Eiser, met de Turkse nationaliteit, diende een aanvraag in voor een verblijfsvergunning regulier met als doel arbeid als zelfstandige. Deze aanvraag werd door verweerder afgewezen. Eiser maakte bezwaar tegen deze afwijzing, maar vermeldde geen adres in het bezwaarschrift. Verweerder stelde eiser vervolgens met een herstelverzuimbrief in de gelegenheid dit gebrek binnen twee weken te herstellen door een adres aan te leveren.
Eiser maakte geen gebruik van deze herstelmogelijkheid en stelde dat hij de herstelverzuimbrief pas een week na verzending ontving, waardoor hij onvoldoende tijd had om te reageren. De rechtbank oordeelde dat de herstelverzuimbrief uitsluitend betrekking had op het aanleveren van een adres en dat eiser het op zijn weg lag om bij onduidelijkheid hulp te zoeken of contact op te nemen met verweerder. Dit heeft eiser nagelaten, mede gezien zijn beperkte taalvaardigheid en het ontbreken van professionele bijstand.
Gelet op deze omstandigheden is het verzuim niet verschoonbaar en heeft verweerder het bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard. Het beroep tegen deze beslissing is daarom ongegrond verklaard. Er is geen aanleiding voor een proceskostenvergoeding.