ECLI:NL:HR:2006:AZ0229

• Datum uitspraak: 14 november 2006
• Publicatiedatum: 5 april 2013
• Zaaknummer: 01844/06 U
• Instantie: Hoge Raad
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Veroordeling
• Procedures: Cassatie
• Rechters: F.H. Koster; J.P. Balkema; A.J.A. van Dorst
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Beoordeling specialiteitsbeginsel bij gedeeltelijke toelaatbaarheid uitlevering

In deze zaak stond een beroep in cassatie centraal tegen een uitspraak van de Rechtbank Amsterdam die een verzoek tot uitlevering van een persoon aan Noorwegen deels toelaatbaar en deels ontoelaatbaar had verklaard. De kern van het geschil betrof de toepassing van het specialiteitsbeginsel, dat bepaalt dat een persoon die wordt uitgeleverd alleen kan worden vervolgd voor de feiten waarvoor uitlevering is toegestaan.

De verdachte voerde aan dat de rechtbank niet had aangegeven tot welke vermindering van de straf de ontoelaatbaarheid van uitlevering moest leiden, waardoor de Noorse autoriteiten zelf zouden bepalen hoe lang hij in detentie zou blijven. De Hoge Raad verwierp dit verweer, stellende dat het niet aan de uitleveringsrechter is om te beoordelen welk deel van de straf betrekking heeft op de toegestane feiten; dit is een taak van de bevoegde autoriteiten in de verzoekende staat.

Verder bevestigde de Hoge Raad dat de uitleveringsrechter niet bevoegd is om te oordelen over een dreigende schending van het specialiteitsbeginsel, behalve in uitzonderlijke gevallen die hier niet aan de orde waren. Het beroep in cassatie werd daarom verworpen en de bestreden uitspraak bleef in stand.

De uitspraak verduidelijkt de rol van de uitleveringsrechter en bevestigt de verantwoordelijkheid van de verzoekende staat voor de naleving van het specialiteitsbeginsel na uitlevering.

Uitkomst: Het cassatieberoep wordt verworpen en de gedeeltelijke toelaatbaarheid van de uitlevering wordt bevestigd.

Uitspraak

14 november 2006

Strafkamer

nr. 01844/06 U

RB/SG/SM

Hoge Raad der Nederlanden

Arrest

op het beroep in cassatie tegen een uitspraak van de Rechtbank te Amsterdam van 13 juni 2006, nummer 13/497255-06, op een verzoek van het Koninkrijk Noorwegen tot uitlevering van:

[De opgeëiste persoon], geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1975, ten tijde van de betekening van de aanzegging gedetineerd in de Penitentiaire Inrichting "Noord-Holland Noord" te Zwaag.

1. De bestreden uitspraak

De Rechtbank heeft de verzochte uitlevering deels toelaatbaar, deels ontoelaatbaar verklaard, een en ander op de wijze als in de bestreden uitspraak omschreven.

2. Geding in cassatie

Het beroep is ingesteld door de opgeëiste persoon. Namens deze heeft mr. M.H. Aalmoes, advocaat te Amsterdam, bij schriftuur middelen van cassatie voorgesteld. De schriftuur is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.

De Advocaat-Generaal Machielse heeft geconcludeerd tot verwerping van het beroep.

3. Beoordeling van het eerste middel

3.1. Het middel klaagt over de dreigende schending van het specialiteitsbeginsel als bedoeld in art. 14 EUV en art. 12 UW op de grond dat de Rechtbank in haar uitspraak niet heeft aangegeven tot welke vermindering van de door de Noorse rechter opgelegde vrijheidsstraf haar ontoelaatbaarverklaring der verzochte uitlevering ter zake van het in de stukken onder XII omschreven feit dient te leiden, zodat - aldus het middel - "de Noorse autoriteiten zelf kunnen bepalen hoe lang [de opgeëiste persoon] in arrest blijft, waardoor de ontoelaatbaarheid van de uitlevering terzake feit XII - en het component hiervan in de vrijheidsbeneming - teniet wordt gedaan".

3.2. Het middel faalt omdat a. aan de gedeeltelijke toelaatbaarverklaring van een ter executie van een opgelegde straf verzochte uitlevering niet in de weg staat dat de uitleveringsrechter niet in staat is te beoordelen welk deel van die straf geacht moet worden te zijn opgelegd ter zake van het feit of de feiten waarvoor ingevolge het van toepassing zijnde verdrag uitlevering kan worden toegestaan, aangezien dit ter beoordeling staat van de bevoegde autoriteiten van de verzoekende Staat, welke autoriteiten gehouden zijn om, nadat de uitlevering heeft plaatsgevonden, de tenuitvoerlegging van de straf tot evenbedoeld gedeelte te beperken (vgl. HR 1 juli 1988, NJ 1989, 304), en b. de beantwoording van de vraag of de verzochte uitlevering moet afstuiten op een dreigende schending van het specialiteitsbeginsel - behoudens hier niet terzake doende uitzonderingen - niet toekomt aan de uitleveringsrechter (vgl. HR 28 maart 2000, NJ 2000, 367).

4. Beoordeling van het tweede middel

Het middel kan niet tot cassatie leiden. Dit behoeft, gezien art. 81 RO, geen nadere motivering nu het middel niet noopt tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.

5. Slotsom

Nu geen van de middelen tot cassatie kan leiden, terwijl de Hoge Raad ook geen grond aanwezig oordeelt waarop de bestreden uitspraak ambtshalve zou behoren te worden vernietigd, moet het beroep worden verworpen.

6. Beslissing

De Hoge Raad verwerpt het beroep.

Dit arrest is gewezen door de vice-president F.H. Koster als voorzitter, en de raadsheren J.P. Balkema en A.J.A. van Dorst, in bijzijn van de waarnemend griffier J.D.M. Hart, en uitgesproken op 14 november 2006.