ECLI:NL:RBARN:1999:5

• Datum uitspraak: 29 december 1999
• Publicatiedatum: 22 september 2021
• Zaaknummer: 05.072606/99
• Instantie: Rechtbank Arnhem
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Veroordeling
• Procedures: Eerste aanleg - meervoudig
• Rechters: J.D.A. den Tonkelaar; J.P. Bordes; M.E. Snijders
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Gevangenisstraf voor gewapende woningoverval met dodelijk slachtoffer in Arnhem

In deze zaak werd verdachte beschuldigd van betrokkenheid bij een gewapende woningoverval in Arnhem op 2 september 1998, waarbij een van de slachtoffers overleed en een ander gewond raakte. De rechtbank behandelde de zaak over meerdere zittingsdagen tussen juli en december 1999. Verdachte was steeds aanwezig en werd bijgestaan door een raadsman.

De rechtbank oordeelde dat verdachte een belangrijke rol had bij de voorbereidingen en uitvoering van de inbraak, waarbij wapens werden gebruikt en slachtoffers onder schot werden gehouden. Na het binnentreden van de woning werd er geschoten, met dodelijke gevolgen. Verdachte werd vrijgesproken van de primair ten laste gelegde feiten, maar schuldig bevonden aan een subsidiair ten laste gelegd feit, namelijk diefstal door meerdere personen met geweld, waarbij de dood het gevolg was.

De rechtbank legde een gevangenisstraf van acht jaar op, rekening houdend met de ernst van het feit en de maatschappelijke impact. Daarnaast werd verdachte hoofdelijk aansprakelijk gesteld voor materiële schade aan het slachtoffer en verplicht tot betaling van een schadevergoedingsmaatregel aan de Staat. De vordering tot immateriële schadevergoeding werd afgewezen wegens wettelijke uitsluiting.

Uitkomst: Verdachte veroordeeld tot acht jaar gevangenisstraf voor gewapende woningoverval met dodelijk slachtoffer en hoofdelijk aansprakelijk gesteld voor materiële schade.

Uitspraak

ARRONDISSEMENTSRECHTBANK TE ARNHEM

eerste kamer voor strafzaken

VERKORT VONNIS

inde zaak van:

de officier van justitie in het arrondissement Arnhem

tegen:

[verdachte 1] ,

geboren te [geboorteplaats] , [geboortedatum] , wonende te [woonplaats] ,

thans gedetineerd in het huis van bewaring te Zwolle.

Parketnummer: 05.072606/99

Zittingsdata

13 juli 1999, 17 augustus 1999, 11 oktober 1999, 12 oktober 1999, 13

oktober 1999, 18 oktober 1999, 25 oktober 1999, 14 december 1999

en 17 december 1999 (tegenspraak)

Uitspraak

29 december 1999

1. Tenlastelegging

Aan verdachte is tenlastegelegd hetgeen in de dagvaarding is omschreven. Een kopie van de dagvaarding is hierna opgenomen (bijlage 1).

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten verbeterd. Verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad.

2. Het onderzoek ter terechtzitting

De zaak tegen verdachte werd ter terechtzitting van 13 juli 1999, 17 augustus 1999, 11 oktober 1999, 12 oktober 1999, 13 oktober 1999, 18 oktober 1999, 25 oktober 1999, 14 december 1999 en 17 december 1999 onderzocht. Verdachte is telkens ter terechtzitting verschenen en werd - met uitzondering van 15 juni 1999 - telkens bijgestaan door zijn raadsman mr. A.M. Smits, advocaat te Bennekom.

De rechtbank heeft op 11 oktober 1999 de zaak in een andere samenstelling behandeld en om die reden het onderzoek opnieuw aangevangen, evenwel met inachtneming van hetgeen ter eerdere terechtzittingen is voorgevallen. De samenstelling van de rechtbank is sindsdien ongewijzigd gebleven.

Ter terechtzitting van 11 oktober 1999 heeft de officier van justitie de tenlastelegging gewijzigd overeenkomstig de door haar op schrift gestelde en overgelegde vordering (bijlage II).

Ter terechtzitting van 14 december 1999 heeft de officier van justitie gerequireerd overeenkomstig haar op schrift gestelde en overgelegde vordering (bijlage III).

Verdachte en zijn raadsman hebben verweer gevoerd.

2a.
De vordering van de benadeelde partij

Als benadeelde partij heeft zich door middel van een voegingsformulier gesteld dhr. [benadeelde] , wonende te [woonplaats] . De benadeelde partij vordert dat verdachte wordt veroordeeld aan hem te betalen een bedrag van / 105.917,--.

2b.
Het verzoek tot aanhouding

De raadsman van verdachte heeft verzocht om aanhouding van de zaak op grond van het feit dat zijn cliënt niet goed in staat is zich te verdedigen omdat alle processtukken in de Nederlandse taal zijn opgemaakt. Om die reden verzoekt de raadsman vertaling in de Turkse taal van een aantal met name genoemde stukken.

De rechtbank overweegt hieromtrent:

Noch voor de terechtzitting - met name niet op de pro forma behandeling van 17 augustus 1999 en niet in de periode tussen die pro forma behandeling en de behandeling ter terecht­ zitting van 11 oktober 1999 - noch op de eerste vier zittingsdagen (11, 12, 13 en 18 ok­ tober 1999), doch eerst tegen het einde van de vijfde zittingsdag op 25 oktober 1999 is aangevoerd dat de verdediging werd bemoeilijkt door het ontbreken van Turkse vertalingen van bepaalde stukken.

Er is tijdens de behandelingen ter terechtzitting voortdurend sprake geweest van voldoende bijstand van tolken en er is nimmer geklaagd dat de behandeling ter terechtzitting voor verdachten niet goed te volgen was. De medeverdachten zijn ter terechtzitting met bijstand van tolken Turks gehoord; de Turkse medeverdachten hebben daarbij vrijwel steeds Turks gesproken.

Een en ander leidt de rechtbank tot de conclusie, dat verdachte een zo groot deel van het proces kennelijk voldoende heeft kunnen volgen, dat een beroep op het ontbreken van vertalingen, gedaan in een stand van het onderzoek, waarin slechts nieuwe gegevens via de zitting, waar alles werd vertaald, naar voren konden komen, tardief is. De rechtbank wijst het verzoek af.

3. De beslissing inzake het bewijs

De rechtbank overweegt voorts:

Aangevoerd is dat de verklaringen van [verdachte 2] zoveel tegenstrijdigheden bevatten dat deze onbetrouwbaar zijn en derhalve niet mee mogen werken aan het bewijs.

Niettegenstaande het feit dat de verklaringen van [verdachte 2] op onderdelen niet met elkaar overeenstemmen, is de rechtbank van oordeel dat diens verklaringen op essentiële onder­ delen consistent zijn en worden bevestigd door andere verklaringen en door de feitelijke situatie ter plaatse. Daarom gebruikt de rechtbank de verklaringen van [verdachte 2] als bewijs­ middelen.

De rechtbank overweegt omtrent het bewijs :

De rechtbank gaat op grond van het dossier uit van het volgende verloop van de gebeurte­ nissen rond de tenlastegelegde feiten.

Enige tijd vóór 2 september 1998 is door de [verdachte 3] , [verdachte 4] , [verdachte 1] , [verdachte 5] en [verdachte 2] (in de auto van laatstgenoemde) gesproken over een inbraak en bij gelegenheid ook over het gebruik van wapens. Daarbij is een tip van [verdachte 6] aan de orde gekomen over een mogelijk interessant inbraakobject aan de [adres] in [plaats] .

Het plan om in te breken is op 2 september 1998 in de woning van [verdachte 3] weder­ om besproken en toen nader uitgewerkt. Toen is ook weer over wapens gesproken. Bij deze gelegenheid waren in ieder geval aanwezig [verdachte 3] , [verdachte 4] , [verdachte 1] , [verdachte 5] , [verdachte 2] en [verdachte 7] .

Van de woning van [verdachte 3] zijn daarna vertrokken een grijze Mercedes met daarin [verdachte 2] , [verdachte 1] , [verdachte 5] , [verdachte 10] en [verdachte 4] , een Volks­ wagen Golf met daarin [verdachte 8] , [verdachte 3] en [verdachte 7] en een witte Volks­ wagen Transporter met daarin in ieder geval [verdachte 9] .

Op 2 september 1999 hebben bij of in de buurt van het pand aan de [adres] de Mercedes van [verdachte 2] en de door [verdachte 8] bestuurde Volkswagen gestaan.

Vervolgens zijn [verdachte 3] , [verdachte 1] , [verdachte 5] , [verdachte 7] en [verdachte 10] naar de woning aan de [adres] gelopen.

In de woning is [slachtoffer 1] onder schot gehouden met een vuurwapen en gesom­ meerd geld en/of goederen af te geven. Na binnenkomst van [slachtoffer 2] is ook zij onder schot gehouden. Vervolgens zijn zij gesommeerd om op het bed te gaan liggen. Kort hierop is tweemaal op hen geschoten, ten gevolge waarvan [slachtoffer 2] gewond raakte en [slachtoffer 1] werd gedood.

Bij terugkeer van eerder genoemd vijftal bij de twee auto's is in allebei de auto's duidelijk te kennen gegeven dat [verdachte 10] een vrouw had doodgeschoten.

Het vorenstaande brengt de rechtbank tot de navolgende beslissing.

De rechtbank acht
niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de tenlastegelegde feiten 1 primair en 2 heeft begaan, en zal hem daarvan vrijspreken.

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het tenlastegelegde feit 1 subsidiair heeft begaan, voor zover niet doorgestreept in de in kopie bijgevoegde tenlaste­ legging (bijlage IV).

Hetgeen verdachte meer of anders is tenlastegelegd is niet bewezen. Verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.

De beslissing dat verdachte het bewezenverklaarde feit heeft begaan is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat. Voor zover meer feiten ten laste zijn gelegd, worden de bewijsmiddelen alleen gebruikt voor het feit of de feiten waarop ze betrekking hebben.

De bewijsmiddelen zullen worden uitgewerkt in die gevallen waarin de wet aanvulling van het vonnis vereist en worden dan in een aan dit vonnis te hechten bijlage opgenomen.

4. De strafbaarheid van de feiten

Het bewezenverklaarde levert op:

FEIT 1 SUBSIDIAIR:

DIEFSTAL DOOR TWEE OF MEER VERENIGDE PERSONEN, VOORAFGEGAAN EN VERGEZELD VAN GEWELD, GEPLEEGD MET HET OOGMERK OM DIE DIEFSTAL MAKKELIJK TE MAKEN EN OM BIJ BETRAPPING OP HETERDAAD AAN ZICHZELF EN AAN ZIJN MEDEDADERS DE VLUCHT MOGELDK TE MAKEN, TERWIJL HET FEIT DE DOOD TEN GEVOLGE HEEFT GEHAD,

voorzien en strafbaar gesteld bij artikel 312 juncto 310 van het Wetboek van Strafrecht.

Het feit is strafbaar.

5. De strafbaarheid van verdachte

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dus strafbaar.

6. De motivering van de sanctie(s)

Bij de beslissing over de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met:

de aard en de ernst van het gepleegde feit en met de omstandigheden waaronder het is gepleegd;

de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de dader. Hierbij is gelet op: een uittreksel uit het algemeen documentatieregister, gedateerd 13 april 1999.

De rechtbank overweegt:

Verdachte heeft zich samen met anderen schuldig gemaakt aan een gewelddadige woning­ inbraak waarbij de bewoonster van het pand en een even later gearriveerde kennis werden overmeesterd en waarbij korte tijd later zonder pardon op hen werd geschoten, tengevolge waarvan de bewoonster overleed.

Verdachte heeft een voorname rol gespeeld bij de voorbereidingen (besprekingen) en de uitvoering van de inbraak. De woning aan de [adres] te [plaats] werd afgelegd en er werden nadere plannen gesmeed. Zo kregen mededaders een specifieke rol toebedeeld en werd zelfs afgesproken wie (welke vorm van) geweld zou toepassen indien dat nodig zou blijken.

Verdachte is één van degenen geweest die de woning zijn binnengegaan en is daardoor direct verantwoordelijk voor het drama dat zich in de woning heeft afgespeeld.

De rechtbank acht voor dit feit, waarbij een woning na grondige voorbereidingen door een grote groep (gewapende) mannen wordt overvallen en waarbij de aanwezige vrouwen - mogelijk uit frustratie over het niet kunnen vinden van een kluis of om eventuele latere herkenning te voorkomen - in koelen bloede werden neergeschoten, en welk feit grote verontwaardiging en gevoelens van onveiligheid in de samenleving teweeg heeft gebracht, een langdurige gevangenisstraf op zijn plaats.

Ten aanzien van de vordering van de benadeelde parti j

De benadeelde partij vordert onder meer vergoeding van immateriële schade. In vergoeding van deze schade voorziet de wet (BW 6:106 jo. 108) niet. De rechtbank zal haar voor dit deel van de vordering dan ook niet-ontvankelijk verklaren.

De vordering van de benadeelde partij met betrekking tot de materiële schade komt de rechtbank niet onrechtmatig of ongegrond voor tot een bedrag van fl. 19.262,--. De recht­ bank zal de vordering voor dit deel toewijzen, met dien verstande dat de rechtbank zal bepalen dat verdachte en zijn mededaders hoofdelijk aansprakelijk zijn. Voor het overige deel dient de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaard te worden.

Voor het toe te wijzen deel van de vordering geldt tevens dat de rechtbank de schadever­ goedingsmaatregel ex artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht zal toepassen en dus de verdachte de verplichting zal opleggen bedragen aan de Staat te betalen ten behoeve van het slachtoffer.

7. Toegepaste wettelijke bepalingen

De beslissing is gegrond, behalve op de reeds aangehaalde wettelijke voorschriften, op de artikelen 10 en 27 van het Wetboek van Strafrecht.

8. De beslissing

De rechtbank, recht doende:

Verklaart
niet bewezen dat verdachte de tenlastegelegde feiten 1 primair en 2 heeft begaan en
spreekt hem daarvan vrij.

Verklaart bewezen dat het tenlastegelegde feit 1 subsidiair, voor zover niet doorgestreept in bijlage II, door verdachte is begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt hem daarvan vrij.

Verstaat dat het aldus bewezen verklaarde oplevert het strafbare feit zoals vermeld onder punt 4.

Verklaart verdachte hiervoor strafbaar.

Veroordeelt hem daarvoor tot:

EEN GEVANGENISSTRAF VOOR DE TIJD VAN ACHT (8) JAREN.

Overeenkomstig het bepaalde in artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht moet de tijd, door de veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht geheel in mindering worden gebracht.

Ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij

Verklaart de benadeelde partij ten aanzien van de gevorderde immateriële schade niet­ ontvankelijk in haar vordering. Verstaat dat dit deel van de vordering bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht.

Wijst de vordering ten aanzien van de materiële schade gedeeltelijk toe.

Veroordeelt de verdachte - met dien verstande dat indien en voor zover een van de mede­ daders betaalt ook verdachte daardoor zal zijn gekweten -tegen kwijting aan [benadeelde] , wonende te [woonplaats] , te betalen (door storting op bankrekeningnummer [rekeningnummer] ) ter zake van materiële schade een bedrag van
f 19.262,-- (negentienduizend twee­honderd en tweeënzestig gulden).

Veroordeelt de verdachte tevens in de kosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de kosten ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken.

Legt aan verdachte de verplichting op aan de Staat ten behoeve van [benadeelde] voor­ noemd te betalen een bedrag van/ 19.262,--, bij gebreke van volledige betaling en volledig verhaal te vervangen door hechtenis voor de duur van 110 dagen, met dien verstande dat de toepassing van de vervangende hechtenis de hiervoor opgelegde verplichting niet opheft.

Bepaalt daarbij dat, indien de verdachte - of een ander - heeft voldaan aan de verplichting tot betaling aan de Staat van genoemd bedrag ten behoeve van [benadeelde] daarmee de verplichting van verdachte om aan de benadeelde partij dat bedrag te betalen komt te vervallen, en dat indien verdachte - of een ander - aan de benadeelde partij genoemd bedrag heeft betaald, daarmee de verplichting tot betaling aan de Staat van dat bedrag ten behoeve van [benadeelde] komt te vervallen.

Verklaart de benadeelde partij ten aanzien van de overige gevorderde materiële schade niet-ontvankelijk in zijn vordering. Bepaalt dat dit deel van de vordering bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht.

Aldus gewezen door:

mr. J.D.A. den Tonkelaar, als voorzittter,

mrs. J.P. Bordes en M.E. Snijders, rechters,

in aanwezigheid van A.C. Wormgoor en mr. S.G.M. Schellekens, griffiers,

en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 29 december 1999.