Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: AWB 23/12863
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 5 december 2024 in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [V nummer] , eiser
en
De Minister van Buitenlandse Zaken,
(gemachtigde: mr. H. Toonders).
Inleiding
1. Eiser heeft op 26 maart 2023, tegelijk met zijn vader en zus, afzonderlijk een visum voor kort verblijf aangevraagd met als doel familiebezoek bij zijn neef [referent] , referent. De minister heeft deze aanvraag met het besluit van 3 april 2023 (het primaire besluit) afgewezen. Eiser heeft op 25 april 2023 bezwaar gemaakt tegen deze afwijzing. Op 30 oktober 2023 heeft eiser bij de rechtbank beroep ingesteld, omdat de minister volgens hem niet op tijd heeft beslist op het bezwaar.
2. Met het besluit van 19 november 2023 (het bestreden besluit) heeft de minister,
hangende het beroep, alsnog beslist op het bezwaar. De minister heeft het bezwaar van eiser
kennelijk ongegrond verklaard en is bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.
3. Eiser heeft op 19 november 2023 en 4 maart 2024 gronden ingediend tegen het alsnog genomen besluit. De minister heeft hierop gereageerd met een verweerschrift.
4. De rechtbank heeft het beroep op 24 oktober 2024 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: [referent] (referent) en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Het beroep tegen het niet tijdig beslissen
5. De minister heeft inmiddels, hangende het beroep niet tijdig, een beslissing op het
bezwaar genomen. Dat betekent dat het resultaat dat eiser beoogde met dat beroep reeds is
bereikt. De rechtbank is niet gebleken dat eiser nog een (ander) belang heeft bij een
beoordeling van zijn beroep tegen het niet tijdig beslissen. Het beroep is daarom, voor zover
het zich richt tegen het niet tijdig nemen van een besluit, niet-ontvankelijk.
6. Het beroep tegen het niet tijdig beslissen heeft ook betrekking op het alsnog
genomen besluit van 19 november 2023. [1] Eiser kan zich niet met het besluit verenigen. Daar zal de rechtbank hierna op ingaan.
Het beroep tegen het bestreden besluit
7. De minister heeft met het bestreden besluit het bezwaar van eiser kennelijk ongegrond verklaard en daarmee de afwijzing van de visumaanvraag gehandhaafd, omdat er redelijke twijfel bestaat over het voornemen van eiser om het grondgebied van de lidstaten te verlaten vóór het verstrijken van de geldigheid van het aangevraagde visum. Er is namelijk niet gebleken van (voldoende) sociale en economische binding met Iran. Doordat er twijfel is over het voornemen om het grondgebied van de lidstaten tijdig te verlaten, kan volgens de minister ook de juistheid van het opgegeven reisdoel niet worden vastgesteld. Verder heeft de minister zich in het bestreden besluit ook op het standpunt gesteld dat hoewel er niet tijdig is beslist op het bezwaar, de minister geen dwangsom hoeft te betalen omdat het bezwaar kennelijk ongegrond is.
8. Eiser kan zich niet verenigen met het bestreden besluit en stelt zich op het standpunt dat de minister zijn sociale en economische binding met Iran ten onrechte onvoldoende heeft bevonden. Eisers heeft een vriendin, moeder, andere familieleden en vrienden die ook in Iran wonen, wat volgens hem een sterke sociale binding oplevert. Verder stelt eiser dat hij wel voldoende economische binding heeft met Iran, hij heeft een vaste baan als manager en verdient daar, naar Iraanse maatstaven, voldoende mee. Over het reisdoel stelt eiser dat hij dit wel heeft aangetoond. Hij heeft namelijk aangegeven dat hij op familiebezoek wil komen bij zijn oom en heeft deze familierelatie ook aangetoond. Eiser voert verder aan dat de minister zijn bezwaar ten onrechte kennelijk ongegrond heeft verklaard, om af te zien van het horen in bezwaar en om geen dwangsom te hoeven betalen. Het horen is bedoeld om nadere informatie te verkrijgen zodat de minister over alle relevante feiten en omstandigheden beschikt. Volgens eiser is daar in dit geval geen sprake van.
Het oordeel van de rechtbank
9. De rechtbank stelt voorop dat de weigeringsgronden die zijn opgenomen in artikel 32, eerste lid, van de Visumcode ieder afzonderlijk voldoende zijn om een visum te
weigeren. Volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie beschikt
de minister over een ruime beoordelingsmarge bij het beoordelen van de relevante feiten om
van de minister hierover daarom slechts terughoudend toetsen.
10. De rechtbank oordeelt dat de minister zich op het standpunt heeft mogen stellen
dat er redelijke twijfel bestaat over het voornemen van eiser om het grondgebied
van de lidstaten vóór het verstrijken van het visum te verlaten. Hierna legt de rechtbank uit
hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Economische binding
11. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister de economische binding van eiser onvoldoende aangetoond mogen achten, omdat eiser niet alle documenten heeft overgelegd die op de checklist voor een visumaanvraag staan. Hij heeft namelijk geen salarisstroken overgelegd. De economische binding die volgt uit de stukken die eiser wel heeft overgelegd, heeft de minister gering mogen achten. De minister heeft hierbij mogen overwegen dat het door eiser gestelde salaris niet uit de overgelegde bankafschriften blijkt en dat ook met het overgelegde eigendomsbewijs van een Peugeot 206 niet is gebleken van een dusdanige economische binding die maakt dat eiser tijdig zal terugkeren.
Sociale binding
12. De gestelde sociale binding van eiser heeft de minister onvoldoende mogen vinden. De minister heeft bij zijn oordeel mogen betrekken dat eiser zijn gestelde relatie niet heeft aangetoond en dat niet is gebleken dat hij de zorg heeft voor directe familieleden of dat er sprake is van andere zwaarwegende maatschappelijke verplichtingen, die zouden maken dat eiser tijdig terugkeert naar Iran. Ook in de omstandigheid dat eisers moeder in Iran achterblijft, heeft de minister geen aanleiding hoeven zien om voldoende sociale binding aan te nemen. Daarbij weegt ook dat eiser samen met zijn vader en zus wenst te reizen.
Kennelijk ongegrond en hoorplicht
13. De rechtbank is van oordeel dat de minister heeft mogen afzien van het horen van eiser in bezwaar. Met het primaire besluit was duidelijk dat de gegevens die eiser had overgelegd onvoldoende waren om een sociale en economische binding aan te nemen. Uit de checklist bij de visumaanvraag had het eiser ook duidelijk kunnen zijn welke stukken hij moest overleggen. Op die checklist staan als over te leggen documenten onder meer salarisstroken van de laatste drie maanden. Omdat eiser onvoldoende gegevens had overgelegd die essentieel zijn voor de beoordeling van de aanvraag en hem dat ook duidelijk kon zijn, heeft de minister kunnen afzien van horen. Met de minister is de rechtbank van oordeel dat het horen in bezwaar niet is bedoeld om een aanvrager opnieuw in de gelegenheid te stellen nadere stukken te overleggen. De rechtbank volgt daarom niet het betoog van eiser dat verweerder hem had moeten horen om hem in de gelegenheid te stellen nadere stukken over te leggen.
14. Omdat de rechtbank heeft geoordeeld dat de minister zich op het standpunt heeft
mogen stellen dat er redelijke twijfel bestaat over het voornemen van eiser om
het grondgebied van de lidstaten vóór het verstrijken van het visum te verlaten, heeft de minister de aanvraag alleen al om die reden mogen afwijzen. De minister heeft met het
bestreden besluit dan ook het bezwaar van eiser terecht kennelijk ongegrond verklaard.
Conclusie en gevolgen
15. Het beroep, voor zover gericht tegen het niet tijdig nemen van een besluit, is niet-
ontvankelijk en het beroep, voor zover gericht tegen het besluit van 19 november 2023, is
ongegrond.
16. Omdat de minister niet op tijd heeft beslist, krijgt eiser wel een vergoeding van
zijn proceskosten. De minister moet deze vergoeding betalen. Volgens het Besluit
proceskosten bestuursrecht is dit een vast bedrag omdat eiser een professionele (juridische)
hulpverlener heeft ingeschakeld om voor hem een beroepschrift in te dienen. Omdat de zaak
alleen gaat over de vraag of de beslistermijn is overschreden, wordt een lager bedrag
toegekend (wegingsfactor 0,5). Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen
worden. Toegekend wordt € 437,50 (1 punt voor het indienen van het beroepschrift, met een
waarde per punt van € 875,- en een wegingsfactor 0,5). Ook moet de minister het door eiser
betaalde griffierecht vergoeden.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep, voor zover gericht tegen het niet tijdig nemen van een besluit, niet-
ontvankelijk;
- verklaart het beroep, voor zover gericht tegen het besluit van 19 november 2023, ongegrond;
- veroordeelt de minister tot betaling van € 437,50 aan proceskosten aan eiser;
- bepaalt dat de minister het griffierecht van € 184,- aan eiser moet vergoeden.
Deze uitspraak is gedaan door mr. I. Helmich, rechter, in aanwezigheid van N.J. Biswane, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 5 december 2024.
griffier
rechter
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: