ECLI:NL:PHR:2005:AS4741

• Datum uitspraak: 12 april 2005
• Publicatiedatum: 4 april 2013
• Zaaknummer: 02352/04
• Instantie: Parket bij de Hoge Raad
• Type: Conclusie
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Veroordeling
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Schending redelijke termijn bij verstekveroordeling en gevolgen voor strafvermindering

In deze zaak staat de overschrijding van de redelijke termijn centraal, met name in het kader van verstekveroordelingen. Verdachte werd in eerste aanleg en in hoger beroep bij verstek veroordeeld, maar de uitreiking van de verstekmededelingen verliep traag en onzorgvuldig. Hierdoor kon verdachte zich niet tijdig op de hoogte stellen van de veroordelingen.

De Hoge Raad verwijst naar eerdere jurisprudentie waarin is vastgesteld dat het Openbaar Ministerie voldoende voortvarendheid moet betrachten bij het betekenen van verstekmededelingen. Indien verdachte nalatig is in het doorgeven van zijn adreswijzigingen en niet reageert op berichten, kan hij zich niet beroepen op schending van het recht op een redelijke termijn. In deze zaak was echter sprake van onvoldoende inspanningen van het OM.

Het hof had onvoldoende gemotiveerd dat de redelijke termijn niet was overschreden, terwijl de procedure om de verstekmededeling uit te reiken halverwege was afgebroken. De Hoge Raad concludeert dat de redelijke termijn is geschonden en acht strafvermindering passend. Andere middelen van cassatie worden verworpen.

Uitkomst: De Hoge Raad oordeelt dat de redelijke termijn is overschreden en vermindert de straf wegens onvoldoende voortvarendheid bij uitreiking van verstekmededelingen.

Conclusie

Nr. 02352/04

Mr Machielse

Zitting 25 januari 2005

Conclusie inzake:

[verdachte]

1. Het Gerechtshof te Amsterdam heeft verdachte op 10 november 2000 bij verstek voor uitlokking van diefstal door twee of meer verenigde personen veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de tijd van vier maanden waarvan twee maanden voorwaardelijk.

2. Verdachte heeft cassatie ingesteld. Mr H. Gase, advocaat te Almere heeft een schriftuur ingezonden houdende twee middelen van cassatie.

3.1. Het eerste middel klaagt over schending van de redelijke termijn nadat het arrest van het hof was gewezen. De toelichting op het middel klaagt niet alleen over vertraging bij de uitreiking van de verstekmededeling na het arrest van het hof maar ook over het tijdsverloop tussen de uitspraak van de Rechtbank Amsterdam en de daarop volgende verstekmededeling.

3.2. De Politierechter te Amsterdam heeft verdachte op 26 september 1996 bij verstek veroordeeld. Het dossier bevat een verstekmededeling maar omdat verdachte in 1995 volgens de gegevens van het GBA vertrokken was onbekend waarheen, is die mededeling niet uitgereikt. Verdachte is kennelijk gesignaleerd en op Schiphol is hij op 17 mei 1999 verwittigd van het feit dat hij bij verstek was veroordeeld. Daarop heeft verdachte tijdig hoger beroep ingesteld. Aan de eisen die de Hoge Raad in NJ 2000, 721 onder 3.19. formuleerde is hier dus niet voldaan. Dat betekent dat de redelijke termijn inderdaad is geschonden omdat onvoldoende voortvarendheid is betracht bij de pogingen de verstekmededeling aan verdachte uit te reiken.

3.3. Verdachte is op 10 november 2000 door het hof bij verstek veroordeeld. Het dossier bevat een verstekmededeling met betrekking tot dat arrest maar kennelijk is de procedure om tot uitreiking van die verstekmededeling te komen halverwege afgebroken. Vervolgens is de verstekmededeling op 4 oktober 2003, weer op Schiphol, aan verdachte uitgereikt en heeft verdachte vervolgens op 13 oktober 2003 cassatie ingesteld. Ook hier blijkt niet van voldoende voortvarendheid om verdachte ervan op de hoogte te stellen dat hij bij verstek door het hof was veroordeeld. Ook in deze fase is dus de redelijke termijn geschonden.

De Hoge Raad zal zelf de straf kunnen verminderen in de mate als hem juist voorkomt.

4.1. Het tweede middel klaagt dat de strafoplegging door het hof ontoereikend is gemotiveerd omdat het hof er geen rekening mee heeft gehouden dat sinds het plegen van het feit op 1 november 1994 en de behandeling in hoger beroep bijna zes jaren zijn verstreken.

4.2. De toelichting op het middel doet vermoeden dat de steller ervan heeft gemeend dat de rechtbank veroordeeld heeft voor het primair tenlastegelegde, waarvan het hof heeft vrijgesproken. Echter, ook de politierechter heeft van het primair tenlastegelegde vrijgesproken. Overigens heeft verdachte geen belang bij dit middel mits de Hoge Raad het eerste middel gegrond verklaart en de straf wegens schending van de redelijke termijn vermindert.

5. Ambtshalve heb ik geen grond gevonden die tot vernietiging aanleiding behoort te geven.

6. Deze conclusie strekt tot gegrondbevinding van het eerste middel en tot strafvermindering, en overigens tot verwerping van het beroep.

de Procureur-Generaal

bij de Hoge Raad der Nederlanden