Uitspraak
ARRONDISSEMENTSRECHTBANK TE ARNHEM
eerste kamer voor strafzaken
VERKORT VONNIS
inde zaak van:
de officier van justitie in het arrondissement Arnhem
tegen:
[verdachte 1] ,
geboren te [geboorteplaats] , [geboortedatum] , wonende te [woonplaats] ,
thans gedetineerd in het huis van bewaring te Arnhem.
Parketnummer: 05.072578/99
Zittingsdata
22 juni 1999, 17 augustus 1999, 11 oktober 1999, 12 oktober 1999, 13
oktober 1999, 18 oktober 1999, 25 oktober 1999, 14 december 1999
en 17 december 1999 (tegenspraak)
Uitspraak
29 december 1999
Tenlastelegging
Aan verdachte is tenlastegelegd hetgeen in de dagvaarding is omschreven. Een kopie van de dagvaarding is hierna opgenomen (bijlage 1).
Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten verbeterd. Verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad.
Het onderzoek ter terechtzitting
De zaak tegen verdachte werd ter terechtzitting van 22 juni 1999, 17 augustus 1999, 11 oktober 1999, 12 oktober 1999, 13 oktober 1999, 18 oktober 1999, 25 oktober 1999, 14 december 1999 en 17 december 1999 onderzocht. Verdachte is telkens ter terechtzitting verschenen en werd telkens bijgestaan door zijn raadsman mr. R.P. Zwarts, advocaat te Arnhem.
De rechtbank heeft op 11 oktober 1999 de zaak in een andere samenstelling behandeld en om die reden het onderzoek opnieuw aangevangen, evenwel met inachtneming van hetgeen ter eerdere terechtzittingen is voorgevallen. De samenstelling van de rechtbank is sindsdien ongewijzigd gebleven.
Ter terechtzitting van 11 oktober 1999 heeft de officier van justitie de tenlastelegging gewijzigd overeenkomstig de door haar op schrift gestelde en overgelegde vordering (bijlage II).
Ter terechtzitting van 14 december 1999 heeft de officier van justitie gerequireerd overeenkomstig haar op schrift gestelde en overgelegde vordering (bijlage 111).
Ter terechtzitting van 17 december 1999 heeft de officier van justitie de tenlastelegging wederom gewijzigd overeenkomstig de door haar op schrift gestelde en overgelegde vordering (bijlage IV).
Verdachte en zijn raadsman hebben verweer gevoerd.
2a. De vordering van de benadeelde partij
Als benadeelde partij heeft zich door middel van een voegingsformulier gesteld dhr. [benadeelde] , wonende te [woonplaats] . De benadeelde partij vordert dat verdachte wordt veroordeeld aan hem te betalen een bedrag van / 105.917,--.
De beslissing inzake het bewijs
De rechtbank overweegt:
Aangevoerd is dat de verklaringen van [verdachte 2] zoveel tegenstrijdigheden bevatten dat deze onbetrouwbaar zijn en derhalve niet mee mogen werken aan het bewijs.
Niettegenstaande het feit dat de verklaringen van [verdachte 2] op onderdelen niet met elkaar overeenstemmen is de rechtbank van oordeel dat diens verklaringen op essentiële onder delen consistent zijn en worden bevestigd door andere verklaringen en door de feitelijke situatie ter plaatse. Daarom gebruikt de rechtbank de verklaringen van [verdachte 2] als bewijs middelen.
De rechtbank overweegt omtrent het bewijs:
De rechtbank gaat op grond van het dossier uit van het volgende verloop van de gebeurte nissen rond de tenlastegelegde feiten.
Enige tijd vóór 2 september 1998 is door [verdachte 3], [verdachte 4], [verdachte 5], [verdachte 6] en [verdachte 2] (in de auto van laatstgenoemde) gesproken over een inbraak en bij gelegenheid ook over het gebruik van wapens. Daarbij is een tip van [verdachte 1] aan de orde gekomen over een mogelijk interessant inbraakobject aan de [adres] in [plaats].
Het plan om in te breken is op 2 september 1998 in de woning van [verdachte 3] weder om besproken en toen nader uitgewerkt. Toen is ook weer over wapens gesproken. Bij deze gelegenheid waren in ieder geval aanwezig [verdachte 3], [verdachte 4], [verdachte 5], [verdachte 6], [verdachte 2] en [verdachte 7].
Van de woning van [verdachte 3] zijn daarna vertrokken een grijze Mercedes met daarin [verdachte 2], [verdachte 5], [verdachte 6], [verdachte 10] en [verdachte 4], een Volks wagen Golf met daarin [verdachte 8], [verdachte 3] en [verdachte 7] en een witte Volks wagen Transporter met daarin in ieder geval [verdachte 9].
Op 2 september 1999 hebben bij of in de buurt van het pand aan de [adres] de Mercedes van [verdachte 2] en de door [verdachte 8] bestuurde Volkswagen gestaan.
Vervolgens zijn [verdachte 3], [verdachte 5], [verdachte 6], [verdachte 7] en [verdachte 10] naar de woning aan de [adres] gelopen.
In de woning is [slachtoffer 1] onder schot gehouden met een vuurwapen en gesom meerd geld en/of goederen af te geven. Na binnenkomst van [slachtoffer 2] is ook zij onder schot gehouden. Vervolgens zijn zij gesommeerd om op het bed te gaan liggen. Kort hierop is tweemaal op hen geschoten, ten gevolge waarvan [slachtoffer 2] gewond raakte en [slachtoffer 1] werd gedood.
Bij terugkeer van eerder genoemd vijftal bij de twee auto's is in allebei de auto's duidelijk te kennen gegeven dat [verdachte 10] een vrouw had doodgeschoten.
Het vorenstaande brengt de rechtbank tot de navolgende beslissing.
De rechtbank acht
nietwettig en overtuigend bewezen dat verdachte de tenlastegelegde feiten 1 primair en 2 heeft begaan, en zal hem daarvan vrijspreken.
nietwettig en overtuigend bewezen dat verdachte de tenlastegelegde feiten 1 primair en 2 heeft begaan, en zal hem daarvan vrijspreken.
De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het tenlastegelegde feit 1 subsidiair heeft begaan, voor zover niet doorgestreept in de in kopie bijgevoegde tenlaste legging (bijlage V).
Voorwaardelijk opzet
Verdachte is degene geweest die de groep heeft getipt dat de woning aan de [adres] een mogelijk interessant inbraakobject was. Verdachte was op de hoogte van het gewelddadig karakter van de groep, hetgeen kan blijken uit zijn opmerking ten overstaan van de verbalisanten, te weten "De Turken zijn niet slim, zij zijn gevaarlijk. Het betreft hun manier van aanpak. Inbreken kunnen zij niet. Zij kijken om zich heen en doen maar wat.
Gebruiken geweld. Aanbellen en naar binnen gaan, bedreigen. Als mensen niet weten waar het geld ligt, dan onder bedreiging dit laten pakken". Desondanks heeft hij hen getipt, is hij meegegaan om de woning "af te leggen" en heeft hij een woning ter beschikking gesteld waarnaar de mogelijk mee te nemen kluis kon worden vervoerd. Verdachte heeft zich hier door willens en wetens blootgesteld aan de aanmerkelijke kans dat hij betrokken zou raken bij een inbraak waarbij het gebruik van geweld niet kon worden uitgesloten.
Hetgeen verdachte meer of anders is tenlastegelegd is niet bewezen. Verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.
De beslissing dat verdachte het bewezenverklaarde feit heeft begaan is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat. Voor zover meer feiten ten laste zijn gelegd, worden de bewijsmiddelen alleen gebruikt voor het feit of de feiten waarop ze betrekking hebben.
De bewijsmiddelen zullen worden uitgewerkt in die gevallen waarin de wet aanvulling van het vonnis vereist en worden dan in een aan dit vonnis te hechten bijlage opgenomen.
De strafbaarheid van de feiten
Het bewezenverklaarde levert op:
FEIT 1 SUBSIDIAIR
DIEFSTALDOOR TWEE OF MEER VERENIGDE PERSONEN, VOORAFGEGAAN EN VERGEZELD VAN GEWELD, GEPLEEGD MET HET OOGMERK OM DIE DIEFSTAL MAKKELIJK TE MAKEN EN OM BIJ BETRAPPING OP HETERDAAD AAN ZICHZELF EN AAN ZIJN MEDEDADERS DE VLUCHT MOGELIJK TE MAKEN, TERWIJL HET FEIT DE DOOD TEN GEVOLGE HEEFT GEHAD,
De strafbaarheid van verdachte
Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dus strafbaar.
De motivering van de sanctie(s)
Bij de beslissing over de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met:
de aard en de ernst van het gepleegde feit en met de omstandigheden waaronder het is gepleegd;
de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de dader. Hierbij is gelet op: een uittreksel uit het algemeen documentatieregister, gedateerd 8 juni 1999; een voorlichtingsrapport van het Gelders Centrum voor Verslavingszorg te Arnhem, gedateerd 4 juni 1999, opgemaakt door [naam], maatschappelijk werker.
De rechtbank overweegt:
Verdachte heeft zich samen met anderen schuldig gemaakt aan een gewelddadige woning inbraak waarbij de bewoonster van het pand en een even later gearriveerde kennis werden overmeesterd en korte tijd later zonder pardon werden neergeschoten.
De inbraak was door de daders goed voorbereid. Zo werd de woning aan de [adres] te [plaats] afgelegd, kregen mededaders een specifieke rol toebedeeld en werd zelfs afgesproken wie (welke vorm van) geweld zou toepassen indien dat nodig zou blijken.
Verdachte heeft de tip gegeven dat er in genoemde woning veel geld in een kluis zou zijn, is meegegaan om de woning af te leggen en heeft een woning ter beschikking gesteld waar naar de mogelijk mee te nemen kluis kon worden vervoerd.
De rechtbank acht voor dit feit, waarbij een woning na grondige voorbereidingen door een grote groep (gewapende) mannen wordt overvallen en waarbij de aanwezige vrouwen - mogelijk uit frustratie over het niet kunnen vinden van een kluis of om eventuele latere herkenning te voorkomen - in koelen bloede werden neergeschoten, en welk feit grote verontwaardiging en gevoelens van onveiligheid in de samenleving teweeg heeft gebracht, een onvoorwaardelijke gevangenisstraf op zijn plaats.
Ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij
De benadeelde partij vordert onder meer vergoeding van immateriële schade. In vergoeding van deze schade voorziet de wet (BW 6:106 jo. 108) niet. De rechtbank zal haar voor dit deel van de vordering dan ook niet-ontvankelijk verklaren.
De vordering van de benadeelde partij met betrekking tot de materiële schade komt de rechtbank niet onrechtmatig of ongegrond voor tot een bedrag van fl. 19.262,--. De recht bank zal de vordering voor dit deel toewijzen, met dien verstande dat de rechtbank zal bepalen dat verdachte en zijn mededaders hoofdelijk aansprakelijk zijn. Voor het overige deel dient de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaard te worden.
Voor het toe te wijzen deel van de vordering geldt tevens dat de rechtbank de schadever goedingsmaatregel ex artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht zal toepassen en dus de verdachte de verplichting zal opleggen bedragen aan de Staat te betalen ten behoeve van het slachtoffer.
Toegepaste wettelijke bepalingen
De beslissing is gegrond, behalve op de reeds aangehaalde wettelijke voorschriften, op de artikelen 10 en 27 van het Wetboek van Strafrecht.
De beslissing
De rechtbank, recht doende:
Verklaart
nietbewezen dat verdachte de tenlastegelegde feiten 1 primair en 2 heeft begaan en
spreekt hem daarvan vrij.
nietbewezen dat verdachte de tenlastegelegde feiten 1 primair en 2 heeft begaan en
spreekt hem daarvan vrij.
Verklaart bewezen dat het tenlastegelegde feit 1 subsidiair, voor zover niet doorgestreept in bijlage V, door verdachte is begaan.
Verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt hem daarvan vrij.
Verstaat dat het aldus bewezen verklaarde oplevert het strafbare feit zoals vermeld onder punt 4.
Verklaart verdachte hiervoor strafbaar.
Veroordeelt hem daarvoor tot:
EEN GEVANGENISSTRAF VOOR DE TIJD VAN TWEE (2) JAREN.
Overeenkomstig het bepaalde in artikel 27 van Pro het Wetboek van Strafrecht moet de tijd, door de veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht geheel in mindering worden gebracht.
Ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij
Verklaart de benadeelde partij ten aanzien van de gevorderde immateriële schade niet ontvankelijk in haar vordering. Verstaat dat dit deel van de vordering bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht.
Wijst de vordering ten aanzien van de materiële schade gedeeltelijk toe.
Veroordeelt de verdachte - met dien verstande dat indien en voor zover een van de mede daders betaalt ook verdachte daardoor zal zijn gekweten -tegen kwijting aan [benadeelde] , wonende te [woonplaats] , te betalen (door storting op bankrekeningnummer [rekeningnummer] ) ter zake van materiële schade een bedrag van/ 19.262,-- (negentienduizend tweehonderd en tweeënzestig gulden).
Veroordeelt de verdachte tevens in de kosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de kosten ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken.
Legt aan verdachte de verplichting op aan de Staat ten behoeve van [benadeelde] voor noemd te betalen een bedrag van/ 19.262,--, bij gebreke van volledige betaling en volledig verhaal te vervangen door hechtenis voor de duur van 110 dagen, met dien verstande dat de toepassing van de vervangende hechtenis de hiervoor opgelegde verplichting niet opheft.
Bepaalt daarbij dat, indien de verdachte - of een ander - heeft voldaan aan de verplichting tot betaling aan de Staat van genoemd bedrag ten behoeve van [benadeelde] daarmee de verplichting van verdachte om aan de benadeelde partij dat bedrag te betalen komt te vervallen, en dat indien verdachte - of een ander - aan de benadeelde partij genoemd bedrag heeft betaald, daarmee de verplichting tot betaling aan de Staat van dat bedrag ten behoeve van [benadeelde] komt te vervallen.
Verklaart de benadeelde partij ten aanzien van de overige gevorderde materiële schade niet-ontvankelijk in zijn vordering. Verstaat dat dit deel van de vordering bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht.
Aldus gewezen door:
mr. J.D.A. den Tonkelaar, als voorzitter,
mrs. J.P. Bordes en M.E. Snijders, rechters,
in aanwezigheid van A.C. Wormgoor en mr. S.G.M. Schellekens, griffiers,
en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 29 december 1999.