Conclusie
Nr. 16/04693 B
Zitting: 21 november 2017
Mr. G. Knigge
Conclusie inzake:
[klager]
Bij beschikking van 12 juli 2016 heeft de Rechtbank Limburg, zittingsplaats Maastricht, het door de klager op de voet van art. 552a Sv gedane beklag ongegrond verklaard.
Het cassatieberoep is ingesteld namens de klager en mr. G.J.J.G. Stevens-Waltmans, advocaat te Roermond, heeft een middel van cassatie voorgesteld.
Het middel
3.1. Het middel klaagt dat de bestreden beschikking niet op juiste gronden is genomen.
3.2. Het gaat in deze zaak om conservatoir beslag dat in de strafzaak tegen [betrokkene 1] is gelegd op een motorfiets die aanvankelijk onder de klager in beslag is genomen op de voet van art. 94 Sv Pro. Het kentekenbewijs van deze motorfiets staat op naam van [betrokkene 1]. De klager stelt zich op het standpunt dat de motorfiets desondanks aan hem toebehoort. Bij de behandeling van het beklag in raadkamer verklaarde de aldaar gehoorde [betrokkene 1] dat de klager inderdaad de eigenaar van de motorfiets is en dat hij die motorfiets op zijn naam had gezet omdat de klager destijds nog in Colombia woonde.
3.3. In de bestreden beschikking [1] heeft de rechtbank, voor zover hier van belang, het volgende overwogen.
“Of het beslag kan dienen tot bewaring van het recht van verhaal voor een jegens [betrokkene 1] op te leggen geldboete of verplichting tot betaling van een geldbedrag aan de staat ter ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel hangt af van het antwoord op de vraag of de motorfiets tot het vermogen van [betrokkene 1] behoort. Gelet op het feit dat het kenteken van de betreffende motorfiets is gesteld op zijn naam moet, behoudens bewijs van het tegendeel, in dit geval worden aangenomen dat [betrokkene 1] eigenaar is van deze motorfiets en dat aldus deze motorfiets behoort tot zijn vermogen.
Klager en [betrokkene 1] hebben verklaard dat klager houder van deze motorfiets is en werd deze motorfiets ook onder klager in beslag genomen, maar naar het oordeel van de rechtbank is daarmee nog niet aannemelijk dat hij als bezitter moet worden aangemerkt.”
3.4. In een geval als het onderhavige dient de rechter als maatstaf aan te leggen of zich het geval voordoet dat buiten redelijke twijfel is dat de klager als eigenaar van het voorwerp moet worden aangemerkt. [2] In de overwegingen van de rechtbank ligt besloten dat zij deze maatstaf heeft toegepast. Haar feitelijke oordeel dat niet buiten redelijke twijfel is dat de klager de eigenaar van de motorfiets in kwestie is, is daarbij ook zonder nadere motivering niet onbegrijpelijk. Voor verdere toetsing is in cassatie geen plaats.
3.5. Ik merk nog op dat met het beroep dat in de cassatieschriftuur wordt gedaan op de hoofdregel dat een inbeslaggenomen voorwerp moet worden teruggegeven aan de beslagene, wordt miskend dat die hoofdregel pas van toepassing is als het belang van de strafvordering zich niet tegen de teruggave van het voorwerp verzet. Die situatie doet zich hier niet voor.
3.6. Het middel faalt en kan worden afgedaan met de aan art. 81 lid 1 RO Pro ontleende motivering.
4. Ambtshalve heb ik geen gronden aangetroffen die tot vernietiging van de bestreden beschikking aanleiding behoren te geven.
5. Deze conclusie strekt tot verwerping van het beroep.
De Procureur-Generaal
bij de Hoge Raad der Nederlanden
AG