Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.46912
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 10 oktober 2025 in de zaak tussen
[eiser], v-nummer: [nummer], eiser
(gemachtigde: mr. R.T. Laigsingh),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. E. Özel).
Procesverloop
Bij besluit van 19 september 2025 (het bestreden besluit) heeft de minister aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) opgelegd.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 7 oktober 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.
Overwegingen
Lichter middel
1. Eiser voert aan dat de minister ten onrechte heeft afgezien van een lichter middel. Uit het dossier blijkt dat eiser medische problemen heeft. Eiser kreeg in Ter Apel een medische behandeling en werd daar goed behandeld, waardoor hij tevens geen reden had om zich te onttrekken. In het detentiecentrum krijgt eiser niet de zorg die hij nodig heeft.
1.1.
Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister zich terecht en voldoende gemotiveerd op het standpunt gesteld dat in dit geval geen andere afdoende, maar minder dwingende maatregel dan de inbewaringstelling doeltreffend kon worden toegepast. De door eiser genoemde omstandigheden zijn door verweerder meegewogen. Daar komt bij dat eiser tijdens de ophouding is bezocht door een arts. Verder heeft eiser zijn medische omstandigheden niet onderbouwd. Daarbij wijst de minister er terecht op dat de medische zorg in de detentie- en uitzetcentra gelijkwaardig is aan de gezondheidszorg in de vrije maatschappij, waardoor eisers medische omstandigheden hem niet detentieongeschikt maken. Voor zover eiser vindt dat hij de voor hem nodige medische zorg niet krijgt, geldt dat hij zich hierover dient te beklagen in het detentiecentrum. Verder heeft te gelden dat de gronden die terecht aan de bewaringsmaatregel ten grondslag zijn gelegd – en de daarbij gegeven motivering – wijzen op een risico op onttrekking aan het toezicht.
Voortvarend handelen
2. Eiser voert aan dat de minister onvoldoende voortvarend werkt aan de verwijdering. Hij heeft namelijk verklaard dat hij verblijfsrecht heeft in Spanje. De minister had hier beter onderzoek naar moeten doen.
2.1.
Deze beroepsgrond slaagt niet. In wat eiser aanvoert, ziet de rechtbank geen aanleiding voor het oordeel dat de minister onvoldoende voortvarend werkt aan de verwijdering uit Nederland. De reden hiervoor is dat eiser niet meer heeft verklaard dan dat hij in Spanje een verblijfsrecht heeft, maar ook niet meer te weten of dat verblijfsrecht in Spanje nog geldig is. Verder heeft de minister op de zitting toegelicht dat het aan eiser is om dat aan te tonen en dat uit Eurodac niet is gebleken dat eiser verblijfsrecht heeft in Spanje. Daarnaast heeft de minister op 25 september 2025 een vertrekgesprek gevoerd met eiser. Ook is op die datum een laissez-passer aanvraag ingediend. De rechtbank is daarom van oordeel dat de minister voldoende voortvarend heeft gehandeld.
Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?
3. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om, ambtshalve toetsend, te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan. [1]
Conclusie en gevolgen
4. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Duifhuizen, rechter, in aanwezigheid van
mr. B. Göbel, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.