ECLI:NL:RBDHA:2026:13985

• Datum uitspraak: 28 mei 2026
• Publicatiedatum: 28 mei 2026
• Zaaknummer: NL26.27725
• Instantie: Rechtbank Den Haag
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Eerste aanleg - enkelvoudig
• Rechters: K.M. de Jager
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Beroep tegen maatregel van bewaring op grond van de Vreemdelingenwet afgewezen

Eiser, een Marokkaanse nationaliteit dragende vreemdeling, werd op 17 mei 2026 de maatregel van bewaring opgelegd op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet. Hij stelde dat hij onterecht op grond van artikel 50, derde lid, van de Vreemdelingenwet was opgehouden en dat het gebruik van handboeien tijdens transport onrechtmatig was vanwege onvoldoende motivering.

De rechtbank oordeelde dat het niet vereist is dat identiteitsgegevens uitsluitend via authentieke documenten worden vastgesteld; een foto van het paspoort volstond om de ophouding te rechtvaardigen. Hoewel verweerder erkende dat de motivering voor het gebruik van handboeien ontbrak, vond de rechtbank dat dit gebrek niet leidde tot onrechtmatigheid van de bewaring, mede omdat eiser niet concreet had toegelicht hoe hij hierdoor werd geschaad.

Verweerder had meerdere zware en lichte gronden aangevoerd voor de bewaring, waaronder het niet op de voorgeschreven wijze binnenkomen, het onttrekken aan toezicht, en het niet naleven van een overdrachtsbesluit. Twee gronden werden tijdens de zitting laten vallen. De rechtbank vond de overige gronden feitelijk juist en voldoende om de bewaring te dragen.

Het beroep werd ongegrond verklaard en het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Wel werd verweerder veroordeeld in de proceskosten van eiser vanwege het gebrek in het voortraject. Tegen deze uitspraak staat hoger beroep open bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.

Uitkomst: Het beroep tegen de maatregel van bewaring wordt ongegrond verklaard en het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Middelburg

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.27725

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser], eiser,

V-nummer: [V-nummer],

(gemachtigde: mr. R.E.J.M. van den Toorn),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder,

(gemachtigde: mr. G.T. Cambier).

Procesverloop

Bij besluit van 17 mei 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vw ^[1] opgelegd.

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.

De rechtbank heeft het beroep op 27 mei 2026 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door mr. S.A.M. Fikken als waarnemer van zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen [tolk]. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

Overwegingen

1. Eiser stelt te zijn geboren op [datum] 2003 en de Marokkaanse nationaliteit te hebben.

Ophouding

2. Eiser meent dat hij op onjuiste grondslag is opgehouden. Hij had immers geen identificerende documenten bij zich, dus had hij niet op grond van artikel 50, derde lid, van de Vw opgehouden mogen worden.

3. Bij ophouding op grond van artikel 50, derde lid, van de Vw is het niet vereist dat de identiteitsgegevens vaststaan door middel van echt bevonden identiteitsdocumenten. Uit het proces-verbaal staandehouding, overbrenging en overdracht blijkt dat eiser in het bezit was van een foto van zijn paspoort. Bij de aanvang van de ophouding was het dan ook voor verweerder genoegzaam duidelijk wie eiser is en dat hij geen rechtmatig verblijf heeft in Nederland. De rechtbank is dan ook van oordeel dat verweerder er in dit geval voor mocht kiezen om eiser op grond van artikel 50, derde lid, van de Vw op te houden.

Handboeien

4. Eiser stelt dat verweerder onvoldoende heeft gemotiveerd waarom tijdens het transport gebruik is gemaakt van handboeien. Het gebruik daarvan is dan ook onrechtmatig.

5. Verweerder heeft ter zitting erkend dat in het proces-verbaal van staandehouding, overbrenging en overdracht de reden van het aanleggen van handboeien onvoldoende is gemotiveerd. De rechtbank volgt partijen in dit standpunt. Gelet hierop is sprake van een gebrek in het voortraject. Een gebrek in het voortraject maakt de bewaring echter pas onrechtmatig als de daarmee gediende belangen niet in redelijke verhouding staan tot de ernst van dat gebrek en de daardoor geschonden belangen. De te maken belangenafweging valt in dit geval in het voordeel van verweerder uit. De rechtbank wijst in dat verband op wat hierna wordt overwogen. Daarbij is verder van belang dat eiser niet concreet heeft toegelicht op welke wijze hij in zijn belangen is geschaad en voldoende gronden aanwezig zijn om de maatregel van bewaring te kunnen dragen.

Maatregel van bewaring

6. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de maatregel nodig is, omdat een concreet aanknopingspunt bestaat voor een overdracht als bedoeld in de Dublinverordening en een significant risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Verweerder heeft als zware gronden ^[2] vermeld dat eiser:

- 3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan; - 3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken; - 3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven; - 3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit; - 3e. in verband met zijn aanvraag om toelating onjuiste of tegenstrijdige gegevens heeft verstrekt over zijn identiteit, nationaliteit of de reis naar Nederland of een andere lidstaat; - 3f. zich zonder noodzaak heeft ontdaan van zijn reis- of identiteitsdocumenten; - 3k. een overdrachtsbesluit heeft ontvangen en geen medewerking verleent aan de overdracht aan de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van zijn asielverzoek;

- 3m. een overdrachtsbesluit heeft ontvangen en onmiddellijke overdracht of overdracht op zeer korte termijn noodzakelijk is ten behoeve van het realiseren van de overdracht binnen zes maanden na het akkoord van de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van zijn asielverzoek ;

en als lichte gronden ^[3] vermeld dat eiser:

- 4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;

- 4b. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfvergunning hebben geleid; - 4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft; - 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan .

7. Verweerder heeft ter zitting de zware grond 3m en lichte grond 4b laten vallen, zodat deze niet langer ten grondslag liggen aan de maatregel.

8. Eiser betwist de zware grond 3e. Zijn identiteit kon immers onmiddellijk worden vastgesteld.

9. De zware grond 3a is terecht aan de maatregel van bewaring ten grondslag gelegd. Eiser was bij zijn eerste binnenkomst in Nederland niet in het bezit van een reis- of identiteitsdocument, noch van een geldig visum of andere toestemming om Nederland binnen te reizen. Zware grond 3a is dan ook feitelijk juist. De zware grond 3b is ook feitelijk juist. Eiser is op 23 september 2025 met onbekende bestemming vertrokken en heeft zich daarmee onttrokken aan het toezicht. Verder heeft eiser geen gevolg gegeven aan het overdrachtsbesluit van 24 november 2025, wat de zware grond 3k eveneens feitelijk juist maakt. Deze hiervoor genoemde zware gronden zijn voldoende om de maatregel van bewaring te dragen. Verweerder heeft op grond hiervan terecht een risico aangenomen dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Wat eiser heeft aangevoerd over de zware grond 3e behoeft geen nadere bespreking, omdat dit niet kan leiden tot de conclusie dat de bewaring onrechtmatig is.

Ambtshalve toets

10. Ook overigens is niet gebleken van feiten of omstandigheden op grond waarvan de bewaring onrechtmatig moet worden geacht.

Conclusie

11. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

12. Gelet op het geconstateerde gebrek in het voortraject veroordeelt de rechtbank verweerder in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.868 (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 934 en een wegingsfactor 1).

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af;

- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.868.

Deze uitspraak is gedaan op 28 mei 2026 door mr. K.M. de Jager, rechter, in aanwezigheid van mr. J. de Winter, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op
www.rechtspraak.nl .

De uitspraak is bekendgemaakt op:

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.

Voetnoten

1. Vreemdelingenwet 2000.

2. Op grond van artikel 5.1b, eerste, derde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb).

3. Artikel 5.1b, vierde lid, van het Vb.