ECLI:NL:HR:2014:899

• Datum uitspraak: 11 april 2014
• Publicatiedatum: 10 april 2014
• Zaaknummer: 13/03408
• Instantie: Hoge Raad
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Civiel recht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Cassatie
• Rechters: E.J. Numann; A.M.J. van Buchem-Spapens; A.H.T. Heisterkamp; G. de Groot; M.V. Polak
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 12 uitgaand · 25 inkomend

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Huurrechtelijke beoordeling landingsbaan als gebouwde onroerende zaak voor ontruimingsbescherming

De Koninklijke Nederlandse Vereniging voor Luchtvaart (KNVvL) huurde sinds 2002 militaire vliegvelden, waaronder Valkenburg, voor zweefvliegsport. Na beëindiging militair gebruik in 2007 wilde de Staat het terrein ontwikkelen en zegde de huurovereenkomst op met ontruiming per 1 juli 2012. KNVvL verzocht om verlenging van de ontruimingstermijn op grond van artikel 7:230a BW, dat ontruimingsbescherming biedt bij gebouwde onroerende zaken.

De kantonrechter en het hof wezen dit verzoek af, met de motivering dat de landingsbaan geen gebouwde onroerende zaak is. Het hof baseerde zich op de wetsgeschiedenis en het onderscheid tussen 'gebouwd' en 'aangelegd', waarbij een landingsbaan als aangelegd wordt gezien en niet onder de definitie van een gebouw valt. KNVvL stelde dat de landingsbaan zwaar is geconstrueerd en gebruikt voor vliegtuigen, maar het hof vond dit onvoldoende om het als gebouwde onroerende zaak te kwalificeren.

De Hoge Raad bevestigde het oordeel van het hof. Zij verduidelijkte dat een gebouw een bouwwerk is met een overdekte, omsloten ruimte, en dat een enkele verharding of bewerking van de grond in de regel niet voldoet. Het hof had geen miskenning van maatstaven getoond en had voldoende gemotiveerd geoordeeld dat de landingsbaan niet als gebouwde onroerende zaak kwalificeert. Het beroep van KNVvL werd verworpen, en zij werd veroordeeld in de kosten van het cassatiegeding.

Uitkomst: De Hoge Raad bevestigt dat een landingsbaan geen gebouwde onroerende zaak is en wijst het beroep van KNVvL af.

Uitspraak

11 april 2014

Eerste Kamer

nr. 13/03408

EV/TT

Beschikking

in de zaak van:

DE KONINKLIJKE NEDERLANDSE VERENIGING VOOR LUCHTVAART,
gevestigd te Woerden,

Zowel pro se als namens en ten behoeve van:

DE STICHTING LUCHTSPORT CENTRUM
VALKENBURG, gevestigd te Voorschoten,

en de daarin verenigde verenigingen:

ZUIDHOLLANDSE VLIEGCLUB,
gevestigd te Leiderdorp,

AEROCLUB VALKENBURG,
gevestigd te Oegstgeest,

STICHTING LEIDSCHE STUDENTEN AEROCLUB,
gevestigd te Leiden,

VERZOEKSTER tot cassatie,

advocaten: mrs. P.S. Kamminga en T. Welschen,

t e g e n

STAAT DER NEDERLANDEN (Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, Rijksvastgoed- en Ontwikkelingsbedrijf),
zetelende te ’s-Gravenhage,

VERWEERDER in cassatie,

advocaten: mrs. J.W.H. van Wijk en M.E.M.G. Peletier.

Partijen zullen hierna ook worden aangeduid als KNVvL en de Staat.

1. Het geding in feitelijke instanties

Voor het verloop van het geding in feitelijke instanties verwijst de Hoge Raad naar de navolgende stukken:

a. de beschikking in de zaak 1197050/RP VERZ 12-50742 van de kantonrechter te ’s-Gravenhage van 6 november 2012;

b. de beschikking in de zaak 200.118.042/01 van het gerechtshof Den Haag van 16 april 2013.

De beschikking van het hof is aan deze beschikking gehecht.

2. Het geding in cassatie

Tegen de beschikking van het hof heeft KNVvL beroep in cassatie ingesteld. Het cassatierekest is aan deze beschikking gehecht en maakt daarvan deel uit.

De Staat heeft verzocht het beroep te verwerpen.

De conclusie van de Advocaat-Generaal M.H. Wissink strekt tot verwerping.

De advocaat van KNVvL heeft bij brief van 13 februari 2014 op die conclusie gereageerd.

3. Beoordeling van het middel

3.1.

In cassatie kan van het volgende worden uitgegaan.

(i) KNVvL en bij haar aangesloten verenigingen en stichtingen maken al tientallen jaren gebruik van (onder meer) vliegveld Valkenburg als basis voor de beoefening van de zweefvliegsport. De Staat heeft KNVvL hiervoor destijds een ontheffing verleend als bedoeld in de Luchtvaartwet. KNVvL heeft ten behoeve van dit gebruik op 25 februari 2002 een huuroverkomst gesloten met de Staat waarbij deze aan KNVvL in gebruik geeft:

“de militaire vliegvelden Leeuwarden, Twenthe, Deelen, Soesterberg, De Kooy, Valkenburg, Woensdrecht, Gilze-Rijen, Volkel en De Peel; hierna te noemen de zaak,

(…)

uitsluitend voor het met (motor)zweefvliegtuigen en vliegtuigen te benutten voor het slepen van zweefvliegtuigen van de gebruiker en van de bij hem aangesloten verenigingen gebruik te maken of te doen maken van de hierboven vermelde ontheffing, zulks tegen betaling van een jaarlijkse vergoeding, (…)”.

(ii) Vliegveld Valkenburg is sinds 2007 niet meer in gebruik als militair vliegveld. De Staat wil het terrein ontwikkelen tot woon-, recreatie- en natuurgebied.
(iii) Bij brief van 1 juli 2010 heeft de Staat de huurovereenkomst opgezegd tegen 1 juli 2012. Daarbij is tegen dezelfde datum de ontruiming aangezegd.

3.2

KNVvL heeft de kantonrechter verzocht om de termijn waarbinnen het gehuurde dient te worden ontruimd op de voet van art. 7:230a BW met één jaar te verlengen. De Staat heeft de toepasselijkheid van art. 7:230a BW betwist en een tegenverzoek ingediend tot vaststelling van de ontruimingsdatum op 1 januari 2013. De kantonrechter heeft bij beschikking van 6 november 2012 het verzoek van KNVvL afgewezen en het tegenverzoek van de Staat toegewezen.

3.3

Bij beschikking van 16 april 2013 heeft het hof de beschikking van de kantonrechter bekrachtigd.
De relevante overwegingen van het hof luiden als volgt:

“5.3 KNVvL stelt dat de landingsbaan op vliegveld Valkenburg aan te merken is als een gebouwde onroerende zaak. Het hof volgt KNVvL hierin niet. Daarbij neemt het hof in aanmerking dat uit de wetsgeschiedenis (MvT, TK 1999-2000, 26 932, nr. 3, p. 12) blijkt dat artikel 7:230a BW moet worden beschouwd als opvolger van artikelen 28c-28h Huurwet, waarbij de wetgever materieel geen verandering heeft beoogd (met uitzondering van een hier niet relevant punt). Anders dan titel 7.4 van het Burgerlijk Wetboek, bevatte de Huurwet in artikel 1 lid 3 onder c een definitie van een gebouwde onroerende zaak, te weten: een gebouw of een gedeelte daarvan, indien dit gedeelte een zelfstandige bedrijfsruimte vormt, een en ander met zijn normale onroerende aanhorigheden. Nu in deze definitie, waarbij onder het huidige recht aansluiting kan worden gevonden, het begrip 'gebouw' centraal staat, dient te worden aangenomen dat daaronder niet valt een onroerende zaak die niet gebouwd, maar – zoals de onderhavige landingsbaan – aangelegd is.

(…)

5.7

De conclusie van het hetgeen hiervoor is overwogen is dat het gehuurde niet kan worden gekwalificeerd als een gebouwde onroerende zaak in de zin van artikel 7:230a BW, zodat KNVvL niet de ontruimingsbescherming van dat artikel toekomt. Aan een belangenafweging te dien aanzien komt het hof dan ook niet toe. Dit leidt ertoe dat het hof de beschikking waarvan hoger beroep zal bekrachtigen met veroordeling van KNVvL, als de in het ongelijk gestelde partij, in de kosten van het hoger beroep.”

3.4

Het middel bevat vijf onderdelen, die zich alle richten tegen het oordeel dat art. 7:230a BW niet van toepassing is. Onderdeel V klaagt dat het hof is uitgegaan van een onjuiste rechtsopvatting door bij zijn oordeel dat de landingsbaan van vliegveld Valkenburg geen gebouwde onroerende zaak is, een onderscheid te maken tussen ‘gebouwde’ en ‘aangelegde’ onroerende zaken. Voorts verwijt het onderdeel het hof daarbij niet te zijn ingegaan op essentiële stellingen van KNVvL over de landingsbaan, te weten dat deze baan 45 meter breed is, een fundering heeft van meer dan 2,5 meter diepte en dat er zware vliegtuigen op zijn geland.

3.5.1

Bij de beoordeling van het onderdeel dient het volgende te worden vooropgesteld. Een zaak kan in elk geval worden aangemerkt als een ‘gebouwde onroerende zaak’ in de zin van art. 7:230a BW als zich op of onder de grond een gebouw bevindt, tenzij dat gebouw als onderdeel van het gehuurde van verwaarloosbare betekenis is. Onder ‘een gebouw’ dient te worden verstaan een bouwwerk dat een voor mensen toegankelijke, overdekte, geheel of gedeeltelijk met wanden omsloten ruimte vormt (vgl. art. 1, aanhef en onder c, Woningwet). Ook een zaak die niet (geheel) aan deze omschrijving voldoet kan onder omstandigheden worden aangemerkt als een gebouwde onroerende zaak. Een enkele verharding of bewerking van de grond is echter in de regel niet toereikend om een zaak aan te merken als ‘gebouwd’ in de zin van art. 7:230a BW.

3.5.2

Het hof heeft in rov. 5.3 onderzocht of de onderhavige landingsbaan, die geen gebouw is als hiervoor in 3.5.1 bedoeld, niettemin kan worden aangemerkt als een gebouwde onroerende zaak in de zin van art. 7:230a BW. Daarbij heeft het hof de omstandigheid dat een landingsbaan naar normaal spraakgebruik is ‘aangelegd’ en niet ‘gebouwd’, niet doorslaggevend geacht, maar opgevat als een aanwijzing dat geen sprake is van een gebouwde onroerende zaak. Aldus heeft het hof geen blijk gegeven van miskenning van de hiervoor in 3.5.1 vermelde maatstaven. Het oordeel van het hof is evenmin onvoldoende gemotiveerd, ook niet in het licht van hetgeen KNVvL heeft aangevoerd over de constructie en het gebruik van de onderhavige landingsbaan. Het onderdeel faalt derhalve.

3.6

De in de onderdelen I tot en met IV aangevoerde klachten kunnen evenmin tot cassatie leiden. Dit behoeft, gezien art. 81 lid 1 RO, geen nadere motivering nu de klachten niet nopen tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.

4. Beslissing

De Hoge Raad:

verwerpt het beroep;

veroordeelt KNVvL in de kosten van het geding in cassatie, tot op deze uitspraak aan de zijde van de Staat begroot op € 792,38 aan verschotten en € 2.200,-- voor salaris.

Deze beschikking is gegeven door de vice-president E.J. Numann als voorzitter en de raadsheren A.M.J. van Buchem-Spapens, A.H.T. Heisterkamp, G. de Groot en M.V. Polak, en in het openbaar uitgesproken door de raadsheer G. de Groot op
11 april 2014 .