ECLI:NL:PHR:2000:AA8451

• Datum uitspraak: 24 november 2000
• Publicatiedatum: 4 april 2013
• Zaaknummer: R00/106
• Instantie: Parket bij de Hoge Raad
• Type: Conclusie
• Rechtsgebied: Civiel recht
• Uitkomst: Niet-ontvankelijk
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Niet-ontvankelijkverklaring verzoeker in cassatie zonder advocaat bij Hoge Raad

Verzoeker heeft bij de rechtbank vorderingen ingesteld wegens onrechtmatige daad en wanprestatie, welke zijn afgewezen wegens verjaring. Het gerechtshof heeft dit oordeel bevestigd. Vervolgens heeft verzoeker een ervaren cassatieadvocaat geraadpleegd die afzag van cassatieberoep vanwege geringe kans van slagen.

Verzoeker heeft daarop bij de Hoge Raad een verzoek ingediend om zelf cassatieberoep te mogen instellen, zonder advocaat. De conclusie van de procureur-generaal stelt dat het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering geen grondslag biedt voor een dergelijk verzoek en dat artikel 426a Rv vereist dat een advocaat het verzoek ondertekent.

De conclusie benadrukt dat de verplichte vertegenwoordiging door een advocaat bij de Hoge Raad een selectiefunctie vervult en dat het ontbreken daarvan, ook bij kansloosheid van cassatie, geen uitzondering rechtvaardigt. De conclusie strekt tot niet-ontvankelijkverklaring van verzoeker.

Uitkomst: Verzoeker wordt niet-ontvankelijk verklaard wegens het ontbreken van verplichte advocaatvertegenwoordiging bij de Hoge Raad.

Conclusie

Nr. R 00/106 HR

Mr. Mok

(op zichzelf staand verzoek)

Parket, 15 augustus 2000

Conclusie inzake het verzoek van

[verzoeker]

Edelhoogachtbaar college,

1. Verzoeker van cassatie heeft voor de rechtbank te Groningen vorderingen tot verkrijging van een verklaring voor recht en tot schadevergoeding wegens onrechtmatige daad respectievelijk wanprestatie ingesteld tegen een tweetal wederpartijen.

De rechtbank heeft, na een tussenvonnis, bij eindvonnis van 27 november 1998, de vorderingen van verzoeker afgewezen wegens verjaring daarvan.

In hoger beroep heeft het gerechtshof te Leeuwarden bij arrest van 22 maart 2000 dit eindvonnis, op dezelfde grond, bekrachtigd.

2. Vervolgens heeft verzoeker contact opgenomen met een advocaat in Den Haag, met het doel te komen tot instelling van beroep in cassatie tegen het arrest van het hof.

Deze ­ een ervaren cassatieadvocaat ­ heeft van de instelling van cassatieberoep afgezien, omdat hij, naar verzoeker heeft medegedeeld, dit (kort samengevat) kansloos achtte.

3. Verzoeker heeft zich thans, bij op 21 juni 2000 ingekomen verzoekschrift, tot de Hoge Raad gewend. Daarin heeft hij verzocht hem de gelegenheid te geven zelf cassatieberoep (tegen het arrest van het hof) in te stellen.

4. De mogelijkheid een verzoekschrift bij de Hoge Raad, anders dan gericht tegen een rechterlijke beschikking, vindt geen grondslag in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering(1).

Zou de Hoge Raad zich desondanks bevoegd achten hiervan kennis te nemen, dan zou het m.i. moeten voldoen aan het voorschrift van art. 426a Rv, dat het door een advocaat bij de Hoge Raad getekend is, hetgeen niet het geval is.

5. De strekking van het verzoekschrift is dat de Hoge Raad een uitzondering zal toestaan op de regel van art. 407, lid 3, Rv, inhoudend dat de eiser gehouden is een advocaat bij de Hoge Raad aan te wijzen, die hem zal vertegenwoordigen.

Ik betwijfel of de Hoge Raad bevoegd is een uitzondering op dit voorschrift, waaraan een nietigheidssanctie is verbonden, te maken. Ook als men zou aannemen dat zulks onder omstandigheden niet geheel uitgesloten is, kan de omstandigheid dat een advocaat bij de Hoge Raad een cassatieberoep kansloos heeft geacht en daarom van de instelling daarvan heeft afgezien, geen grond voor zulk een uitzondering opleveren. Het vervullen van dergelijke selectiefunctie is nu juist de bedoeling van de verplichte vertegenwoordiging door een advocaat.

6. De conclusie strekt, op de onder 4 en 5 genoemde gronden, tot niet-ontvankelijkverklaring van verzoeker.

De procureur-generaal

bij de Hoge Raad der Nederlanden,

plv.

1. Een wettelijke grondslag lijkt mij, gezien het gesloten systeem van verzoekschriftprocedures, vereist; vgl. S. Boekman, De verzoekschriftprocedure, 1996, p. 3 en p, 5, en de aldaar genoemde rechtspraak.