Uitspraak
uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Utrecht Bestuursrecht zaaknummer: NL26.12642
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], V-nummer: [V-nummer] , eiser (gemachtigde: mr. C.T.W. van Dijk),
en
de minister van Asiel en Migratie, (gemachtigde: mr. W.M.A. van Hoof).
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen het niet in behandeling nemen van zijn asielaanvraag. De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 6 maart 2026 niet in behandeling genomen omdat België verantwoordelijk is voor de aanvraag.
1.1.
De rechtbank heeft het beroep op 7 april 2026 op zitting behandeld. Hieraan heeft deelgenomen: de gemachtigde van de minister. Eiser en zijn gemachtigde hebben zich afgemeld voor de zitting.
Beoordeling door de rechtbank
2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiser. Zij doet dat aan de hand van de argumenten die eiser heeft aangevoerd, de beroepsgronden.
3. De rechtbank verklaart het beroep niet-ontvankelijk. Dat betekent dat de rechtbank de bestreden besluiten niet inhoudelijk zal beoordelen. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Totstandkoming van het besluit
4. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening. Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.1 In dit geval heeft Nederland bij België een verzoek om terugname gedaan. België heeft dit verzoek aanvaard.
1. Dit staat ook in artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000.
Procesbelang
5. De rechtbank stelt allereerst vast dat uit de brief van 20 februari 2026 van de Dublin Unit België volgt dat eiser zich op 9 januari 2026 en 14 januari 2026 heeft gemeld bij de Belgische autoriteiten. Eiser heeft op 9 januari 2026 een verzoek om internationale bescherming in België ingediend. Verder volgt uit deze brief en het aanvullend onderzoek van 16 februari 2026 dat de aanvraag van eiser is opgenomen in de nationale procedure van België.
6. De minister heeft zich op het standpunt gesteld dat uit het vertrek van eiser mag worden afgeleid dat hij geen bezwaren heeft tegen een overdracht aan België. Eiser heeft zich op het standpunt gesteld dat het vertrek uit Nederland geen vrijwillige keuze was om de Nederlandse asielprocedure te ontlopen, maar het gevolg van de omstandigheden waarin het gezin zich bevond. Eiser vindt dat de minister had moeten onderzoeken onder welke omstandigheden het vertrek heeft plaatsgevonden en of sprake was van een reële keuzevrijheid.
7. De rechtbank oordeelt als volgt. Eiser heeft op 9 januari 2026 om internationale bescherming verzocht in België, terwijl er in de Nederlandse procedure nog geen beslissing was genomen op zijn aanvraag. Gelet hierop mag er in beginsel vanuit worden gegaan dat eiser kennelijk geen prijs meer stelt op de door hem in eerste instantie gezochte bescherming in Nederland. Hij is immers vertrokken zonder de beslissing op zijn verzoek om internationale bescherming af te wachten. Eiser heeft het vertrek naar België ook niet gemeld bij de Nederlandse autoriteiten. De minister heeft dit moeten vernemen van de Belgische autoriteiten.
8. Naar het oordeel van de rechtbank is gezien het vertrek van eiser naar België en het verzoek om internationale bescherming dat hij daar heeft ingediend niet gebleken van een procesbelang. Dat de minister onderzoek had moeten doen naar het vertrek van eiser naar België en zijn situatie aldaar, kan de rechtbank niet volgen. Eiser heeft namelijk niets concreets aangevoerd wat aanleiding had moeten vormen tot het doen van onderzoek. De beroepsgrond slaagt niet.
9. Het voorgaande leidt tot de conclusie dat er geen procesbelang is bij een inhoudelijke beoordeling van het bestreden besluit. Daarom is het beroep niet-ontvankelijk.
Conclusie en gevolgen
10. Het beroep is niet-ontvankelijk. De rechtbank beoordeelt dus de zaak niet inhoudelijk. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep niet-ontvankelijk.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M. van der Knijff, rechter, in aanwezigheid van mr. M.A.W.M. Engels, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
16 april 2026
Documentcode: [Documentcode]
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.