft de aangevallen uitspraak bevestigd. De uitspraak van de Centrale Raad is aan dit arrest gehecht.

3. Geding in cassatie

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de Centrale Raad beroep in cassatie ingesteld en daarbij enkele klachten aangevoerd. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.

Het Bestuur heeft een verweerschrift ingediend.

Belanghebbende heeft een conclusie van repliek ingediend. Nu deze conclusie bij de Hoge Raad na afloop van de daartoe gestelde termijn is ingediend, slaat de Hoge Raad op dit stuk geen acht.

4. Beoordeling van de klachten

4.1. Ingevolge artikel 53, lid 1, van de AOW kan beroep in cassatie worden ingesteld tegen uitspraken van de Centrale Raad ter zake van schending of verkeerde toepassing van de artikelen 1, derde tot en met zevende lid, 2, 3 en 6 van die wet en de op die artikelen berustende bepalingen.

4.2. Het onderhavige cassatieberoep betreft de toepassing van artikel 55, lid 1, AOW in verbinding met artikel 13, lid 1, letter a, AOW. Belanghebbende stelt dat hij op grond van eerstgenoemde bepaling geacht moet worden verzekerd te zijn geweest gedurende het tijdvak, gelegen tussen de voleindiging van zijn 15e levensjaar en het in werking treden van artikel 6 AOW, waarbij hij aanvoert dat de in de artikelen 55, lid 1, en 56 AOW neergelegde beperkingen hem op grond van tussen Nederland en Zwitserland gesloten verdragen niet kunnen worden tegengeworpen. In dit betoog ligt niet besloten dat sprake zou zijn van miskenning door de Centrale Raad van de werking van artikel 6 AOW, zoals die werking eventueel de invloed kan ondergaan van bepalingen van internationale verdragen. De klachten houden ook anderszins niet in dat sprake zou zijn van schending of verkeerde toepassing van het bepaalde bij of krachtens een der in artikel 53, lid 1, AOW genoemde artikelen. De klachten kunnen derhalve niet tot cassatie leiden.

5. Proceskosten

De Hoge Raad acht geen termen aanwezig voor een veroordeling in de proceskosten.

6. Beslissing

De Hoge Raad verklaart het beroep ongegrond.

Dit arrest is gewezen door de vice-president A.E.M. van der Putt-Lauwers als voorzitter, en de raadsheren P. Lourens en J.W. van den Berge, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier E. Cichowski, en in het openbaar uitgesproken op 19 december 2003.