Uitspraak
Uitspraakdatum: 10 februari 2020
Zaaknummer: AUA2016H00059
RAAD VAN BEROEP
IN AMBTENARENZAKEN
Zittingsplaats Aruba
Uitspraak op het hoger beroep van:
[appellant]
wonend in [woonplaats],
appellant,
gemachtigde: mr. D.G. Kock, advocaat,
tegen de uitspraak van het Gerecht in Ambtenarenzaken, zittingsplaats Aruba, van 27 juni 2016, zaaknummer. GAZA 2090 van 2015,, in het geding tussen:
appellant
en
[geïntimeerde],
geïntimeerde,
gemachtigde: A. Lumenier, werkzaam bij de [naam dienst].
Procesverloop
Bij landsbesluit[datum] (landsbesluit) is appellant met toepassing van artikel 83, eerste lid, onder i, van de Landsverordening materieel ambtenarenrecht (Lma) de disciplinaire straf van ontslag opgelegd.
Bij de aangevallen uitspraak heeft het Gerecht het door appellant daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
Tegen de aangevallen uitspraak heeft appellant hoger beroep ingesteld.
Geïntimeerde heeft stukken nagezonden.
De Raad heeft de zaak ter zitting behandeld op 21 januari 2020, waar appellant met zijn gemachtigde is verschenen. Geïntimeerde heeft zich daar doen vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
1.1.
Op grond van de gedingstukken en het verhandelde ter zitting gaat de Raad uit van de volgende feiten en omstandigheden.
1.2.
Appellant was [beroep appellant]in het [naam instelling] en heeft, samen met enkele collega’s tijdens het uitoefenen van zijn werkzaamheden op 13 juni 2014 een geboeide gevangene mishandeld. Dit is door geïntimeerde als ernstig plichtsverzuim aangemerkt.
1.3.
Bij het landsbesluit is daarom aan appellant de disciplinaire straf van ontslag opgelegd waarbij is bepaald dat die straf onmiddellijk ten uitvoer wordt gelegd.
1.4.
Appellant heeft niet ontkend de verweten gedraging te hebben begaan. Hij is door het Gemeenschappelijk Hof van Justitie voor het medeplegen van mishandeling, begaan tegen een persoon die aan zijn zorg, opleiding of waakzaamheid is toevertrouwd, onherroepelijk veroordeeld tot een taakstraf, bestaande uit een werkstraf voor de duur van 150 uren. Het Hof heeft in aanmerking genomen de aard en ernst van het feit, de (werk)omstandigheden in [naam instelling], het door appellant getoonde berouw alsmede de gevolgen die het plegen van feit voor hem reeds heeft gehad, waaronder het verleende ontslag.
2. Bij de aangevallen uitspraak is het bezwaar van appellant tegen het landsbesluit ongegrond verklaard.
2.1.
Daartoe is onder andere overwogen dat de door appellant gestelde zware en onveilige arbeidsomstandigheden niet maken dat het plichtsverzuim niet aan appellant kan worden toegerekend en onvoldoende gewicht in de schaal leggen om tot het oordeel te komen dat in dit geval het gegeven ontslag een te zware sanctie is.
2.2.
Verder is door het Gerecht overwogen dat het beroep van appellant op het gelijkheidsbeginsel niet slaagt. De omstandigheid dat jegens twee, tegelijkertijd met hem door de strafrechter veroordeelde, collega’s nog geen gelijke disciplinaire maatregel is getroffen, geeft onvoldoende blijk van schending van dit beginsel. Daarbij is in aanmerking genomen dat in die zaken eveneens het advies is uitgebracht om over te gaan tot onvoorwaardelijk ontslag.
3. Appellant kan zich met die uitspraak niet verenigen.
3.1.
Hij is van opvatting dat het Gerecht ten onrechte geen rekening heeft gehouden met het hem toekomend fundamenteel recht van artikel 1.3 van de Staatsregeling van Aruba en de Geweldsinstructie in relatie met de overige feiten en omstandigheden. Appellant doelt hier op het feit dat hij tot het – door hem betreurde – mishandelen van de betrokken [gedetineerde] is overgegaan nadat hij zelf eerst plotsklaps was geslagen door [gedetineerde], als gevolg waarvan zijn neus gebroken is en hevig is gaan bloeden. Door de arrogante houding van [gedetineerde], die inmiddels door collega’s was geboeid en door zijn manier van antwoorden op de vragen van appellant waarom hij, [gedetineerde], hem had geslagen, “sloegen de stoppen door” en was hij niet in staat om kalm te blijven.
3.2.
Appellant is van opvatting dat met de onder 2.1 weergegeven motivering geen recht wordt gedaan aan de aansprakelijkheid en verantwoordelijkheid van geïntimeerde zelf. Dat geïntimeerde zijn verplichting als goed werkgever om appellant zijn werk te laten doen onder menswaardige en veilige arbeidsomstandigheden heeft verzaakt, blijkt uit het vonnis van het Hof: “Voormelde omstandigheden, zo acht het Hof aannemelijk geworden, hebben in overwegende mate ten grondslag gelegen aan het plegen van het bewezenverklaarde feit.”
3.3.
Appellant acht ook de onder 2.2. weergegeven overweging onjuist waarbij zijn beroep op het gelijkheidsbeginsel is verworpen. Hij heeft gewezen op de volstrekte gelijkheid van de gevallen van twee collega’s aan wie door de strafrechter voor dezelfde feiten een gelijkluidende straf is opgelegd. De twee bedoelde collega’s zijn indertijd, anders dan appellant, niet op non-actief gesteld en zij zijn aan het werk kunnen blijven. Een deugdelijke verklaring daarvoor ontbreekt. Inmiddels is het later ook aan die beide collega’s opgelegde strafontslag ingetrokken.
Verder is het geval van appellant afwijkend van dat van alle andere betrokken collega’s omdat hij als eerste en enige zonder enige valide reden door gedetineerde [gedetineerde] werd aangerand. Appellant heeft het incident niet gestart.
3.4.
Tot slot heeft appellant naar voren gebracht dat het Gerecht voor wat betreft de omstandigheden zijn oordeel niet alleen heeft mogen laten afhangen van de straf (sec) die het Hof heeft opgelegd. Het Gerecht had ook in ogenschouw moeten nemen het feit dat het Hof, anders dan door de Procureur-Generaal was gevorderd, appellant niet heeft ontzet uit het recht van het bekleden van ambten. Appellant meent dat hij als ‘first offender’ nog een kans dient te krijgen.
4. Geïntimeerde is van opvatting dat het Gerecht tot een inhoudelijk juiste beslissing is gekomen.
5. De Raad overweegt als volgt.
5.1.
Vaststaat dat appellant tijdens zijn werk als [beroep appellant] - samen met vijf collega’s – de gedetineerde [gedetineerde] heeft mishandeld (geschopt) terwijl deze geboeid was en zich niet kon verweren. Die mishandeling vond weliswaar plaats nadat appellant zelf eerst was geslagen door [gedetineerde], maar niet onmiddellijk daarna en niet op dezelfde plaats. Van een noodtoestand of een andere rechtvaardigingsgrond voor het geweldsgebruik door appellant was geen sprake. Zijn beroep op de Staatsregeling en geweldsinstructie gaat dan ook niet op.
5.2.
Daarmee staat ook voor de Raad vast dat appellant zich heeft schuldig gemaakt aan zeer ernstig plichtsverzuim. Met het Gerecht is de Raad van oordeel dat appellant een belangrijke verplichting verbonden aan zijn functie heeft verzaakt. Aan de aard en ernst van het plichtsverzuim wordt niet afgedaan door de moeilijke werkomstandigheden in het [naam instelling], wat daar verder ook van zij.
5.3.
In dit plichtsverzuim kon geïntimeerde een basis vinden voor het opleggen van de zwaarste disciplinaire straf, ook waar appellant een ‘first offender’ was. Dat de strafrechter appellant niet heeft ontzet uit het recht van het bekleden van ambten doet daaraan evenmin af.
5.4.
Tot slot verwerpt de Raad het beroep van appellant op het gelijkheidsbeginsel. Weliswaar heeft het collectieve mishandelen van de gedetineerde door zes gevangenbewaarders in twee gevallen niet geleid tot het (definitief) opleggen van de disciplinaire straf van ontslag -waarvoor geïntimeerde in het bijzonder gewezen heeft op het procedurele verloop van het disciplinaire optreden tegen die twee collega’s - , maar in de overige vier gevallen wel. Waar aan de meerderheid van de medeplegers van de mishandeling de zelfde disciplinaire sanctie is opgelegd, kan in zoverre niet worden volgehouden dat er gehandeld is in strijd met het gelijkheidsbeginsel. De omstandigheid dat appellant als enige zelf (eerst) door de gedetineerde was geslagen en dat appellant het incident niet heeft gestart, maakt zijn situatie niet wezenlijk anders dan die van de andere collega’s aan wie ook ontslag is gegeven. De Raad verwijst naar zijn overweging onder 5.1 dat er geen sprake was van een rechtvaardiging voor het mishandelen waaraan appellant zich heeft schuldig gemaakt. Ook de strafrechter, zo merkt de Raad ten overvloede op, heeft aan alle medeplegers, dus ook aan appellant, dezelfde straf opgelegd.
6. De slotsom is dat de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.
7. De Raad ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
Beslissing
De Raad van Beroep:
Bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gewezen door mr. H.A.A.G. Vermeulen, voorzitter en mrs. J. Sybesma en A.H.M van de Leur, leden, en in het openbaar uitgesproken op 10 februari 2020.