ECLI:NL:PHR:2012:BT2693

• Datum uitspraak: 10 januari 2012
• Publicatiedatum: 5 april 2013
• Zaaknummer: 10/05567 B
• Instantie: Parket bij de Hoge Raad
• Type: Conclusie
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Overig
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 9 uitgaand · 1 inkomend

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Vernietiging beschikking inzake beslag op auto wegens onvoldoende motivering eigendomsoverdracht

In deze zaak heeft de rechtbank het beklag van klager tegen de inbeslagneming van een BMW X5-auto ongegrond verklaard. Klager stelde eigenaar te zijn van de auto, maar de rechtbank oordeelde dat door de wijze van overdracht en de gemaakte afspraken de eigendom bij een derde, [betrokkene 1] of diens vriendin, was komen te liggen. De rechtbank motiveerde dit oordeel echter onvoldoende.

De Hoge Raad constateerde dat de rechtbank niet duidelijk had gemaakt waarom de feitelijke overhandiging van de auto met sleutels en papieren zou leiden tot eigendomsoverdracht. Ook liet de rechtbank de aard van de gemaakte verrekening tussen klager en [betrokkene 1] onbesproken, terwijl dit relevant is voor de eigendomsvraag.

De Hoge Raad verwierp het beroep op art. 359 Sv en art. 6 EVRM als niet toepasselijk in deze procedure. Het middel van klager slaagde daarom en de Hoge Raad vernietigde de beschikking. De zaak werd verwezen naar het gerechtshof Arnhem voor een nieuwe beoordeling van het beklag op basis van een betere motivering.

Uitkomst: Hoge Raad vernietigt beschikking wegens onvoldoende motivering en verwijst zaak terug voor hernieuwde beoordeling.

Conclusie

Nr. 10/05567 B

Mr. Vellinga

Zitting: 20 september 2011

Conclusie inzake:

[Klager]

1. Bij beschikking van 13 oktober 2010 heeft de Rechtbank te Arnhem het beklag tegen de inbeslagneming van een auto, merk BMW, ongegrond verklaard.

2. Namens klager heeft mr. J.L.M. Arets, advocaat te Landgraaf, één middel van cassatie voorgesteld.

3. Het middel klaagt over motiveringsgebreken.

4. De Rechtbank heeft het beklag - na overwogen te hebben dat het onderzoek in een raadkamerprocedure op basis van een klacht ex art. 552a Sv, gelet op de aard van die procedure niet anders dan summier kan zijn - ongegrond verklaard op de volgende gronden:

"Uit de door het Openbaar Ministerie overgelegde stukken betreffende deze zaak blijkt dat klager op zeker moment is gehoord en het volgende verklaart:

... Daarna zei hij (bedoeld wordt [betrokkene 1]) dat zijn vriendin graag een BMW X5 wilde rijden. Hij vroeg me of ik een BMW X5 kon kopen en aan hem ter beschikking zou kunnen stellen tot dat met de racerij zou functioneren. Dan zou men dat kunnen verrekenen. Ook dat heb ik gedaan (... ) Nadat ik alles had afgewikkeld kwam [betrokkene 1] dan in juni 2008 weer bij mij in het kantoor in [plaats]. Daar overhandigde ik hem de BMW X5 met het kenteken [AA-00-BB] samen met de sleutels en wagenpapieren.

Uit voornoemde verklaring van klager, maar ook uit hetgeen klager in raadkamer heeft opgemerkt, kan blijken dat klager een overeenkomst had met [betrokkene 1], inhoudende dat klager voor hem een personenauto van het merk BMW X5 zou kopen en [betrokkene 1] als tegenprestatie de zoon van klager zou introduceren in de racerij.

Klager, die stelt rechthebbende te zijn, kan als rechthebbende worden aangemerkt echter door de wijze van overdracht van het beslag alsmede de daarbij gemaakte afspraken is de eigendom van het beslag bij beslagene c.q. zijn vriendin [betrokkene 2], komen te liggen.

De raadkamer zal derhalve beslissen als hierna te melden en neemt daarbij de desbetreffende wetsartikelen in aanmerking."

5. Of het beslag is gelegd op de voet van art. 94 Sv of op de voet van art. 94a Sv laat de Rechtbank in het midden. In het oordeel van de Rechtbank, dat de eigendom van de BMW bij [betrokkene 1] of diens vriendin is komen te berusten ligt kennelijk besloten dat - voor het geval het beslag is gelegd op de voet van art. 94 Sv - klager niet redelijkerwijs als rechthebbende(1) kan worden aangemerkt dan wel dat - voor het geval het beslag is gelegd op de voet van art. 94a Sv - klager niet buiten redelijke twijfel als eigenaar(2) van de BMW kan worden aangemerkt.

6. In de toelichting op het middel wordt onder meer geklaagd dat de Rechtbank haar gedachtegang niet duidelijk heeft gemaakt.

7. Kennelijk is de Rechtbank van oordeel dat uit ter beschikking stellen van de door klager gekochte auto, gepaard gaande met de overhandiging van de sleutels en de wagenpapieren, kan worden afgeleid dat klager daarmee de eigendom van de auto aan [betrokkene 1] heeft overgedragen. Bij gebreke van nadere motivering acht ik dit oordeel niet begrijpelijk. Uit een en ander kan wel worden afgeleid dat klager de auto feitelijk in de macht van [betrokkene 1] heeft gebracht maar niet zonder meer dat hij daarmee de eigendom van de auto ook aan [betrokkene 1] heeft overgedragen. De motivering is temeer onbegrijpelijk nu de uitlatingen van klager waarop de Rechtbank haar oordeel baseert mede inhouden, dat [betrokkene 1] en hij zijn overeengekomen te kunnen verrekenen totdat de racerij zou functioneren. Die verrekening kan niet alleen op de overname van de BMW door [betrokkene 1] of diens vriendin betrekking hebben maar evenzeer op het gebruik van de BMW door [betrokkene 1] of diens vriendin. Niettemin laat de Rechtbank de aard van die verrekening in het midden.

8. In de toelichting op het middel wordt ten onrechte een beroep gedaan op het bepaalde in art. 359 Sv en art. 6 EVRM. Geen van deze bepalingen is in een procedure als de onderhavige van toepassing. (3)

9. Het middel slaagt.

10. Ambtshalve heb ik geen gronden aangetroffen waarop de bestreden beschikking zou dienen te worden vernietigd.

11. Deze conclusie strekt tot vernietiging van de bestreden beschikking en tot verwijzing van de zaak naar het gerechtshof te Arnhem teneinde op het bestaande beklag opnieuw te worden berecht en afgedaan.

De Procureur-Generaal

bij de Hoge Raad der Nederlanden

AG

1 HR 28 september 2010, BL2823, 2010, 654, m.nt. P.A.M. Mevis, rov. 2.1.2.

2 HR 28 september 2010, BL2823, 2010, 654, m.nt. P.A.M. Mevis, rov. 2.1.5.

3 Zie onder meer HR 11 oktober 2005, LJN AU4086, NJ 2006, 613 en HR 24 november 2009, LJN BI2281, NJ 2009, 606.