ECLI:NL:HR:2007:BA9219

• Datum uitspraak: 13 juli 2007
• Publicatiedatum: 5 april 2013
• Zaaknummer: 639
• Instantie: Hoge Raad
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Cassatie
• Rechters: D.G. van Vliet; P. Lourens; E.N. Punt
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 7 uitgaand · 1 inkomend

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Beperkt cassatieberoep inzake uitkering en boetebeschikking Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering

Belanghebbende had bezwaar gemaakt tegen besluiten van het Lisv en de Raad van bestuur waarbij zijn uitkering op nihil werd gesteld en later ingetrokken, alsmede tegen een boetebeschikking wegens schending van mededelingsverplichting. De Rechtbank te Groningen verklaarde de beroepen gegrond en vernietigde de besluiten en boetebeschikking, waarna de Raad van bestuur nieuwe besluiten moest nemen.

De Raad van bestuur ging in hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep, die de uitspraken van de Rechtbank vernietigde en de beroepen ongegrond verklaarde. Belanghebbende stelde vervolgens cassatieberoep in bij de Hoge Raad.

De Hoge Raad oordeelde dat het cassatieberoep zich richtte op vermeende schending of verkeerde toepassing van artikel 4 van de Coördinatiewet Sociale Verzekering (het loonbegrip), maar in wezen ging het om de toepassing van artikel 44 van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (het begrip inkomsten uit arbeid). Omdat deze klacht niet op artikel 4 was gegrond, kon het beroep niet tot cassatie leiden.

De Hoge Raad wees het beroep af en veroordeelde belanghebbende niet in de proceskosten. Het arrest werd uitgesproken door de vice-president en twee raadsheren op 13 juli 2007.

Uitkomst: Het cassatieberoep wordt ongegrond verklaard en afgewezen.

Uitspraak

Nr. 639

13 juli 2007

gewezen op het beroep in cassatie van X te Z (hierna: belanghebbende) tegen de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 13 oktober 2006, nrs. 03/2495 en 04/4221 WAO, betreffende na te melden besluiten van het Landelijk instituut sociale verzekeringen (hierna: het Lisv) en van de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: de Raad van bestuur).

1. Besluiten, bezwaar en geding voor de Rechtbank

Bij besluit van 5 januari 2001 heeft het Lisv de uitbetaling van belanghebbendes uitkering ingevolge de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering met ingang van 1 januari 1995 op nihil gesteld en met ingang van 1 januari 1997 ingetrokken. Bij besluit van 4 september 2003 heeft de Raad van bestuur aan belanghebbende een boete van € 1225 opgelegd wegens schending van zijn mededelingsverplichting.

De Raad van bestuur heeft het tegen het besluit van 4 september 2003 gemaakte bezwaar gegrond verklaard en de hoogte van de boete nader vastgesteld op € 817. Het tegen de overige besluiten gemaakte bezwaar is ongegrond verklaard.

Tegen beide beslissingen op bezwaar heeft belanghebbende beroep ingesteld bij de Rechtbank te Groningen. De Rechtbank heeft de beroepen gegrond verklaard, de bestreden besluiten alsmede de boetebeschikking vernietigd en de Raad van bestuur opgedragen nieuwe besluiten op bezwaar te nemen.

2. Geding voor de Centrale Raad

De Raad van bestuur heeft tegen de uitspraken van de Rechtbank hoger beroep ingesteld bij de Centrale Raad. De Centrale Raad heeft de aangevallen uitspraken vernietigd en de bij de Rechtbank ingestelde beroepen ongegrond verklaard. De uitspraak van de Centrale Raad is aan dit arrest gehecht.

3. Geding in cassatie

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de Centrale Raad beroep in cassatie ingesteld. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.

De Raad van bestuur heeft een verweerschrift ingediend.

4. Beoordeling van de klacht

Ingevolge artikel 18c, lid 1, van de Coördinatiewet Sociale Verzekering (tekst tot en met 31 december 2004; hierna: de Wet) kon beroep in cassatie worden ingesteld tegen de uitspraak van de Centrale Raad ter zake van schending of verkeerde toepassing van het bepaalde bij of krachtens artikel 1, leden vier tot en met acht, en de artikelen 4 tot en met 8 van de Wet. Belanghebbende stelt weliswaar dat de bestreden uitspraak schending, althans verkeerde toepassing van artikel 4 van de Wet (het loonbegrip) inhoudt, doch de klacht keert zich in wezen tegen het oordeel van de Centrale Raad omtrent de toepassing van artikel 44 van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (het begrip "inkomsten uit arbeid"). Dat oordeel is niet gegrond op voormeld artikel 4. De klacht kan derhalve niet tot cassatie leiden.

5. Proceskosten

De Hoge Raad acht geen termen aanwezig voor een veroordeling in de proceskosten.

6. Beslissing

De Hoge Raad verklaart het beroep ongegrond

Dit arrest is gewezen door de vice-president D.G. van Vliet als voorzitter, en de raadsheren P. Lourens en E.N. Punt, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier E. Cichowski, en in het openbaar uitgesproken op 13 juli 2007.