ECLI:NL:PHR:1995:33

• Datum uitspraak: 17 oktober 1995
• Publicatiedatum: 18 juli 2024
• Zaaknummer: 101.48
• Instantie: Parket bij de Hoge Raad
• Type: Conclusie
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Veroordeling
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Veroordeling wegens niet voldoen aan verwijderingsbevel burgemeester Amsterdam

Bij arrest van het gerechtshof Amsterdam is verzoeker bij verstek veroordeeld tot één maand gevangenisstraf wegens het opzettelijk niet voldoen aan een verwijderingsbevel krachtens art. 219 van de toenmalige Gemeentewet, gegeven door de burgemeester van Amsterdam.

Verzoeker stelde in cassatie dat het bevel niet rechtmatig was omdat het oordeel van de burgemeester over de aanwezigheid van een noodtoestand onjuist was. De Hoge Raad oordeelde echter dat verzoeker geen gebruik had gemaakt van de beschikbare rechtsmiddelen tegen het bevel, zodat het hof uit mocht gaan van de rechtmatigheid van het bevel. Bovendien kon het hof zich baseren op eerdere uitspraken van de Afdeling rechtspraak van de Raad van State die de noodsituatie bevestigden.

Daarnaast werd het verwijderingsbevel van 14 dagen niet als disproportioneel beoordeeld, mede gelet op vergelijkbare besluiten. Ten slotte werd de strafoplegging van één maand gevangenisstraf niet onbegrijpelijk geacht, mede gezien eerdere veroordelingen van verzoeker en het toepasselijke strafmaximum op grond van samenloopbepalingen.

De Hoge Raad verwierp het cassatieberoep en bevestigde daarmee het arrest van het hof.

Uitkomst: Verzoeker is veroordeeld tot één maand gevangenisstraf wegens het niet voldoen aan een verwijderingsbevel van de burgemeester.

Conclusie

Nr. 101.480

Zitting 17 oktober 1995

Mr Van Dorst

Conclusie inzake:

[verdachte]

Edelhoogachtbaar College,

1. Bij arrest van het gerechtshof te Amsterdam is verzoeker bij verstek veroordeeld tot één maand gevangenisstraf wegens het opzettelijk niet voldoen aan een "verwijderingsbevel" krachtens art. 219 van de gemeentewet (oud) gegeven door de burgemeester van Amsterdam.

2. Namens verzoeker heeft mr G.P. Hamer, advocaat te Amsterdam, drie middelen van cassatie voorgesteld.

3. Het
tweede middel strekt ten betoge dat verzoeker niet veroordeeld had mogen worden omdat het bevel van de burgemeester niet rechtmatig is gegeven. In het bijzonder wordt opgekomen tegen het oordeel van de burgemeester dat er ten tijde van de afgifte van het bevel op 7 mei 1993 in de binnenstad van Amsterdam (nog steeds) sprake was van een "noodtoestand" als bedoeld in art. 219 van de Gemeentewet. Het hof had moeten doen blijken van een onderzoek naar de juistheid van dit oordeel, aldus het middel.

4. Het middel miskent dat verzoeker tegen het uitgevaardigde bevel een bezwaarschrift had kunnen indien bij de burgemeester en dat hij van een negatieve beschikking in beroep had kunnen gaan bij de Afdeling rechtspraak van de Raad van State. Uit de stukken blijkt niet dat verzoeker van deze met voldoende waarborgen omklede rechtsgang(en) gebruik heeft gemaakt, zodat moet worden aangenomen dat zulks niet het geval is. Dat betekent dat het hof uit had te gaan van de rechtmatigheid van het bevel. De rechtmatigheid van het bevel impliceert dat het aangewezen gebied heeft te gelden als noodgebied in de zin van art. 219 van de gemeentewet (oud). Vgl. HR NJ 1966, 331, NJ 1968, 143, NJ 1995, 118, HR DD 94.191 en DD 95.406. Reeds op deze grond faalt het middel.

5. Maar ook los daarvan, heeft het hof kunnen oordelen dat aan de eis van art. 219 was voldaan. Tot dat oordeel kon het hof met name komen omdat de hoogste administratieve en ten aanzien van aangelegenheden als de onderhavige bij uitstek deskundige Afdeling rechtspraak van de Raad van State uitgerekend in een zaak van verzoeker heeft beslist dat de burgemeester in 1989 terecht een noodsituatie in de zin van art. 219 Gemeentewet aanwezig had geacht (AB 1990, 315). De beslissing van de Afdeling rechtspraak bevat geen enkel aanknopingspunt voor de opvatting dat de burgemeester in 1993 tot een andere opvatting had moeten komen. Dat de Afdeling rechtspraak het destijds gegeven bevel om andere redenen onjuist vond, doet hier niet ter zake.

6. De klacht dat sedert het uitroepen van de binnenstad van Amsterdam tot "noodgebied" in 1983 geen democratische toetsing van dat besluit heeft plaatsgevonden, onttrekt zich aan het oordeel van de cassatierechter. De mogelijkheid daartoe bestond nochtans wel (zie voor de verantwoordingsplicht van de burgemeester jegens de gemeenteraad art. 129 van de voormalige gemeentewet).

7. Het
derde middel betreft de duur van het verwijderingsbevel. Het bevel zich 14 dagen niet in de binnenstad, voor zover aangegeven op de bij het bevel behorende plattegrond, op te houden, zou in geen verhouding staan tot de gepleegde overtredingen.

8. Ook deze klacht stuit af op de formele rechtskracht van het uitgevaardigde bevel. Nu de Raad van State akkoord is gegaan met een vergelijkbaar verbod voor de duur van vier weken wegens het spelen van "balletje-balletje" (AB 1992, 550), zie ik bovendien niet in waarom een verwijderingsgebod van 14 dagen niet in verhouding zou staan tot de weigering van verzoeker om ondanks eerder gegeven waarschuwingen en achtuurs-bevelen te stoppen met het binnen het aangegeven gebied openlijk op de openbare weg gebruiken van harddrugs.

9. Het
eerste middel betreft de strafoplegging en in het bijzonder de toepassing door het hof van art. 63 Sr. Het hof zou het ingevolge de samenloopbepalingen toegestane strafmaximum (overtreding van art. 184 Sr is bedreigd met een gevangenisstraf van drie maanden) hebben overschreden.

10. Uit het proces-verbaal van de terechtzitting blijkt dat het hof heeft gelet op het de verzoeker betreffend uittreksel uit het algemeen documentatieregister van 13 september 1994. Dat uittreksel bevindt zich bij de stukken, zodat de Hoge Raad kan nagaan welke eerdere veroordelingen op de voet van art. 63 Sr in rekening moesten worden gebracht. Het hof was niet gehouden deze veroordelingen in zijn arrest te vermelden gezien de wet van 7 juli 1993 (Stb. 369), in werking getreden op 1 september 1993 (HR DD 95.121).

Deze veroordelingen zijn:

- Politierechter Amsterdam, vonnis van 5 oktober 1993, betreffende opzettelijk handelen in strijd met art. 2 lid 1 onder B van de Opiumwet en opzettelijk handelen in strijd met art. 2 lid 1 sub C van die wet: 4 maanden gevangenisstraf ;

- Politierechter Amsterdam, vonnis van 9 november 1993, betreffende overtreding van art.184 Sr meermalen gepleegd: 3 maanden gevangenisstraf;

- Politierechter Amsterdam, vonnis van 11 maart 1994, overtreding van art. 184 Sr meermalen gepleegd: 6 weken gevangenisstraf.

10. In het middel wordt geen gewag gemaakt van voormelde veroordeling ter zake van opzettelijk handelen in strijd met art. 2 lid 1 onder B van de Opiumwet (strafbedreiging ten hoogste 8 jaar) en ter zake van opzettelijk handelen in strijd met art. 2 lid 1 onder C Opiumwet (strafbedreiging ten hoogste 4 jaar, maar bij geringe hoeveelheid voor eigen gebruik 1 jaar).

Het is echter juist deze veroordeling die -gelet op de thans opgelegde straf van één maand, de op de voet van art. 63 Sr in rekening te brengen straffen en de maximumstraf die bij gelijktijdige berechting had kunnen worden opgelegd (8 jaar + 1/3 daarvan = 10 jaar en 8 maanden)- maakt dat niet gezegd kan worden dat de strafoplegging onbegrijpelijk is of dat deze nadere motivering behoefde.

11. Geen der middelen kan tot cassatie leiden. Mijns inziens stelt het derde middel geen rechtsvragen aan de orde die in het belang van de rechtsontwikkeling of de rechtseenheid beantwoord zouden moeten worden. Ik geef Uw Raad daarom in overweging dat middel af te doen met de in art. 101a RO bedoelde motivering.

12. Gronden waarop Uw Raad gebruik zou behoren te maken van zijn bevoegdheid de bestreden uitspraak ambtshalve te vernietigen, heb ik niet aangetroffen.

13. Deze conclusie strekt tot verwerping van het beroep.

De Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden,