Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.1979
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 22 januari 2026 in de zaak tussen
[eiser], v-nummer: [nummer], eiser
(gemachtigde: mr. N. Birrou),
en
de minister van Asiel en Migratie
(gemachtigde: mr. A.N. Sap).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van bewaring die de minister aan eiser heeft opgelegd. Eiser is het daar niet mee eens. Hij voert daartoe één beroepsgrond aan. Mede aan de hand van deze beroepsgrond beoordeelt de rechtbank of de minister de maatregel van bewaring mocht opleggen.
1.1.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de minister de maatregel van bewaring aan eiser mocht opleggen. De minister had niet hoeven volstaan met een lichter middel dan de inbewaringstelling. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. De minister heeft op 12 januari 2026 de maatregel van bewaring aan eiser opgelegd. [1]
2.1.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen de maatregel van bewaring. Dit beroep moet ook worden aangemerkt als een verzoek om het toekennen van schadevergoeding. [2]
2.2.
De rechtbank heeft het beroep op 20 januari 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser (via een beeldverbinding), de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Had de minister moeten volstaan met een lichter middel?
3. Eiser betoogt dat de minister had moeten volstaan met een lichter middel dan bewaring. Hij wil opnieuw asiel aanvragen op basis van nieuwe documenten, maar het lukt hem niet om zijn asieladvocaat te spreken. Eiser verklaart tijdens de zitting herhaaldelijk dat hij zijn asieladvocaat al zeven maanden niet heeft gesproken. Indien opnieuw een asielaanvraag wordt gedaan, moet de huidige maatregel van bewaring worden opgeheven en omgezet naar een andere grond. Eiser wenst de nieuwe asielaanvraag in vrijheid in te dienen en de asielprocedure in vrijheid af te wachten. Daarom is bewaring niet noodzakelijk en volstaat een lichter middel.
3.1.
Dit betoog slaagt niet. De minister heeft in de maatregel van bewaring voldoende gemotiveerd waarom bewaring noodzakelijk is en waarom een minder ingrijpende maatregel niet effectief is. Aan de hand van vijf zware en vier lichte gronden heeft de minister onderbouwd dat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht onttrekt en de voorbereiding of uitvoering van zijn uitzetting ontwijkt of belemmert. Eiser heeft geen van deze zware en lichte gronden betwist en naar het oordeel van de rechtbank zijn er voldoende zware en lichte gronden tegengeworpen en gemotiveerd om de maatregel van bewaring te kunnen dragen. Alleen al daarom had de minister niet hoeven volstaan met een minder dwingende maatregel dan de inbewaringstelling. Daarnaast heeft de minister terecht meegewogen dat eiser zich eerder onttrok aan toezicht door zich bij een eerdere uitzettingspoging te verstoppen voor zijn escort op de luchthaven van Parijs, waardoor zijn aansluitende vlucht naar Algerije werd gemist. De uitzetting naar Algerije kon om die reden niet worden afgerond. Wat betreft de asielaanvraag heeft de minister op de zitting toegelicht dat de laatste aanvraag van eiser op 24 december 2025 is ingediend en op 12 januari 2026 niet-ontvankelijk is verklaard. In de systemen van de IND is op dit moment geen nieuwe aanvraag geregistreerd. Eiser zit daarom op dit moment op de juiste grondslag in bewaring en omzetting van de maatregel op grond van een nieuwe asielaanvraag [3] is daarom niet aan de orde. De minister heeft ook op de zitting toegelicht dat eiser in het proces-verbaal van gehoor bij bewaring (M110) van 12 januari 2026 aangaf geen contact te kunnen krijgen met zijn asieladvocaat. De gehoormedewerker heeft eiser toen het telefoonnummer van die advocaat gegeven, zodat hij zelf contact kon opnemen. Dat eiser daarna geen contact heeft kunnen krijgen, is niet iets waar de minister verantwoordelijk voor is. Overigens leidt de rechtbank uit het dossier af dat eiser tijdens zijn laatste asielaanvraag een zienswijze heeft ingediend. Hoewel die zienswijze zelf niet in het dossier zit, veronderstelt het indienen hiervan de bijstand van een advocaat. Tot slot is op de zitting door de minister toegelicht dat op 15 januari 2026 een vluchtaanvraag is gedaan en dat inmiddels een nieuwe vlucht voor eiser naar Algerije is geboekt, gepland op 11 februari 2026.
Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?4. Los van de door eiser aangevoerde beroepsgronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet (langer) is voldaan. [4]
Conclusie en gevolgen
5. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt en de maatregel van bewaring rechtmatig was. Daarom wijst de rechtbank ook het verzoek om schadevergoeding af. De minister hoeft de proceskosten van eiser niet te vergoeden.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. S.A. van Hoof, rechter, in aanwezigheid van
mr. S.M. Hampsink, griffier.
mr. S.M. Hampsink, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Bent u het niet eens met deze uitspraak?
Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.