Uitspraak
uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: NL20.12723
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , eiser
V-nummer: [V-nummer] (gemachtigde: mr. M. Berg),
en
de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder (gemachtigde: mr. M. Lorier).
Procesverloop
Bij besluit van 19 juni 2020 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 29 juni 2020. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen M. Chbab. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
Eiser stelt dat hij de Marokkaanse nationaliteit heeft en dat hij is geboren op [1991] .
In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de maatregel nodig is, omdat een concreet aanknopingspunt bestaat voor een overdracht als bedoeld in de Dublinverordening en een significant risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Verweerder heeft als zware gronden1 vermeld dat eiser:
3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;
3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;
3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht
1. Artikel 5.1b, derde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb).
Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;
3m. een overdrachtsbesluit heeft ontvangen en onmiddellijke overdracht of overdracht op zeer korte termijn noodzakelijk is ten behoeve van het realiseren van de overdracht binnen zes maanden na het akkoord van de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van zijn asielverzoek;
en als lichte gronden2 vermeld dat eiser:
4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;
4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
4e. verdachte is van enig misdrijf dan wel daarvoor is veroordeeld.
3. Eiser heeft de zware gronden onder 3a, 3b en 3c betwist. Verder betwist eiser de lichte grond onder 4c. Verweerder heeft ter zitting medegedeeld de zware gronden onder 3b en 3c niet langer te handhaven.
De rechtbank stelt vast dat eiser de zware gronden onder 3d en 3m en de lichte gronden onder 4a, 4c, en 4e niet heeft betwist. Deze bewaringsgronden samen zijn al voldoende om aan te nemen dat er een significant risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Nu deze gronden de maatregel al kunnen dragen, laat de rechtbank de betwiste gronden van de bewaring onbesproken. De beroepsgrond slaagt daarom niet.
4. Eiser voert verder aan dat de overdrachtstermijn van zes maanden na het claimakkoord met Duitsland is verstreken. Gelet daarop is eiser ten onrechte als Dublinclaimant in bewaring gesteld.
5. De rechtbank volgt niet de stelling van eiser dat de overdrachtstermijn is verstreken. Uit het dossier blijkt dat het claimakkoord van Duitsland dateert van 19 december 2019. In beginsel zou de overdrachtstermijn dus op 19 juni 2020 verstrijken. Verweerder heeft de Duitse autoriteiten op 26 mei 2020 bericht dat de overdrachtstermijn wordt verlengd, omdat eiser in detentie verbleef. Nu verweerder de overdrachtstermijn binnen zes maanden na het claimakkoord heeft verlengd is deze dus niet verstreken. De beroepsgrond slaagt niet.
6. Eiser voert aan dat het zicht op verwijdering binnen een redelijke termijn ontbreekt. Weliswaar staat de overdracht aan Duitsland nu op 3 juli 2020 gepland, maar dat is een onzekere toekomstige gebeurtenis aangezien Dublinoverdrachten tijdelijk worden uitgesteld. Asielzoekers kunnen momenteel niet reizen naar een andere Europese lidstaat.
7. De rechtbank overweegt als volgt. Zicht op verwijdering binnen een redelijke termijn ontbreekt als vaststaat dat niet binnen een redelijke termijn tot uitzetting kan worden gekomen. Wat een redelijke termijn is, hangt af van de omstandigheden van het geval. Uit het dossier blijkt dat voor eiser op 3 juli 2020 een vlucht naar Duitsland is geboekt. Het is de rechtbank ambtshalve bekend dat vanaf 1 juli 2020 weer Dublinoverdrachten zullen plaatsvinden. Deze informatie staat ook vermeld in de maatregel van bewaring van 19 juni 2020. Het is dus niet onaannemelijk dat de geplande vlucht op 3 juli 2020 doorgang zal
2 Artikel 5.1b, vierde lid, van het Vb.
vinden. Gelet daarop ziet de rechtbank geen aanleiding voor het oordeel dat er geen redelijk vooruitzicht op verwijdering is. De beroepsgrond slaagt daarom niet.
8. Eiser voert aan dat verweerder had moeten volstaan met een lichter middel, omdat hij medische problemen heeft. Eiser heeft oogproblemen en last van eczeem. Daarnaast loopt eiser in het detentiecentrum een groter risico op besmetting met het coronavirus. Het is niet haalbaar om in het detentiecentrum anderhalve meter afstand te houden.
9. De rechtbank moet beoordelen of verweerder terecht geen lichter middel heeft gekozen dan de inbewaringstelling. Verweerder mag daarbij niet alleen verwijzen naar de bewaringsgronden, maar moet in de maatregel specifiek motiveren waarom hij de bewaring noodzakelijk vindt. Daarbij moet verweerder ook ingaan op de persoonlijke omstandigheden van de vreemdeling. Dit is vaste rechtspraak.3
10. De rechtbank is van oordeel dat verweerder dat in deze zaak heeft gedaan en dus terecht geen lichter middel heeft toegepast. Verweerder heeft bij de belangenafweging namelijk voldoende rekening gehouden met de gestelde medische problemen van eiser. Daarnaast is de rechtbank niet gebleken dat eiser de benodigde zorg niet kan krijgen bij de medische dienst in het detentiecentrum. Eiser heeft verder niet toegelicht waarom de maatregelen in detentiecentrum vanwege het coronavirus juist voor hem onevenredig bezwarend zijn terwijl dit wel op zijn weg had gelegen. Daarnaast worden deze preventieve maatregelen door de Diens Justitiële Inrichtingen genomen om verspreiding van het coronavirus te voorkomen. In deze bijzondere situatie neemt verweerder dus de nodige maatregelen die noodzakelijk zijn in het algemeen belang, waaronder ook dat van eiser. De beroepsgrond slaagt daarom niet.
11. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
12. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. S.G.M. Buys, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Vranken, griffier.
3 Onder meer de uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van
23 februari 2015 (ECLI:NL:RVS:2015:674) en van 10 april 2015 (ECLI:NL:RVS:2015:1309).
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
06 juli 2020
Documentcode: [documentcode]
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.