ECLI:NL:RBDHA:2021:2310

• Datum uitspraak: 9 maart 2021
• Publicatiedatum: 12 maart 2021
• Zaaknummer: AWB 20/5298
• Instantie: Rechtbank Den Haag
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Eerste aanleg - enkelvoudig
• Rechters: M.M. Meijers
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 7 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Afwijzing verblijfsrecht voor Turkse vader op grond van het arrest Chavez-Vilchez wegens ontbreken daadwerkelijke zorg- en opvoedingstaken

Eiser, een Turkse staatsburger, verzocht om een verblijfsdocument op basis van artikel 9 van de Vreemdelingenwet, afgeleid uit artikel 20 VWEU en het arrest Chavez-Vilchez. Hij wilde verblijven bij zijn minderjarige Nederlandse zoon. Verweerder wees de aanvraag af omdat eiser niet kon aantonen dat hij daadwerkelijke zorg- en opvoedingstaken verricht en er geen afhankelijkheidsverhouding bestond die het vertrek van het kind uit de EU zou veroorzaken.

Eiser voerde aan dat de familierechtelijke beschikking van 2017 onzorgvuldig was en dat de moeder de omgang met het kind frustreerde. Ook stelde hij dat het onderzoek van de Raad voor de Kinderbescherming eenzijdig was en dat hij niet gehoord was in bezwaar. De rechtbank oordeelde dat de beschikking van de rechtbank Rotterdam rechtsgeldig was en dat eiser onvoldoende bewijs had geleverd van zorg- en opvoedingstaken of afhankelijkheid.

De rechtbank wees het beroep af omdat eiser niet voldeed aan de voorwaarden uit de Vreemdelingencirculaire B10/2.2. Het bezwaar was kennelijk ongegrond omdat er geen nieuwe feiten of objectieve bewijsstukken waren. De rechtbank concludeerde dat het beroep ongegrond was en wees proceskostenveroordeling af.

Uitkomst: Het beroep van eiser wordt ongegrond verklaard wegens onvoldoende bewijs van daadwerkelijke zorg- en opvoedingstaken en afhankelijkheidsverhouding.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Bestuursrecht

zaaknummer: AWB 20/5298

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 9 maart 2021 in de zaak tussen

[eiser] , eiser, V-nummer: [V-nummer]

(gemachtigde: mr. A. Orhan),

en

de staatssecretaris van justitie en veiligheid, verweerder

(gemachtigde: mr. J. Rozema ).

Procesverloop

Bij besluit van 4 februari 2020 (primair besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser tot afgifte van een document als bedoeld in artikel 9 van de Vreemdelingenwet (Vw), waaruit rechtmatig verblijf als gemeenschapsonderdaan blijkt, afgewezen.

Bij besluit van 3 juli 2020 (bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiser tegen het primaire besluit ongegrond verklaard.

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.

Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft via Skypeverbinding plaatsgevonden op 9 februari 2021. Eiser heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

Overwegingen

1. Eiser is geboren op [geboortedag] 1986 en heeft de Turkse nationaliteit. Op 18 december 2019 heeft eiser een aanvraag tot afgifte van een document als bedoeld in artikel 9 van de Vw, waaruit een afgeleid verblijfsrecht op grond van artikel 20 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) en het arrest Chavez-Vilchez van het Hof van Justitie van de Europese Unie (het Hof) van 10 mei 2017 (ECLI:EU:C:2017:354) blijkt. Hij beoogt verblijf bij zijn minderjarige Nederlandse zoon.

2. Verweerder heeft aan het bestreden besluit ten grondslag gelegd dat uit de door eiser ingediende stukken niet is gebleken dat eiser daadwerkelijke zorg- en opvoedingstaken voor zijn zoon verricht. Daarnaast heeft verweerder aan eiser tegengeworpen dat niet is gebleken van een zodanige afhankelijkheidsverhouding tussen eiser en zijn zoon dat aangenomen moet worden dat zijn zoon gedwongen zal worden om het grondgebied van de Europese Unie te verlaten als aan eiser een verblijfsrecht wordt geweigerd.

3. Eiser kan zich niet verenigen met het bestreden besluit en heeft daartoe – samengevat weergegeven – het volgende aangevoerd. Eiser stelt dat de beschikking van de familierechter van de Rechtbank Rotterdam d.d. 18 augustus 2017 onzorgvuldig tot stand is gekomen. Eiser stelt dat de moeder van zijn zoon de omgang tussen eiser en zijn zoon frustreert en dat voormelde beschikking enkel op uitlatingen van de moeder is gebaseerd. Voorts stelt eiser dat het onderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming onzorgvuldig en eenzijdig tot stand is gekomen. Verweerder had tot slot niet van het horen van eiser af mogen zien.

4. De rechtbank overweegt als volgt.

5. Uit het arrest Chavez-Vilchez volgt dat artikel 20 van het VWEU zich verzet tegen nationale maatregelen die tot gevolg hebben dat EU-burgers het effectieve genot wordt ontzegd van de belangrijkste aan hun status van EU-burger ontleende rechten. Een dergelijke situatie ontstaat wanneer een staatsburger van een derde staat het recht wordt ontzegd te verblijven in een lidstaat waar zijn minderjarige kinderen, die staatsburger zijn van die lidstaat en te zijnen laste komen, verblijven.

Verweerder heeft hieraan in het beleid nadere invulling gegeven. Paragraaf B10/2.2. van de Vreemdelingencirculaire 2000 (Vc) vermeldt onder meer dat een vreemdeling rechtmatig verblijf heeft op grond van artikel 8, onder e, van de Vw als aan de volgende voorwaarden wordt voldaan:

[…]; c. de vreemdeling verricht al dan niet gezamenlijk met de andere ouder daadwerkelijke zorgtaken ten behoeve van het minderjarige kind; en d. tussen de vreemdeling en het kind bestaat een zodanige afhankelijkheidsverhouding dat het kind gedwongen zou zijn het grondgebied van de EU te verlaten als aan de vreemdeling een verblijfsrecht wordt geweigerd. […] Ad c.

-
De IND merkt zorg- en/of opvoedingstaken met een marginaal karakter niet aan als daadwerkelijke zorgtaken ten behoeve van het minderjarige kind, tenzij het marginale karakter van de zorg- en/of opvoedingstaken de vreemdeling niet is aan te rekenen. Dit wordt de vreemdeling niet aangerekend als hij/zij kan aantonen dat de andere ouder de omgang met het kind frustreert.”

6. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich op goede gronden op het standpunt gesteld dat eiser met het overleggen van de beschikking inzake echtscheiding en de beschikking betreffende het ouderlijk gezag onvoldoende heeft aangetoond dat hij daadwerkelijke zorg- en opvoedingstaken verricht. Evenmin is uit de overgelegde stukken gebleken dat er sprake is van een afhankelijkheidsverhouding tussen eiser en zijn zoon. De enkele stelling van eiser dat de moeder de omgang met zijn zoon frustreert wordt niet gevolgd. Uit de beschikking van de rechtbank Rotterdam van 18 augustus 2017 blijkt immers dat de rechtbank het gezamenlijk gezag over de zoon heeft beëindigd en heeft bepaald dat dit gezag voortaan aan de moeder toekomt. Het verzoek van eiser om een regeling van de verdeling van de zorg- en opvoedingstaken is afgewezen, omdat dit volgens de rechtbank ernstig nadeel zal opleveren voor de geestelijke of lichamelijke ontwikkeling van de zoon. De enkele niet nader onderbouwde stelling van eiser dat voormelde beschikking en het rapport van de Raad voor de Kinderbescherming onzorgvuldig tot stand zijn gekomen doet aan vorenstaande niet af. Het had op de weg van eiser gelegen om, als hij het met voormelde beschikking niet eens was, daar rechtsmiddelen tegen aan te wenden, hetgeen eiser overigens heeft nagelaten. De stelling dat in september 2019 een nieuw verzoek tot gezag en/of omgang is ingediend bij de familierechter doet evenmin aan vorenstaande af, nu deze omstandigheid gelet op de ex-tunc toetsing in beroep buiten beschouwing dient te blijven.

7. Nu eiser niet voldoet aan voorwaarde c en d van paragraaf B10/2.2 van de Vc kan een beroep op het arrest Chavez-Vilchez niet slagen.

8. Het betoog dat eiser ten onrechte niet in bezwaar is gehoord slaagt niet. Aan de hand van het bezwaarschrift, bezien in het licht van het primaire besluit, was op voorhand in redelijkheid geen twijfel over mogelijk dat het bezwaar niet tot een ander besluit had kunnen leiden. Eiser heeft immers geen objectieve stukken overlegd ter onderbouwing van de gestelde zorg- en opvoedingstaken en de gestelde afhankelijkheidsverhouding. Verweerder heeft daarom op goede gronden geoordeeld dat het bezwaarschrift kennelijk ongegrond was als bedoeld in artikel 7:3, aanhef en onder b, Algemene wet bestuursrecht.

9. Het beroep is ongegrond.

10. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.M. Meijers, rechter, in aanwezigheid van mr. N.J.P. Deventer, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 9 maart 2021

griffier

rechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Bent u het niet eens met deze uitspraak?

Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.