Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Bestuursrecht
zaaknummer: SGR 25/5421
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 23 april 2026 in de zaak tussen
Stichting Wijkberaad Bezuidenhout, uit Den Haag, eiseres
(gemachtigde: mr. M.S. van der Hoek),
en
het college van burgemeester en wethouders van Den Haag, het college
(gemachtigde: mr. R.D. Fehrmann).
Als derde-partij neemt aan de zaak deel:
Rijksvastgoedbedrijfuit Den Haag (vergunninghouder)
Rijksvastgoedbedrijfuit Den Haag (vergunninghouder)
(gemachtigden: mr. D.S.P. Roelands-Fransen en A.C. Schmal).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over het beroep van eiseres tegen de verlening van een omgevingsvergunning voor het verschuiven van de in- en uitrit van een parkeergarage en het realiseren van een deel van een fietsenstalling buiten het bouwvlak. Eiseres is het niet eens met de verleende omgevingsvergunning. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de verlening van de omgevingsvergunning.
1.1.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college de gevraagde omgevingsvergunning mocht verlenen
.Eiseres krijgt dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
.Eiseres krijgt dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Op 4 september 2024 heeft vergunninghouder een aanvraag om een omgevingsvergunning ingediend voor het verschuiven van de in- en uitrit van de parkeergarage en het realiseren van een deel van de fietsenstalling buiten het bouwvlak behorende bij het nog te bouwen kantoorgebouw (Monarch IV) op het parkeerterrein naast de Prinses Beatrixlaan 11 in Den Haag.
2.1.
Met het besluit van 25 november 2024 (het primaire besluit) heeft het college de gevraagde omgevingsvergunning verleend.
2.2.
Met het besluit van 14 juli 2025 (het bestreden besluit) op het bezwaar van eiseres heeft het college het primaire besluit in stand gelaten.
2.3.
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
2.4.
Het college heeft gereageerd met een verweerschrift.
2.5.
Vergunninghouder heeft schriftelijk gereageerd op het beroep.
2.6.
De rechtbank heeft het beroep op 8 april 2026 op zitting behandeld. Eiseres heeft zich laten vertegenwoordigen door haar gemachtigde, vergezeld door [naam] . Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Vergunninghouder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigden, vergezeld door mr. S.C. de Waal.
Beoordeling door de rechtbank
3. Met de inwerkingtreding van de Omgevingswet (Ow) op 1 januari 2024 heeft iedere gemeente van rechtswege een omgevingsplan dat geldt voor het gehele grondgebied. In het tijdelijke deel van dit omgevingsplan zijn onder meer de bestemmingsplannen opgenomen die vóór 1 januari 2024 golden. Ter plaatse geldt het bestemmingsplan ‘Beatrixkwartier (Monarch).’ Dit bestemmingsplan maakt dan ook onderdeel uit van het tijdelijke deel van het omgevingsplan van de gemeente Den Haag.
3.1.
De rechtbank stelt vast dat de gronden waarop het bouwplan betrekking heeft, de bestemming ‘Gemengd’ hebben.
3.2.
Ingevolge artikel 3.1, onder d, e en g, van het omgevingsplan zijn de voor ‘Gemengd’ aangewezen gronden bestemd voor kantoren, ondergrondse gebouwde parkeervoorzieningen en (openbaar toegankelijke) tuinen, één en ander met de daarbij behorende gebouwen, bouwwerken, geen gebouw zijnde, wegen, ontsluitingen, groen, water en overige voorzieningen en met inachtneming van de bepalingen in artikel 3.5 van het omgevingsplan.
Juridisch kader
4. Ingevolge artikel 5.1, eerste lid, onder a, van de Ow is het verboden om zonder omgevingsvergunning een omgevingsplanactiviteit te verrichten.
4.1.
Ingevolge artikel 8.0a, tweede lid, van het Besluit kwaliteit leefomgeving (Bkl) wordt, voor zover een aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op een buitenplanse omgevingsplanactiviteit, de omgevingsvergunning alleen verleend met het oog op een evenwichtige toedeling van functies aan locaties.
4.2.
Ingevolge artikel 3.2.1, onder j, van het omgevingsplan zijn in- en uitritten van een parkeergarage ten behoeve van werknemers en bezoekers uitsluitend toegestaan ter plaatse van de aanduiding ‘ontsluiting’, gelegen aan de zijde van de Jan Pieterszoon Coenstraat (J.P. Coenstraat).
4.3.
Ingevolge artikel 2.12 van de Algemene Plaatselijke Verordening voor Den Haag (APV) geldt, voor zover relevant, het volgende:
1. Het is verboden zonder vergunning van het college:
a. een uitweg te maken naar de weg;
b. van de wet gebruik te maken voor het hebben van een uitweg;
c. verandering te brengen in een bestaande uitweg naar de weg.
[…]
De vergunning kan worden geweigerd in het belang van:
a. de bruikbaarheid van de weg;
b. het veilig en doelmatig gebruik van de weg;
c. de bescherming van het uiterlijk aanzien van de omgeving;
d. de bescherming van groenvoorzieningen in de gemeente.
Feitelijke situatie
5. Vergunninghouder is de eigenaar van het perceel op de hoek van de Prinses Beatrixlaan en de J.P. Coenstraat in Den Haag. Hij is voornemens om op deze locatie het rijkskantoor Monarch IV te realiseren. De huidige ontsluiting van de aanwezige parkeergarage is tijdelijk geplaatst aan de Prinses Beatrixlaan en wordt na de realisatie van het kantoorgebouw verplaatst naar de J.P. Coenstraat. Aan de J.P. Coenstraat is in het omgevingsplan een locatie bestemd voor de ontsluiting van een parkeergarage. Deze locatie draagt de functieaanduiding ‘ontsluiting.’ De aanvraag ziet op de verplaatsing van de ontsluiting van de te realiseren parkeergarage met 22 meter ten opzichte van de daartoe bestemde locatie, hetgeen in strijd is met artikel 3.2.1, onder j, van het omgevingsplan.
Omvang van het geding
6. Tussen partijen is niet in geschil dat het bouwplan in strijd is met het omgevingsplan. Het geschil spitst zich toe op de vraag of het college de gevraagde omgevingsvergunning mocht verlenen voor het afwijken van de ontsluitingslocatie zoals deze in het omgevingsplan is vastgelegd.
Mocht het college de gevraagde omgevingsvergunning verlenen?
Standpunten van partijen
7. Eiseres betoogt dat het verkeersonderzoek van Antea – dat aan het bestreden besluit ten grondslag ligt – berust op feitelijke onjuistheden. Eiseres meent dat het verkeersonderzoek geen adequate afweging van de drie mogelijke locaties van de ontsluiting van de parkeergarage bevat. Het verkeersonderzoek heeft bevestigd dat de huidige ontsluiting aan de Prinses Beatrixlaan de voorkeursvariant is. Zij stelt dan ook dat deze ontsluiting moet worden gehandhaafd. Het college heeft onvoldoende gemotiveerd waarom de gekozen variant vanuit verkeerskundig perspectief de voorkeur geniet boven de huidige variant. De inbreng van de aanwezigen op de informatieavond van 28 augustus 2024 die daarvoor pleitten is volgens eiseres niet in de besluitvorming meegenomen. Tot slot stelt eiseres dat het college de noodzakelijke verkeersmaatregelen ten onrechte heeft gekwalificeerd als uitvoeringsaspecten die bij de uitwegvergunning aan de orde komen. Volgens haar hadden deze verkeersmaatregelen moeten worden meegenomen in de voorliggende besluitvorming.
7.1.
Het college stelt zich op het standpunt dat het bouwplan voorziet in een evenwichtige toedeling van functies aan locaties. Dit volgt volgens het college uit het verkeersonderzoek van Antea, waarin is ingegaan op de alternatieve locaties voor de in- en uitrit en de verkeersveiligheid ter plaatse. Alle drie de onderzochte varianten zijn verkeersveilig bevonden. De nu vergunde variant geniet echter de voorkeur, omdat deze past in de uitgangspunten in het Masterplan en het omgevingsplan en een verbetering oplevert van het straatbeeld. Een onderzoek naar alternatieve locaties is volgens het college niet vereist, omdat de aangevraagde locatie op zichzelf acceptabel is bevonden. Hoewel het verkeersonderzoek van Antea enkele aanbevelingen doet om de verkeersveiligheid te verbeteren, zijn deze aanbevolen maatregelen niet noodzakelijk om de in- en uitrit op een veilige wijze te realiseren. Volgens het college zullen de noodzakelijke verkeersmaatregelen bij de aanvraag om een uitwegvergunning uitvoerig worden getoetst.
Het omgevingsplan
7.2.
Voor zover eiseres betoogt dat de tijdelijke ontsluiting aan de Prinses Beatrixlaan moet worden gehandhaafd, overweegt de rechtbank het volgende. In het Masterplan voor het Beatrixkwartier is opgenomen dat in- en uitritten uitsluitend zijn toegestaan aan de zijstraten van de Prinses Beatrixlaan, en niet aan de Prinses Beatrixlaan zelf. De planwetgever heeft dit uitgangspunt vastgelegd in artikel 3.2.1, onder j, van het omgevingsplan. De gevraagde afwijking van het omgevingsplan betreft alleen de verschuiving van 22 meter ten opzichte van de daartoe bestemde locatie aan de J.P. Coenstraat en niet de locatie aan de J.P. Coenstraat op zichzelf, omdat deze locatie in overeenstemming is met het omgevingsplan. Dit betekent dat de toevoeging van een extra conflictpunt als gevolg van een ontsluiting aan de J.P. Coenstraat al planologisch is vastgelegd in het omgevingsplan. Omdat het bestemmingplan Beatrixkwartier (Monarch), dat nu deel uitmaakt van het omgevingsplan, reeds onherroepelijk is, kunnen gronden gericht tegen dit plan niet slagen. Het betoog van eiseres slaagt niet.
Het verkeersonderzoek
7.3.
Uit vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) volgt dat het college bij de beslissing om al dan niet toepassing te geven aan de aan hem toegekende bevoegdheid om in afwijking van het omgevingsplan een omgevingsvergunning te verlenen, beleidsruimte toekomt en de betrokken belangen moet afwegen. De bestuursrechter oordeelt niet zelf of verlening van de omgevingsvergunning in overeenstemming is met een evenwichtige toedeling van functies aan locaties. De bestuursrechter beoordeelt aan de hand van de beroepsgronden of het besluit in overeenstemming is met het recht. Daarbij kan aan de orde komen of de nadelige gevolgen van het besluit onevenredig zijn in verhouding tot de met de verlening van de omgevingsvergunning te dienen doelen. [1]
7.4.
Verder volgt uit vaste jurisprudentie van de Afdeling dat het college in beginsel mag afgaan op een deskundigenadvies, nadat het is nagegaan of dit advies op zorgvuldige wijze tot stand is gekomen, de redenering daarin begrijpelijk is en de getrokken conclusies daarop aansluiten. Het overnemen van een deskundigenadvies behoeft in beginsel geen nadere toelichting. Dit is anders als een andere partij een advies van een andere deskundig te achten persoon of instantie heeft overgelegd of concrete aanknopingspunten voor twijfel aan de zorgvuldigheid van de totstandkoming van het advies, de begrijpelijkheid van de in het advies gevolgde redenering of het aansluiten van de conclusies daarop naar voren heeft gebracht. [2]
7.5.
De rechtbank stelt vast dat Antea op verzoek van het college op 5 juni 2024 een verkeersonderzoek heeft uitgebracht. Dit verkeersonderzoek ligt aan het bestreden besluit ten grondslag. In het onderzoek zijn drie locaties onderzocht die als ontsluiting kunnen dienen. De eerste variant is de huidige ontsluiting aan de Prinses Beatrixlaan (variant 1). De tweede variant is de locatie aan de J.P. Coenstraat zoals deze is vastgelegd in het omgevingsplan (variant 2a). De derde variant is de locatie van het bouwplan, die eveneens is gesitueerd aan de J.P. Coenstraat, maar 22 meter verderop is gelegen ten opzichte van de omgevingsplanlocatie (variant 2b). In het onderzoek wordt geconcludeerd dat met variant 2b de meeste parkeerplekken gerealiseerd kunnen worden, waardoor deze variant wat betreft intern ruimtegebruik de voorkeur heeft. Nu de toegang tot de ontsluiting bij alle genoemde varianten plaatsvindt over een fiets- en voetpad, is eveneens een veiligheidsonderzoek uitgevoerd. Gezien de functie en het gebruik van variant 1 is het, in combinatie met de maximumsnelheid en de aanwezigheid van een dode hoek, aannemelijk dat de impact van een ongeval groter is dan bij de andere varianten. De verkeersintensiteit bij variant 1 is echter aanzienlijk lager dan bij de varianten aan de J.P. Coenstraat. Voor variant 2a geldt dat sprake is van een lagere maximumsnelheid, maar dat desondanks in combinatie met de hoge verkeersintensiteit een grote kans op een ongeval bestaat. Verkeersdeelnemers zijn hier echter beter zichtbaar dan bij variant 1. De kans op een ongeval is bij variant 2b kleiner dan bij variant 2a, omdat sprake is van minder verkeersuitwisseling en – menging. Ook is de zichtbaarheid van de ontsluiting bij variant 2b het grootst. Met betrekking tot de verkeersdoorstroming is gebleken dat alle varianten het verkeer kunnen verwerken gedurende de spitsmomenten, maar dat de opstellengte tussen de verkeersregelinstallaties en de ontsluiting bij variant 2a en 2b kort is. Ten aanzien van de verkeersveiligheid wordt in het verkeersonderzoek geconcludeerd dat, hoewel variant 1 de voorkeursvariant is op het gebied van verkeersveiligheid, er zich geen significante knelpunten voordoen bij variant 2b. Hiernaast worden enkele aanbevelingen gedaan om de verkeersveiligheid en de verkeersdoorstroming voor variant 2b in de toekomst te vergroten.
7.6.
De rechtbank overweegt dat eiseres geen deskundig tegenadvies heeft overgelegd. Het betoog van eiseres geeft verder ook geen concrete aanknopingspunten voor het oordeel dat het college niet heeft mogen uitgaan van de juistheid van het verkeersonderzoek van Antea. Ter zitting heeft eiseres verduidelijkt dat volgens haar de door Antea weergegeven verkeersstromen niet overeenkomen met de situatie in de praktijk. Daarbij gaat het erom dat de fietspaden in de J.P. Coenstraat regelmatig worden geblokkeerd door foutparkerend laad- en losverkeer en dat er fietsers zijn die tegen de rijrichting in rijden. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het college zich terecht op het standpunt gesteld dat de door eiseres beschreven gedragingen betrekking hebben op feitelijk handelen in strijd met de verkeersregels, waarmee in de besluitvorming geen rekening hoeft te worden gehouden. Van een onvolkomenheid in het verkeersonderzoek is derhalve geen sprake. Evenmin is gebleken dat Antea, zoals door eiseres betoogd, een te beperkt gedeelte van de J.P. Coenstraat heeft onderzocht. Het bouwplan heeft betrekking op een specifieke locatie. Deze locatie en de directe omgeving zijn door Antea is onderzocht. De rest van de straat betreft doorgaand verkeer en hoefde daarom niet te worden meegenomen in het verkeersonderzoek. Ook in dit opzicht is geen sprake van een gebrek in het verkeersonderzoek. Het college heeft het verkeersonderzoek van Antea dan ook aan zijn besluitvorming ten gronde mogen leggen. De grond slaagt niet.
7.7.
Voor zover eiseres betoogt dat de kritische inbreng van aanwezigen op de informatieavond van 28 augustus 2024 over de nu gekozen locatie voor de ontsluiting, overweegt de rechtbank als volgt. Gelet op vaste jurisprudentie van de Afdeling betekent het bestaan van alternatieven niet dat de gemaakte keuze van het college de rechterlijke toets niet kan doorstaan. Daarvan is alleen sprake als op voorhand duidelijk is dat door verwezenlijking van de aangedragen alternatieven een gelijkwaardig resultaat kan worden bereikt met aanmerkelijk minder bezwaren. [3] Daarvan is hier geen sprake, gelet op de resultaten van het verkeersonderzoek. De grond slaagt niet.
Verkeersmaatregelen
7.8.
De rechtbank volgt het standpunt van het college dat de verkeersaspecten in uitgebreide en uitputtende zin aan de orde dienen te komen bij de toekomstige uitwegvergunning. De aanvraag van vergunninghouder ziet op een omgevingsvergunning voor een buitenplanse omgevingsplanactiviteit. Bij de beoordeling van deze aanvraag staat centraal of sprake is van een evenwichtige toedeling van functies aan locaties. Dit vereist een brede planologische belangenafweging, waarin onder meer de verkeersveiligheid en ruimtelijke kwaliteit worden meegenomen. In deze fase wordt op hoofdlijnen beoordeeld of het verplaatsen van de ontsluiting op overwegende bezwaren stuit. Een gedetailleerde beoordeling van een veilig en doelmatig gebruik van de weg dient plaats te vinden bij de aanvraag van een uitwegvergunning op grond van artikel 2.12 van de APV. De verwijzing van eiseres naar de uitspraak van de Afdeling van 4 december 2019, maakt dit niet anders. [4] Deze uitspraak ziet namelijk op een uitwegvergunning die wel is getoetst aan de APV. Deze situatie doet zich in het voorliggende geval niet voor. De grond slaagt niet.
Slotsom
7.9.
Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat het college met het verkeersonderzoek van Antea voldoende heeft gemotiveerd dat sprake is van een evenwichtige toedeling van functies aan locaties met betrekking tot het verschuiven van de ontsluiting naar de vergunde locatie. Het college heeft de gevraagde omgevingsvergunning dan ook mogen verlenen.
Conclusie en gevolgen
8. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiseres geen gelijk krijgt. Eiseres krijgt daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. D.A.J. Overdijk, rechter, in aanwezigheid van
mr. E.M.J. Kemper, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 23 april 2026.
griffier
rechter
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.