Uitspraak
RECHTBANK AMSTERDAM
VONNIS
Parketnummer: 13/650752-17 (ontneming) (Promis)
Datum uitspraak: 14 oktober 2020
Vonnis van de meervoudige kamer van de rechtbank Amsterdam, op vordering van de officier van justitie als bedoeld in artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht, in de zaak, behorende bij de strafzaak met parketnummer 13/650752-17, tegen:
[veroordeelde]
geboren in [geboorteplaats] op [geboortedag] 1967, hierna: [veroordeelde] ,
ingeschreven in de Basisregistratie Personen en verblijvend op het adres [adres] ,
[plaats] .
[plaats] .
1.Het onderzoek ter terechtzitting
De rechtbank heeft beraadslaagd naar aanleiding van de vordering van de officier van justitie en het onderzoek op de zitting van 30 september 2020.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie mr. W.J. de Graaf en van wat verdachte en zijn raadsman mr. C.C. Wijburg naar voren hebben gebracht.
2.De vordering
De vordering van de officier van justitie van 8 september 2020 strekt tot het vaststellen van het bedrag waarop het wederrechtelijk verkregen voordeel als bedoeld in artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht (Sr) wordt geschat en het aan [veroordeelde] opleggen van de verplichting tot betaling aan de Staat van dat geschatte voordeel tot een maximumbedrag van € 1.484.156,70.
Gezien de stukken waarop de vordering berust en waarnaar deze vordering verwijst, verstaat de rechtbank de vordering aldus dat deze betreft het feit dat in de onderliggende strafzaak aan [veroordeelde] is ten laste gelegd.
3.Grondslag van de vordering
[veroordeelde] is bij vonnis van de rechtbank Amsterdam van vandaag, 14 oktober 2020, voor het volgende strafbare feit veroordeeld.
verduistering, gepleegd door hem die het goed uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking onder zich heeft, meermalen gepleegd.
4.Het wederrechtelijk verkregen voordeel
De rechtbank heeft bij de beoordeling van de vordering tot ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel acht geslagen op de zich in het dossier bevindende stukken, waaronder de schriftelijke onderbouwing van de officier van justitie van 28 januari 2020, en overweegt op grond hiervan als volgt.
De rechtbank gaat bij de schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel uit van de bekennende verklaring van [veroordeelde] [1] , de aangifte [2] en het overzicht van de bijschrijvingen van Waternet [3] . Nu [veroordeelde] het ten laste gelegde heeft bekend, volstaat de rechtbank met deze opsomming van de bewijsmiddelen. [4] [veroordeelde] heeft bekend uit hoofde van zijn functie als medewerker crediteuren geld te hebben verduisterd van Waternet. Hij heeft bekend vijfmaal een factuur te hebben aangepast, waardoor van de bankrekening van Waternet vijfmaal een geldbedrag van € 296.831,34 op zijn bankrekening is gestort.
Uit voornoemde bewijsmiddelen leidt de rechtbank af dat [veroordeelde] een totaalbedrag van € 1.484.156,70 op zijn bankrekening heeft ontvangen door deze verduistering.
De rechtbank is, net als de officier van justitie en anders dan de raadsman, van oordeel dat zij bij de bepaling van de hoogte van het wederrechtelijk verkregen voordeel geen rekening hoeft te houden met het civiele vonnis van 14 november 2018 dat door de raadsman is overgelegd en waarbij [veroordeelde] is veroordeeld tot betaling van € 1.498.378,07 aan Waternet. Op grond van artikel 36e, negende lid, Sr wordt bij de bepaling van het bedrag aan wederrechtelijk verkregen voordeel onder meer rekening gehouden met in rechte toegekende vorderingen, maar alleen voor zover die zijn voldaan. De verdediging heeft gesteld dat [veroordeelde] een deel van de hoofdsom heeft terugbetaald door de verkoop van zijn boot en conservatoir beslag op zijn bankrekening bij Knab bank. Hiervan zijn echter geen bewijsstukken overgelegd. De rechtbank kan daarom niet vaststellen dat een deel van de vordering is voldaan en zal de gestelde bedragen daarom niet in mindering brengen. Overigens heeft het leggen van conservatoir beslag nog niet tot gevolg dat een deel van de hoofdsom is betaald, daarvoor is uitwinning van dat beslag nodig. Ook daarvan is niet gebleken. [veroordeelde] kan, als hij Waternet (deels) heeft betaald, op grond van artikel 6:6:26 van Pro het Wetboek van Strafvordering een onderbouwd verzoek doen tot het verminderen of kwijtschelden van het ontnemingsbedrag. Daarom houdt de rechtbank ook geen rekening met de civielrechtelijk gelegde conservatoire beslagen op de boot en de bankrekening bij Knab bank van [veroordeelde] .
Naar het oordeel van de rechtbank heeft [veroordeelde] door middel van voornoemd strafbaar feit voordeel verkregen dat de rechtbank schat op € 1.484.156,70.
5.De verplichting tot betaling
De rechtbank bepaalt het te ontnemen bedrag op € 1.484.156,70 .
6.Toepasselijke wettelijke voorschriften
De op te leggen maatregel is gegrond op artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht.
De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
7.Beslissing
Stelt vast als wederrechtelijk verkregen voordeel een bedrag van € 1.484.156,70.
Legt op aan [veroordeelde] de verplichting tot betaling van € 1.484.156,70 (zegge: één miljoen vierhonderdvierentachtigduizend honderdzesenvijftig euro en zeventig cent.) aan de Staat.
Bepaalt de duur van de gijzeling die ten hoogste door de officier van justitie kan worden gevorderd op 3 (drie) jaren.
Dit vonnis is gewezen door
mr. M.M. Breugem, voorzitter,
mrs. J.G. Vegter en Ch.A. van Dijk, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. S. van Gerven, griffier,
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 14 oktober 2020.