ECLI:NL:PHR:2014:416

• Datum uitspraak: 15 april 2014
• Publicatiedatum: 20 mei 2014
• Zaaknummer: 13/01934
• Instantie: Parket bij de Hoge Raad
• Type: Conclusie
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Niet-ontvankelijk
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Hoge Raad bevestigt bewezenverklaring voorwaardelijk opzet en verwerpt noodweerexces bij steekincident

In deze zaak heeft de Hoge Raad het cassatieberoep van verdachte niet-ontvankelijk verklaard op grond van artikel 80a RO. Het hof had vastgesteld dat verdachte bewust een mes trok en twee personen stak, waarbij sprake was van voorwaardelijk opzet op de dood van deze slachtoffers.

Verdachte had zich beroepen op noodweer en noodweerexces, maar het hof verwierp deze verweren op voldoende gemotiveerde gronden. Het hof oordeelde dat verdachte de grenzen van noodzakelijke verdediging had overschreden door direct te steken na een klap, en dat de hevige gemoedsbeweging die nodig is voor noodweerexces niet aannemelijk was.

De Hoge Raad vond geen reden om het oordeel van het hof te herzien en concludeerde dat de middelen van cassatie evident ongegrond waren. Daarmee blijft de bewezenverklaring van voorwaardelijk opzet en de afwijzing van noodweer en noodweerexces in stand.

Uitkomst: Het cassatieberoep werd niet-ontvankelijk verklaard en het hof oordeelde terecht dat verdachte voorwaardelijk opzet had en het beroep op noodweer en noodweerexces faalde.

Conclusie

Nr. 13/01934

Mr. Harteveld

Zitting 15 april 2014

Conclusie inzake:

[verdachte]

1. Mr. I.T.H.L. van de Bergh, advocaat te Maastricht, heeft in deze zaak bij schriftuur drie middelen van cassatie voorgesteld.

2. Het
eerste middel klaagt dat het Hof op onjuiste en/of ontoereikende gronden tot de bewezenverklaring van voorwaardelijk opzet op de (gepoogde) dood van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] is gekomen.

De nadere overweging van het Hof in samenhang gelezen met de door het Hof gebezigde bewijsvoering, heeft het Hof vastgesteld dat verdachte welbewust zijn mes met een lemmet van tien centimeter uit zijn broekzak heeft gepakt, het heeft uitgeklapt en vervolgens [slachtoffer 1] in de linkerzijde van zijn bovenlichaam heeft gestoken - wat voor [slachtoffer 1] voelde als een flinke klap en wat hem bijna het leven heeft gekost - en dat hij vervolgens [slachtoffer 2] onder de oksel en in de borstkas onder het sleutelbeen heeft gestoken. Aldus geeft het oordeel van het Hof dat verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat beiden het leven zouden laten geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting en is het toereikend gemotiveerd.

3. Het
tweede middel komt op tegen de verwerping van het beroep op noodweer en het
derde middel klaagt over de verwerping van het beroep op noodweerexces. Anders dan de steller van de middelen wil, heeft het Hof zowel het beroep op noodweer als het beroep op noodweerexces op toereikende gronden verworpen.

Het Hof heeft voor zover hier van belang immers het volgende overwogen:

“Conclusie: noodweer

Uit de inhoud van de hiervoor opgenomen verklaringen volgt naar het oordeel van het hof dat de verdachte als eerste een klap kreeg van [slachtoffer 2], hetgeen naar het oordeel van het hof dient te worden aangemerkt als een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding van verdachtes lijf waartegen verdediging geboden was, toch zeker nu er bij [slachtoffer 2] nog twee andere personen aanwezig waren.

Echter, naar het oordeel van het hof heeft verdachte de grenzen van de noodzakelijke verdediging verre overschreden door meteen een mes te trekken en daarmee twee van die personen te steken. Aldus komt verdachte geen beroep op noodweer toe.

De raadsvrouwe heeft aangevoerd dat die overschrijding van de grenzen het onmiddellijke gevolg is geweest van een hevige gemoedsbeweging die door de aanranding (de klap) was veroorzaakt (noodweerexces). Verdachte zou in paniek geweest zijn.

Het hof stelt vast dat aan de klap die verdachte kreeg het een en ander is voorafgegaan, namelijk een woordenwisseling met gescheld van beide kanten, welke woordenwisseling weliswaar is geïnitieerd door 'de fietsers', doch waarbij ook verdachte zich uitdagend heeft uitgelaten. Verdachte is daarna doelbewust in de richting van de drie andere personen gelopen. De vriendin van verdachte, die er bij aanwezig was, heeft nog tegen verdachte gezegd dat niet te doen, maar verdachte deed het toch, nadat hij zijn telefoons bij zijn vriendin had achter gelaten. Toen verdachte en de drie andere personen elkaar waren genaderd, is verdachte kort op [slachtoffer 1] gaan staan, met hun gezichten bijna tegen elkaar. In die situatie kreeg verdachte een klap. Tot die klap wees niets op een hevige gemoedsbeweging bij verdachte. Het hof acht het onaannemelijk dat verdachte vanwege die ene, in die situatie, uitgedeelde klap in een dusdanige paniek is geraakt dat hij daardoor de grenzen van de noodzakelijke verdediging heeft overschreden. Dat zich op dat moment nog twee andere personen dicht bij verdachte bevonden, maakt dit voor het hof niet anders.”

In het derde middel wordt nog geklaagd dat het Hof heeft miskend dat er ook andere factoren kunnen hebben bijgedragen aan de hevige gemoedsbeweging, terwijl in hoger beroep nu juist was aangevoerd dat de hevige gemoedsbeweging door de aanranding (de klap) was veroorzaakt. Van toepassing van een te beperkte maatstaf door het Hof bij de beoordeling van het beroep op noodweerexces is geen sprake.

4. De drie middelen zijn evident tevergeefs voorgesteld en rechtvaardigen geen behandeling in cassatie.

5. Deze conclusie strekt tot niet-ontvankelijkverklaring van het cassatieberoep op de voet van artikel 80a RO.

De Procureur-Generaal

bij de Hoge Raad der Nederlanden

AG