Conclusie
14/04759
Mr. L. Timmerman
Zitting 31 oktober 2014
Conclusie inzake:
[verzoekster],
verzoekster tot cassatie
1. Bij vonnis van 21 juli 2014 heeft de rechtbank Overijssel, zittingsplaats Almelo op voordracht van de rechter-commissaris de toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling, die op 17 september 2013 ten aanzien van verzoekster tot cassatie (“[verzoekster]”) was uitgesproken, tussentijds beëindigd. In het door [verzoekster] hiertegen ingestelde hoger beroep heeft het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, locatie Leeuwarden bij arrest van 11 september 2014 het bestreden vonnis bekrachtigd. Daartoe heeft het hof overwogen dat voldoende is gebleken dat de schuldsaneringsregeling reeds eerder ten aanzien van [verzoekster] van toepassing is geweest en dat deze is beëindigd zonder verlening van de schone lei en dat [verzoekster] in haar verzoekschrift tot toepassing van de schuldsaneringsregeling had moeten melden dat de schuldsaneringsregeling reeds eerder ten aanzien van haar van toepassing is geweest.
2. Namens [verzoekster] is op 19 september 2014 tijdig een cassatieverzoekschrift ingediend. Het eerste en enige onderdeel bevat de klacht dat het hof met zijn oordeel de reikwijdte van art. 288 lid Pro 2, sub d Fw jo. art. 350 lid Pro 3, sub f Fw miskent en dat zijn oordeel onvoldoende gemotiveerd is. Voornoemde wettelijke bepalingen zien op de situatie waarin de eerdere schuldsaneringsregeling destijds was beëindigd op grond van nieuw ontstane schulden die de schuldenaar niet waren toe te rekenen. Het middel klaagt dat het hof ten onrechte niet ingaat op de stellingen van [verzoekster] met betrekking tot haar psychiatrische aandoening en haar stelling dat het juist zij is geweest die actie heeft ondernomen richting bewindvoerder tot beëindiging van de eerdere schuldsaneringsregeling.
3. Het onderdeel kan klaarblijkelijk niet tot cassatie leiden, omdat het feitelijke grondslag mist. Het hof gaat namelijk wel degelijk in op de stellingen van [verzoekster] met betrekking tot haar psychische stoornis en haar stelling dat de schuldsaneringsregeling op haar eigen verzoek is beëindigd. Het hof overweegt echter dat [verzoekster] in het beroepschrift ten onrechte heeft vermeld dat de toepassing van de schuldsaneringsregeling op haar eigen verzoek is beëindigd. Het hof overweegt voorts dat het voorbijgaat aan de stelling van [verzoekster] dat gezien haar psychische stoornis zij niet verwijtbaar had gehandeld en daarom de eerdere schuldsaneringsregeling op onjuiste gronden is beëindigd. Het desbetreffende beëindigingsvonnis is (aldus het hof) onherroepelijk geworden en kan nu niet ter discussie worden gesteld. Het hof miskent hiermee voornoemde bepalingen niet en zijn oordeel is voldoende gemotiveerd.
Conclusie
De conclusie strekt tot niet-ontvankelijkverklaring op grond van art. 80a lid 1 RO.
De procureur-generaal bij de
Hoge Raad der Nederlanden
A-G L. Timmerman