Uitspraak
RECHTBANK VAN HET ARRONDISSEMENT AMSTERDAM
Parketnummer: 13/133015-00
Datum uitspraak: 6 februari 2002
op tegenspraak
VERKORT VONNIS
van de rechtbank van het arrondissement Amsterdam, meervoudige kamer extra, in de strafzaak tegen:
[verdachte],
geboren te [woonplaats] op [geboortedatum],
ingeschreven in de gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens op het adres [adres].
De rechtbank heeft beraadslaagd naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzittingen van 21 januari 2002 en 23 januari 2002.
1. Telastelegging.
Aan verdachte is telastegelegd hetgeen staat omschreven in de dagvaarding zoals ter terechtzitting van 21 januari 2002 en 23 januari 2002 gewijzigd.
Van de dagvaarding, de vordering wijziging telastelegging van 21 januari 2002 en de vordering wijziging telastelegging van 23 januari 2002 zijn kopieën als bijlagen 1, 2 en 3 aan dit vonnis gehecht. De laatstelijk gewijzigde telastelegging (bijlage 3)geldt als hier ingevoegd.
2. Voorvragen.
Ontvankelijkheid van de officier van justitie.
De raadsman heeft ter terechtzitting het volgende aangevoerd.
Het voorstel tot strafvervolging, zoals bedoeld in artikel 80 lid 2 van Pro de Algemene wet inzake rijksbelastingen (hierna: AWR), is te laat en onbevoegd gedaan. Het voorstel is immers pas op 21 december 2001 gedaan. Bovendien is het voorstel gedaan door een contactambtenaar van de Douane, terwijl dit had moeten worden gedaan door de directeur Douane.
Uit de inhoud van het strafdossier blijkt voorts op geen enkele wijze of is voldaan aan de Richtlijnen aanmelding, transactie en vervolging fiscale delicten en douanedelicten van het openbaar ministerie. De Richtlijnen dienen er toe eenheid te brengen in de wijze van afdoening van fiscale zaken. Onderhavige zaak betreft een louter fiscale zaak. Gelet op voornoemde Richtlijnen had de zaak dan ook naar het selectie- en tripartiteoverleg moeten gaan voor een zorgvuldige afweging van de vervolging. Uit de inhoud van het dossier blijkt niet dat zo'n overleg is gevoerd. Verdachte heeft recht op een zorgvuldige en goed gemotiveerde afweging van de vervolging, want anders is sprake van willekeur.
Gelet op het voorgaande kan worden geconcludeerd dat de zaak formeel niet goed op de rails is gezet. Het openbaar ministerie heeft derhalve onrechtmatig gehandeld. De officier van justitie dient dan ook niet-ontvankelijk in de vervolging te worden verklaard, aldus de raadsman.
De rechtbank overweegt hiertoe als volgt.
De vervolging van verdachte was, blijkens de kennisgeving van verdere vervolging d.d. 11 juni 2001 en de dagvaarding van verdachte d.d. 17 december 2001, in eerste instantie gebaseerd op een commuun delict, te weten artikel 140 van Pro het Wetboek van Strafrecht. Pas na de ter terechtzitting van 15 januari 2002 door de officier van justitie gedane wijziging van de telastelegging was de vervolging mede gebaseerd op een fiscaal delict. Het voorstel tot strafvervolging is derhalve naar het oordeel van de rechtbank niet te laat gedaan.
In artikel 80 lid 2 AWR Pro is neergelegd dat het Bestuur van 's Rijks belastingen de processen-verbaal doet toekomen aan de bevoegde officier van justitie, indien het een vervolging wenselijk acht. Daargelaten de vraag of het betreffende voorstel tot strafvervolging in onderhavige zaak überhaupt nodig was, is de rechtbank van oordeel dat het inzenden van het voorstel tot strafvervolging door een contactambtenaar van de Douane, namens de directeur Douane, met instemming van het Bestuur van 's Rijks belastingen heeft plaatsgevonden, nu zich in het dossier geen aanknopingspunten bevinden voor een ander oordeel. Het voorstel tot strafvervolging is derhalve naar het oordeel van de rechtbank niet onbevoegd gedaan.
De rechtbank stelt voorts vast dat inhoudelijk aan de criteria van vervolging in de door de raadsman genoemde Richtlijnen is voldaan. Het vermoedelijk nadeel is immers ruim 12 miljoen gulden en daarmee is ruimschoots voldaan aan de in hoofdstuk 7 en 8 van de Richtlijn genoemde criteria voor strafrechtelijke vervolging. De rechtbank is van oordeel dat, daargelaten of aanmelding, selectieoverleg en tripartiteoverleg op de voet van de Richtlijn zijn geschied, verdachte bij een beroep daarop geen belang heeft, nu inhoudelijk aan de voor vervolging gesteld criteria is voldaan (HR 24 juni 1997, NJ 1997/724).
De rechtbank verwerpt derhalve het door de raadsman gevoerde verweer.
Voorts overweegt de rechtbank als volgt.
1. Betreffende het onder 1. telastegelegde heeft de rechtbank onderzocht of de officier van justitie ontvankelijk is voor zover het in de telastlegging tot uitdrukking gebrachte oogmerk ziet op overtreding van artikel 225 lid 2 van Pro het Wetboek van Strafrecht. Artikel 48 lid 4 van Pro de Douanewet sluit immers vervolging op grond van artikel 225 lid 2 van Pro het Wetboek van Strafrecht uit voor feiten die zowel onder de bepalingen van artikel 48 tweede Pro of derde lid van de Douanewet als onder artikel 225 lid 2 van Pro het Wetboek van Strafrecht vallen.
Naar het oordeel van de rechtbank staat die bepaling niet in de weg aan vervolging op basis van artikel 140 van Pro het Wetboek van Strafrecht, ook niet indien daarbij is telastegelegd dat het oogmerk van de organisatie (mede) gericht is op het plegen van feiten bedoeld in artikel 225 lid 2 van Pro het Wetboek van Strafrecht. Dit volgt uit de omstandigheid dat artikel 48 lid 4 van Pro de Douanewet slechts onder de daargenoemde omstandigheden de vervolging op grond van artikel 225 lid 2 van Pro het Wetboek van Strafrecht uitsluit, maar aan de betrokken gedragingen niet het karakter van misdrijf als bedoeld in artikel 225 lid 2 van Pro het Wetboek van Strafrecht ontneemt. Het enkele feit dat vervolging op basis van een bepaald wetsartikel is uitgesloten, maakt niet dat dit niet een als misdrijf te kwalificeren oogmerk van een organisatie als bedoeld in artikel 140 van Pro het Wetboek van Strafrecht kan zijn.
De officier van justitie is dus in zoverre in de vervolging ontvankelijk.
2. Betreffende het onder 3 telastegelegde heeft de rechtbank onderzocht of de officier van justitie ontvankelijk is in zijn vervolging, voor zover het betreft de vervolging van verdachte ter zake van artikel 225 lid 2 van Pro het Wetboek van Strafrecht. Uit het bepaalde in artikel 48 lid 4 van Pro de Douanewet volgt immers dat vervolging op grond van artikel 225 lid 2 van Pro het Wetboek van Strafrecht is uitgesloten voor feiten die zowel onder de bepalingen van artikel 48 tweede Pro of derde lid van de Douanewet als onder artikel 225 lid 2 van Pro het Wetboek van Strafrecht vallen.
Artikel 48 lid 4 van Pro de Douanewet is ingevoerd in 1998 bij de herziening van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR), waarbij in die wet een overeenkomstige bepaling voor het algemene belastingrecht is ingevoerd in artikel 69 lid 4 AWR Pro. De Memorie van Toelichting (MvT) bij de Douanewet verwijst bij artikel 48 naar Pro de betreffende passage in de MvT bij het wetsvoorstel tot herziening van de AWR.
Voor zover hier van belang vermeldt de MvT het volgende:
In haar rapport heeft de Commissie erop gewezen dat in de rechtspraak van de Hoge Raad geen specialiteitsverhouding wordt aangenomen tussen opzettelijk begane overtreding van artikel 68 AWR Pro, voor zover daarbij het gebruik van valse of vervalste stukken in het geding is, en artikel 225, tweede lid van het Wetboek van Strafrecht. [..] Uit het betoog van de Commissie komt naar voren, dat kan worden erkend dat de door de onderscheiden bepalingen beschermde belangen niet identiek zijn. Het betreft enerzijds de voorkoming van benadeling van de fiscus en anderzijds de voorkoming van benadeling die ontstaat door gebruik van (ver)vals(t)e stukken in het algemeen.
Met de Commissie kan echter worden vastgesteld dat het op een hoger niveau van abstractie wel gaat om bescherming van hetzelfde belang, dat vanzelfsprekend in concreto op verschillende wijzen en jegens verschillende personen kan worden geschaad. [..]
Met de overwegingen en conclusies van de Commissie kunnen wij ons verenigen. [..] Het wetsvoorstel trekt de lijn van het betoog van de Commissie evenwel nog wat verder door. De ondergetekenden zijn, als gezegd, met de Commissie van oordeel dat het zowel in artikel 225, tweede lid van het Wetboek van Strafrecht als in artikel 68 (voorgesteld art. 69) voorkomende verbod op het gebruik van valse of vervalste stukken welbeschouwd geen wezenlijke verschillende belangen beoogt te beschermen.
Uit het hierboven geciteerde deel van de MvT volgt naar het oordeel van de rechtbank dat, bij de beoordeling van de vraag of in het concrete geval de bepaling van 48 lid 4 van de Douanewet toepassing verdient, gekeken moet worden naar het wezen van het beschermde belang. In dit geval gaat het om vervalste papieren die telkens met de vracht zijn meegegaan om de ware lading te verdoezelen, met het oogmerk om deze aldus aan de heffing van accijns te onttrekken.
Anders dan de officier van justitie ziet de rechtbank, noch in de tekst van artikel 48 van Pro de Douanewet, noch in de wetsgeschiedenis van die wet, aanleiding om aan te nemen dat het in die wet gegeven verbod voor het gebruik van valse of vervalste documenten zich beperkt tot de feitelijke dader en niet mede is gericht op medeplegers en doen plegers.
De rechtbank zal de officier van justitie mitsdien in zoverre niet-ontvankelijk verklaren, voor zover de telastegelegde feiten ook onder de bepaling van artikel 48 lid 2 of Pro 3 van de Douanewet kunnen vallen.
Het gaat daarbij -naar het oordeel van de rechtbank- in het onderhavige geval in het bijzonder om het bepaalde in lid 1 aanhef, en sub b onder 3º:
Degene die:
b. ingevolge wettelijke bepalingen verplicht is tot:
3°. het vertonen, overgeven of voor raadpleging beschikbaar stellen van bepaalde gegevensdragers, of de inhoud daarvan, en valse of vervalste gegevensdragers vertoont, overgeeft of voor raadpleging beschikbaar stelt, dan wel de inhoud daarvan in valse of vervalste vorm voor dit doel beschikbaar stelt;
Daartoe zal eerst moeten worden vastgesteld of de verdachte met betrekking tot de in de telastlegging genoemde bescheiden zodanige wettelijke verplichting had.
Uitgangspunt van de telastlegging is daarbij dat de verdachte (mede)pleger is van het delict van artikel 5 van Pro de Wet op accijns en mitsdien moet worden aangemerkt als degene die (mede) de betreffende goederen invoert en aangifteplichtig was. Artikel 62 lid 2 van Pro het Communautair Douanewetboek (CDW) (Verordening (EEG) nr. 2913/92, PB EG nr. L 302) schrijft voor dat bij de aangifte alle bescheiden worden gevoegd die moeten worden overgelegd om de toepassing mogelijk te maken van de bepalingen welke gelden voor de douaneregeling waarvoor de goederen zijn aangegeven. Daaronder vallen in ieder geval de factuur die ten grondslag ligt aan de aangifte van de douanewaarde (artikel 178 Toepassingsverordening CDW; Verordening (EEG) nr. 2454/93, PB EG L 253) en het vervoersdocument in casu de CMR-vrachtbrief (artikel 219 TCDW Pro). Voorts dient krachtens artikel 91 CDW Pro, nu het in het onderhavige geval gaat om vervoer van een land buiten de Gemeenschap naar een land binnen de Gemeenschap, ook het betreffende carnet-TIR beschikbaar te zijn.
Voor alledrie de in de telastlegging genoemde documenten geldt mitsdien dat verdachte de wettelijke verplichting had deze bij de grensovergang aan de douane te vertonen, over te geven of voor raadpleging beschikbaar te stellen.
De feitelijke gedraging die verdachte wordt verweten valt dus binnen de bepaling van artikel 48 lid 3 juncto Pro lid 1 van de Douanewet zodat vervolging daarvan op basis van artikel 225 lid 2 van Pro de Wetboek van Strafrecht is uitgesloten.
Daaraan doet naar het oordeel van de rechtbank niet af dat verdachte de betreffende valse documenten ook (mede) voorhanden heeft gehad op momenten voorafgaande aan de invoer en dus op momenten dat de verplichting uit het eerste lid nog niet bestond, nu immers moet worden aangenomen dat dát voorhanden hebben ten dienste stond aan het voorhanden hebben ter vertoning, overgave of ter voor raadpleging ter beschikking houden, als bedoeld in de Douanewet.
De rechtbank heeft nog onderzocht of de telastlegging in zoverre, hoewel naar de bewoordingen toegesneden op artikel 225 lid 2 van Pro het Wetboek van Strafrecht, ruimte laat om deze te kwalificeren als overtreding van artikel 48 lid 3 van Pro de Douanewet. Dat is naar het oordeel van de rechtbank echter niet het geval, nu daarin niet alle elementen van laatst genoemde overtreding zijn opgenomen.
De officier van justitie zal mitsdien met betrekking tot het onder 3 telastegelegde, voorzover het betreft de vervolging terzake 225 lid 2 van het Wetboek van Strafrecht, niet-ontvankelijk worden verklaard.
De raadsman heeft ter terechtzitting uiterst subsidiair verzocht om -indien de rechtbank tot een bewezenverklaring komt- het onderzoek ter terechtzitting te schorsen, teneinde nader onderzoek te laten verrichten en getuigen nader te horen. De rechtbank ziet echter, noch in hetgeen de raadsman dienaangaande heeft aangevoerd, noch in verband met enig ander in het kader van een goede rechtspleging te respecteren belang, de noodzaak hiertoe en wijst het verzoek van de raadsman dan ook af.
3. Waardering van het bewijs.
De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte:
1. in de periode van 1 januari 2000 tot en met 15 januari 2001 in Nederland en te Kiel (Duitsland) heeft deelgenomen aan een organisatie, bestaande uit [medeverd[medeverdachte] en een of meer anderen, welke organisatie tot oogmerk had het plegen van misdrijven, te weten:
- het in strijd met het verbod van artikel 5 lid 1 van Pro de Wet op de Accijns opzettelijk voorhanden hebben van accijnsgoederen, te weten grote hoeveelheden sigaretten die niet overeenkomstig de bepalingen van de Wet op de Accijns in de heffing zijn betrokken
en
- het valselijk (doen) opmaken van geschriften, te weten onder meer facturen en carnets TIR en CMR's -elk zijnde een geschrift dat bestemd was om tot bewijs van enig feit te dienen- met het oogmerk om deze als echt en onvervalst te gebruiken en/of door anderen te doen gebruiken en het opzettelijk gebruik maken van valse geschriften als ware deze echt en onvervalst dan wel opzettelijk zodanige geschriften voorhanden hebben gehad, terwijl hij, verdachte, en zijn mededaders wisten dat deze bestemd waren voor zodanig gebruik;
welke deelneming bestond uit het:
- houden van besprekingen en
- fungeren als contactpersoon en tussenpersoon tussen de afnemers en de opdrachtgevers en
- organiseren van faciliteiten en
- het plegen van (telefonisch) overleg en
- (telefonisch) geven van aanwijzingen met betrekking tot de uitvoering van voornoemde misdrijven en
- verrichten van hand- en spandiensten met betrekking tot de te plegen misdrijven;
2. in de periode van 26 juli 2000 tot en met 1 november 2000 in Nederland, tezamen en in vereniging met anderen, omstreeks 26 juli 2000, 21 augustus 2000, 28 augustus 2000, 4 september 2000, 11 september 2000, 18 september 2000, 17 oktober 2000, 24 oktober 2000 en omstreeks 1 november 2000, accijnsgoederen, te weten grote hoeveelheden sigaretten, als bedoeld in artikel 29 van Pro de Wet op de accijns, telkens opzettelijk voorhanden heeft gehad, die niet overeenkomstig de bepalingen van voornoemde wet in de heffing waren betrokken;
3. op tijdstippen gelegen omstreeks de periode van 26 juli 2000 tot en met 1 november 2000 in Nederland, tezamen en in vereniging met anderen, facturen, carnets TIR en CMR's (vrachtbrieven) -zijnde telkens een geschrift dat bestemd was om tot bewijs van enig feit te dienen- valselijk heeft opgemaakt dan wel valselijk doen opmaken, immers hebben verdachte en zijn mededaders telkens valselijk, immers opzettelijk in strijd met de waarheid, -zakelijk weergegeven- onder meer:
- op de factuur van OOO "Inkomstry-Engenering" van 20 juli 2000, vermeld of doen vermelden dat de vracht bestond uit pallets met "Glass Glasses", terwijl in werkelijkheid de vracht gedeeltelijk bestond uit een grote hoeveelheid sigaretten en
- op het carnet TIR met nummer MX30402902, vermeld of doen vermelden dat de vracht bestond uit pallets met "Glass Glasses", terwijl in werkelijkheid de vracht gedeeltelijk bestond uit een grote hoeveelheid sigaretten en
- op de CMR met nummer NL 631161 vermeld of doen vermelden dat de vracht bestond uit pallets met "Glass Glasses", terwijl in werkelijkheid de vracht gedeeltelijk bestond uit een grote hoeveelheid sigaretten
en
- op de factuur van OOO "Inkomstry-Engenering" van 25 augustus 2000 vermeld of doen vermelden dat de vracht bestond uit pallets met "Glass Glasses", terwijl in werkelijkheid de vracht gedeeltelijk bestond uit een grote hoeveelheid sigaretten en
- op het carnet TIR met nummer XC30407470 vermeld of doen vermelden dat de vracht bestond uit pallets met "Glass Glasses", terwijl in werkelijkheid de vracht gedeeltelijk bestond uit een grote hoeveelheid sigaretten en
- op de CMR met nummer NL 631159 vermeld of doen vermelden dat de vracht bestond uit pallets met "Glass Glasses", terwijl in werkelijkheid de vracht gedeeltelijk bestond uit een grote hoeveelheid sigaretten
en
- op de factuur van OOO "Inkomstry-Enginering" van 27 oktober 2000 vermeld of doen vermelden dat de vracht bestond uit pallets met "Glass Glasses", terwijl in werkelijkheid de vracht gedeeltelijk bestond uit een grote hoeveelheid sigaretten en
- op het carnet TIR met nummer XH30417583 vermeld of doen vermelden dat de vracht bestond uit pallets met "Glass Glasses", terwijl in werkelijkheid de vracht gedeeltelijk bestond uit een grote hoeveelheid sigaretten en
- op de CMR met nummer NL 631491 vermeld of doen vermelden dat de vracht bestond uit pallets met "Glass Glasses", terwijl in werkelijkheid de vracht gedeeltelijk bestond uit een grote hoeveelheid sigaretten;
zulks telkens met het oogmerk om die geschriften als echt en onvervalst te gebruiken of door anderen te doen gebruiken.
Voor zover in de telastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in zijn verdediging geschaad.
4. Het bewijs.
De rechtbank grondt haar beslissing dat verdachte het bewezen geachte heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat.
5. De strafbaarheid van de feiten.
De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.
6. De strafbaarheid van verdachte.
Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.
7. Motivering van de straffen en maatregelen.
De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon en de draagkracht van verdachte, zoals van een en ander ter terechtzitting is gebleken.
De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van de straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.
Verdachte heeft gedurende een aantal maanden deelgenomen aan een criminele organisatie. Deze organisatie hield zich op grote schaal en op professionele wijze bezig met het smokkelen van onveraccijnsde sigaretten van Rusland naar Nederland. De sigaretten zijn bestemd voor de zwarte markt. Verdachte heeft volgens zijn eigen verklaring in ieder geval bij twee transporten een actieve rol bij de afzet van de gesmokkelde sigaretten gehad. Uit het dossier is duidelijk geworden dat verdachte een onmisbare schakel in de organisatie vormde en dat het bedrijf van verdachte als dekmantel fungeerde, onder meer in de contacten met kennelijk bonafide expeditiebedrijven.
In het internationale vrachtverkeer is het van groot belang dat administratieve bescheiden naar waarheid worden ingevuld, om de herkomst en de bestemming van de vracht te kunnen traceren. Teneinde de sigaretten te kunnen vervoeren is door verdachte en zijn mededaders veelvuldig gebruik gemaakt van valse geschriften. Door deze handelwijze is het vertrouwen dat door de autoriteiten gesteld wordt in de administratieve bescheiden die gebruikt worden in het grensoverschrijdend goederenverkeer ernstig geschaad. Bovendien zijn er aanzienlijke accijnsbedragen niet afgedragen, waardoor de fiscus voor miljoenen euro's is benadeeld. Verdachte heeft bij zijn handelen slechts oog gehad voor zijn eigen geldelijke gewin.
De rechtbank acht, gelet op het voorgaande in beginsel onvoorwaardelijke gevangenisstraf passend en geboden.
De rechtbank houdt echter rekening met het feit dat verdachte, blijkens een uittreksel uit het justitieel documentatieregister, niet eerder is veroordeeld ter zake van een strafbaar feit en dat verdachte in verhouding tot medeverdachte [medeverdachte] een kleinere rol heeft gespeeld. De rechtbank ziet hierin aanleiding om een groot deel van de overwogen gevangenisstraf in voorwaardelijke vorm op te leggen en het onvoorwaardelijke deel te beperken tot de reeds ondergane voorlopige hechtenis.
Om de ernst van de feiten te benadrukken, zal de rechtbank daarnaast aan verdachte het maximale aantal uren werkstraf opleggen en een aanzienlijk hogere boete dan door de officier van justitie gevorderd.
8. Toepasselijke wettelijke voorschriften.
De op te leggen straffen zijn gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 23, 24, 24c, 47, 57, 140 en 225 van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 5 en 97 van de Wet op de accijns.
De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
9. Beslissing:
Verklaart de officier van justitie niet-ontvankelijk in de vervolging van verdachte terzake van het onder feit 3 (tweede deel) telastegelegde.
Verklaart bewezen dat verdachte het onder 1, 2 en 3 (eerste deel) telastegelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 3 is aangegeven.
Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is telastegelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
Het bewezenverklaarde levert op:
Ten aanzien van feit 1:
Het deelnemen aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven.
Ten aanzien van feit 2:
Medeplegen van opzettelijk een in artikel 5 van Pro de Wet op de accijns opgenomen verbod overtreden, meermalen gepleegd.
Ten aanzien van feit 3, eerste deel:
Medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd.
Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 360 dagen.
Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf in mindering gebracht zal worden.
Beveelt dat een gedeelte, groot 350 dagen, van deze gevangenisstraf niet tenuitvoergelegd zal worden, tenzij later anders wordt gelast.
Stelt daarbij een proeftijd van 2 jaren vast.
De tenuitvoerlegging kan worden gelast indien veroordeelde zich voor het einde van de proeftijd aan een strafbaar feit schuldig maakt.
Veroordeelt verdachte tot een geldboete van € 25.000,00 (zegge: vijfentwintigduizend euro), bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door hechtenis voor de tijd van 180 dagen.
Veroordeelt verdachte voorts tot een taakstraf bestaande uit een werkstraf voor de duur van 240 uren, met bevel, voor het geval dat de veroordeelde de taakstraf niet naar behoren heeft verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van 120 dagen.
Dit vonnis is gewezen door
mr. G.H. Marcus, voorzitter,
mrs. C.M.E. de Koning en H.M. Patijn, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. S.A.M.C. van de Winkel, griffier
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 6 februari 2002.