ECLI:NL:RBDHA:2025:22788

• Datum uitspraak: 2 december 2025
• Publicatiedatum: 2 december 2025
• Zaaknummer: NL25.55920
• Instantie: Rechtbank Den Haag
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Eerste aanleg - enkelvoudig
• Rechters: M.J. Schouw
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 1 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Beroep ongegrond tegen maatregel bewaring in vreemdelingenrecht en afwijzing schadevergoeding

De rechtbank Den Haag behandelde het beroep van eiser tegen de maatregel van bewaring opgelegd door de minister van Asiel en Migratie op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet. De maatregel was opgeheven voordat de rechtbank uitspraak deed, waardoor de beoordeling zich beperkte tot de vraag of de tenuitvoerlegging onrechtmatig was en of schadevergoeding toegekend moest worden.

Verweerder stelde dat er sprake was van zware gronden, waaronder het niet op de voorgeschreven wijze binnenkomen van Nederland, het verstrekken van onjuiste of tegenstrijdige gegevens, en het niet meewerken aan een overdracht op grond van de Dublinverordening. Eiser betwistte deze gronden, maar de rechtbank oordeelde dat verweerder voldoende had gemotiveerd dat deze gronden feitelijk juist waren en dat er een significant risico op onttrekking aan toezicht bestond.

Eiser voerde aan dat een lichter middel had moeten worden toegepast en dat de bewaring prematuur en onrechtmatig was. De rechtbank verwierp dit standpunt, gelet op het niet verschijnen bij gehoor, weigering tot medewerking aan overdracht en het ontbreken van bewijs dat een lichter middel effectief zou zijn geweest.

De rechtbank concludeerde dat de maatregel van bewaring niet onrechtmatig was en wees het beroep ongegrond. Ook het verzoek om schadevergoeding werd afgewezen. Er werd geen proceskostenveroordeling uitgesproken.

Uitkomst: Het beroep tegen de maatregel van bewaring is ongegrond verklaard en het verzoek om schadevergoeding is afgewezen.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Middelburg

Bestuursrecht

zaaknummer: NL25.55920

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser], eiser,

V-nummer: [V-nummer],

(gemachtigde: mr. C.F. Wassenaar),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder,

(gemachtigde: mr. K. Bruin).

Procesverloop

Bij besluit van 14 november 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vw ^[1] opgelegd.

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.

Verweerder heeft op 25 november 2025 de maatregel van bewaring opgeheven.

Eiser heeft zich akkoord verklaard met schriftelijke afdoening van het beroep. Eiser heeft op 24 november 2025 de gronden van het beroep ingediend. Verweerder heeft op 25 november 2025 een reactie op de beroepsgronden ingediend. De rechtbank heeft op 26 november 2025 het onderzoek gesloten. Op 28 november 2025 heeft de rechtbank het onderzoek heropend. De nadere reacties van partijen van 26 november respectievelijk 28 november 2025 maken onderdeel uit van het dossier. Op 2 december 2025 heeft de rechtbank opnieuw het onderzoek gesloten.

Overwegingen

1. Eiser stelt te zijn geboren op [datum] 2003 en de Marokkaanse nationaliteit te hebben.

2. Omdat de bewaring is opgeheven, beperkt de beoordeling zich in deze zaak tot de vraag of aan eiser schadevergoeding moet worden toegekend. In dit verband moet de vraag worden beantwoord of de tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring op enig moment voorafgaande aan de opheffing daarvan onrechtmatig is geweest. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien de bewaring al is opgeheven vóór de behandeling van het verzoek om opheffing van de bewaring aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen.

3. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de maatregel nodig was, omdat een concreet aanknopingspunt bestond voor een overdracht als bedoeld in de Dublinverordening en een significant risico bestond dat eiser zich aan het toezicht zou onttrekken. Verweerder heeft als zware gronden ^[2] vermeld dat eiser:

- 3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan; - 3e. in verband met zijn aanvraag om toelating onjuiste of tegenstrijdige gegevens heeft verstrekt over zijn identiteit, nationaliteit of de reis naar Nederland of een andere lidstaat; - 3k. een overdrachtsbesluit heeft ontvangen en geen medewerking verleent aan de overdracht aan de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van zijn asielverzoek;

en als lichte gronden ^[3] vermeld dat eiser:

- 4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden; - 4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft; - 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan; - 4e. verdachte is van enig misdrijf dan wel daarvoor is veroordeeld .

4. Verweerder heeft in het verweerschrift de lichte grond 4e laten vallen, zodat deze niet langer ten grondslag ligt van de maatregel.

5. Eiser betwist alle aan de maatregel ten grondslag gelegde zware en lichte gronden. Wat betreft de zware grond 3a stelt eiser dat de motivering ziet op alle Dublinclaimanten en dat hier geen significant risico op onttrekking uit volgt. De Unierechtelijke evenredigheidstoets maakt dat deze grond niet ten grondslag kan worden gelegd aan de bewaring. Ook de zware grond 3e mag niet worden tegengeworpen. Hij heeft immers ontkend dat hij onjuiste gegevens heeft verstrekt. Daarnaast zijn de identiteitsgegevens in zoverre niet van belang, omdat hij met zijn vingerafdrukken voldoende geïdentificeerd kan worden in het kader van een Dublinclaim. Daarmee is hij voldoende identificeerbaar en blijkt niet van een significant risico op onttrekken.

6. Verweerder mag bij het tegenwerpen van onder meer de zware gronden 3a en 3e volstaan met een toelichting waaruit blijkt dat deze gronden zich feitelijk voordoen. Verweerder heeft in het bestreden besluit gemotiveerd dat en waarom deze zware gronden zich feitelijk voordoen. Hiertoe is van belang dat eiser niet beschikt over een geldig reisdocument. Dit maakt de grond 3a feitelijk juist. Dat eiser een Dublinclaimant is maakt dit niet anders. Ook de zware grond 3e is feitelijk juist. Uit het claimakkoord van Zwitserland blijkt dat eiser bekend staat onder verschillende aliassen. Zijn in Nederland gestelde identiteitsgegevens zijn nog altijd niet onderbouwd met identificerende documenten. Dat voor een Dublinclaim enkel vingerafdrukken al voldoende zijn, zoals eiser stelt, doet niet af aan de feitelijke juistheid van de grond. Deze zware gronden zijn reeds voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen. Een significant risico op onttrekking aan het toezicht is daarmee gegeven. Wat eiser voor het overige heeft aangevoerd over de zware en lichte gronden behoeft geen nadere bespreking, omdat dit niet kan leiden tot de conclusie dat de bewaring onrechtmatig is.

Lichter middel

7. Eiser stelt dat verweerder had moeten volstaan met een lichter middel. Het enkele feit dat eiser veertien dagen nadat zijn beroep ongegrond was verklaard nog geen contact had gezocht met verweerder is geen reden om hem in bewaring te stellen. Hij is niet met onbekende bestemming vertrokken. Ook het vertrekgesprek van 23 oktober 2025 is onvoldoende reden om een gefaciliteerd vertrek over te slaan. Zijn verklaring dat hij niet wilde terugkeren naar Zwitserland was een standpunt gedurende zijn beroepsprocedure. Nadien had nog een gesprek gevoerd moeten worden met hem. Tijdens het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling heeft hij immers aangegeven te zullen meewerken. De bewaring is daarom prematuur en onrechtmatig.

8. Gelet op de gronden die aan de maatregel ten grondslag liggen, is een risico op onttrekking aan het toezicht gegeven. Verweerder heeft voldoende gemotiveerd dat niet is gebleken dat een lichter middel doeltreffend is toe te passen om dit risico te ondervangen. Daarbij is van belang dat eiser tweemaal niet is verschenen op een gehoor tijdens zijn asielaanvraag en dat hij meermaals heeft verklaard niet te willen meewerken aan de overdracht, ook nadat aan hem is uitgelegd wat het ongegronde beroep voor gevolgen met zich meebrengt. Daarom is niet aannemelijk dat een lichter middel had geleid tot het beoogde resultaat, een overdracht aan Zwitserland.

Ambtshalve toetsing

9. Tot slot leidt ambtshalve toetsing niet tot het oordeel dat de maatregel van bewaring op enig moment onrechtmatig was.

Conclusie

10. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan op 2 december 2025 door mr. M.J. Schouw, rechter, in aanwezigheid van mr. J. de Winter, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op
www.rechtspraak.nl .

De uitspraak is bekendgemaakt op:

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.

Voetnoten

1. Vreemdelingenwet 2000.

2. Artikel 5.1b, derde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb).

3. Artikel 5.1b, vierde lid, van het Vb.