Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: AWB 24/9231
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 15 april 2026 in de zaak tussen
[eiseres] , uit [woonplaats] , eiseres
V-nummer: [nummer]
(gemachtigde: mr. S. Karkache),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. E.J.M.C. Jansen).
Procesverloop
Bij besluit van 15 mei 2023 (het primaire besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiseres om een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd met als doel ‘verblijf als familie- of gezinslid bij [persoon A] ’ afgewezen.
Eiseres heeft bezwaar gemaakt tegen het primaire besluit.
Bij besluit van 29 mei 2024 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiseres tegen het primaire besluit ongegrond verklaard.
Eiseres heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
De rechtbank heeft het beroep op 3 februari 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van verweerder.
Overwegingen
Inleiding
1.1.
Eiseres is geboren op [geboortedatum] 1970 en heeft de Marokkaanse nationaliteit. Zij is de moeder van [persoon A] (referent). Eiseres en haar dochter zijn in 2018 samen naar Nederland gekomen en zijn niet in het bezit van een verblijfsvergunning.
1.2.
Op 4 oktober 2022 heeft eiseres de onderhavige aanvraag voor een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd met als doel ‘verblijf als familie- of gezinslid bij referent’ op grond van artikel 8 van Pro het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) ingediend.
Bestreden besluit
2. Het bestreden besluit, waarbij de afwijzing van de aanvraag in het primaire besluit is gehandhaafd, houdt het volgende in. Eiseres beschikt niet over een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) en zij voldoet niet aan de voorwaarden voor vrijstelling hiervan. Zonder de benodigde medische stukken en daardoor het ontbreken van het advies van het BMA kan verweerder geen oordeel vormen over de medische situatie van eiseres, zodat zij niet vrijgesteld kan worden van het mvv-vereiste op medische gronden. Eiseres komt ook niet in aanmerking voor vrijstelling van het mvv-vereiste op grond van artikel 8 van Pro het EVRM. Volgens verweerder is het niet toestaan van verblijf aan eiseres niet in strijd met artikel 8 van Pro het EVRM. Hoewel tussen eiseres en haar dochter wel sprake is van beschermingswaardig familieleven als bedoeld in artikel 8 van Pro het EVRM, is ook de aanvraag van de dochter van eiseres afgewezen, zodat zij bij een uitzetting niet van elkaar zullen worden gescheiden en dit dus geen inbreuk zal vormen op hun familieleven. Verweerder neemt aan dat eiseres privéleven heeft in Nederland, maar de belangenafweging die met het oog hierop is gemaakt, valt in het nadeel van eiseres uit. Zij is immers pas kort in Nederland ten opzichte van de periode dat ze in Marokko heeft gewoond, waar ze geboren en getogen is. Eiseres heeft sterke banden met Marokko. Niet is aangetoond dat zij bijzondere banden met Nederland heeft. Het belang van de Nederlandse overheid weegt volgens verweerder zwaarder dan het persoonlijke belang van eiseres om in Nederland blijven wonen. Ten aanzien van de problemen die eiseres met haar ex-man zou hebben in Marokko, stelt verweerder zich op het standpunt dat eiseres het gevaar niet heeft aangetoond en daarnaast kan zij bij problemen de hulp inschakelen van de politie in Marokko. Wat eiseres heeft aangevoerd over de vrees voor haar ex-man leidt volgens verweerder ook niet tot vijstelling van het mvv-vereiste op grond van de hardheidsclausule. Eiseres heeft de problemen niet met bewijsstukken onderbouwd en bovendien zou zij hulp kunnen inroepen van de daartoe bestemde instanties of politie in Marokko. Eiseres komt ook niet in aanmerking voor ambtshalve verlening van een verblijfsvergunning of voor uitstel van vertrek op grond van artikel 64 van Pro de Vreemdelingenwet 2000 (Vw).
Gronden van beroep
3. Eiseres voert aan dat zij met de brieven van [naam ziekenhuis 1] van 7 februari 2023 en 24 mei 2024 en van de huisarts [naam huisartsenpraktijk] van 24 maart 2023 heeft onderbouwd dat zij door haar man in Marokko is mishandeld. Zij begrijpt niet waarom er geen reden was om het BMA in te schakelen, nu zij in 2023 meermaals heeft aangekaart dat zij bij zowel [naam ziekenhuis 2] als bij de huisarts onder begeleiding stond voor de handicap aan haar onderbeen. Inmiddels is eiseres op 5 juni 2024 aan haar been geopereerd en moet zij regelmatig terugkomen voor controle. In het sociaal verslag van [zorginstelling] te [locatie] is ook ingegaan op hoe de samenwoning en het leven met de ex-man was en hoe hij trachtte om haar leven en dat van haar dochter te ruïneren en te verminken. De hulp van de autoriteiten inroepen was zinloos, omdat hij duidelijk had gemaakt dat hij iedereen kende. Hij kon haar arresteren door alleen te zeggen dat ze vreemdging. De dochter van eiseres heeft het niveau van een kind tussen de 4 en 5 jaar. Zij is niet zelfredzaam en dient 24 uur per dag te worden gemonitord door eiseres. Eiseres voert verder aan dat het tegenwerpen van het mvv-vereiste in strijd is met het discriminatieverbod, nu dit niet wordt tegengeworpen aan mensen die westers, ontwikkeld gelieerd zijn, dus blank zijn dan wel enige aanzienlijke binding met het westen hebben. Eiseres verwijst hierbij naar de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Amsterdam, van 16 april 2024 (ECLI:NL:RBDHA:2024:5396). Tot slot voert eiseres aan dat zij ten onrechte niet is gehoord. Eiseres kan verweerder niet volgen in zijn standpunt dat er geen twijfel bestaat over de ongegrondheid van het bezwaar terwijl het ging over de details van eergerelateerde mishandelingen en uitbuiting in Marokko, de onmogelijkheid om terug te keren naar dat land, de ernstige en traumatische gevolgen die dat bij eiseres en haar dochter heeft veroorzaakt en het feit dat het gezinsleven daarom niet in Marokko kan worden uitgeoefend zonder dat dit gevaar oplevert voor hun eigen leven. Het meeste geschikte middel om die omstandigheden te toetsen is eiseres daarover te bevragen tijdens een hoorzitting. Het bezwaar was niet kennelijk ongegrond.
Beoordeling door de rechtbank
Vrijstelling van het mvv-vereiste
4. De rechtbank stelt voorop dat het hier gaat om een aanvraagsituatie. Dit betekent dat het in beginsel aan eiseres is om aannemelijk te maken dat wordt voldaan aan de voorwaarden voor de gevraagde verblijfsvergunning. Dit betekent meer concreet dat het in eerste instantie aan eiseres is om feiten en omstandigheden naar voren te brengen, en die te onderbouwen, die aanleiding geven voor het oordeel dat zij in aanmerking komt voor vrijstelling van het mvv-vereiste.
Medische gronden
5.1.
Voor zover eiseres aanvoert dat zij in aanmerking dient te komen voor vrijstelling van het mvv-vereiste gelet op haar medische situatie, overweegt de rechtbank als volgt.
5.2.
Artikel 17, eerste lid, aanhef en onder c, van de Vw bepaalt dat een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd niet wordt afgewezen wegens het ontbreken van een geldige mvv, indien het betreft de vreemdeling voor wie het gelet op diens gezondheidstoestand niet verantwoord is om te reizen.
Uit paragraaf B1/4.1. van de Vreemdelingencirculaire 2000 (Vc) volgt dat eiseres ook van het mvv-vereiste vrijgesteld kan worden als er binnen drie tot zes maanden bij het uitblijven van behandeling een medische noodsituatie zal ontstaan.
Onder een medische noodsituatie verstaat de IND: die situatie waarbij de vreemdeling lijdt aan een aandoening, waarvan op basis van de huidige medisch-wetenschappelijke inzichten vaststaat dat het achterwege blijven van behandeling binnen een termijn van 3 maanden zal leiden tot overlijden, invaliditeit of een andere vorm van ernstige geestelijke of lichamelijke schade (zie paragraaf A3/7.1.3 van de Vc).
Uit artikel 3.102b, aanhef en onder c, van het Vreemdelingenbesluit (Vb) volgt dat een vreemdeling zelf relevante medische gegevens en bescheiden moet overleggen, indien hij stelt dat hij om medische redenen vrijgesteld moet worden van het mvv-vereiste.
5.3.
Verweerder heeft in het bestreden besluit gemotiveerd dat het medische dossier van eiseres niet compleet is. Verweerder heeft per brief van 30 december 2022 aan eiseres verzocht om de volgende medische stukken op te sturen, zodat het BMA advies uit kan brengen over de medische situatie van eiseres:
- Bijlage Toestemmingsverklaring medische gegevens voor alle behandelaars;
- Bijlage Bewijs omtrent medische situatie vreemdeling van alle behandelaars;
- Informatie van de behandelaars (zie Bijlage Toelichting en bewijsmiddelen medische omstandigheden).
Verder heeft verweerder betrokken dat eiseres hierop niet heeft gereageerd.
5.4.
Verweerder heeft aan eiseres kunnen tegenwerpen dat zij heeft verzuimd om een compleet medisch dossier over te leggen. Eiseres is tijdens de aanvraagprocedure geïnformeerd over de benodigde medische stukken en is er op gewezen dat het haar verantwoordelijkheid is om die stukken over te leggen. Nu eiseres deze stukken (waaronder de toestemmingsverklaring op basis waarvan het BMA medische informatie kan opvragen bij behandelaars van eiseres) niet heeft overgelegd, heeft verweerder zich op het standpunt kunnen stellen dat het BMA geen advies kan geven over de medische situatie van eiseres en verweerder geen oordeel hierover kan vormen. Het is verweerder dan ook niet gebleken dat eiseres onder medische behandeling staat in Nederland, dat zij niet kan reizen of dat zij zo nodig niet behandeld kan worden in Marokko. Eiseres komt daarom niet in aanmerking voor vrijstelling van het mvv-vereiste op medische gronden.
6.1.
Niet in geschil is dat tussen eiseres en haar dochter sprake is van familieleven zoals bedoeld in artikel 8 van Pro het EVRM. Verweerder stelt zich echter terecht op het standpunt dat de afwijzing van de aanvraag niet in strijd is met artikel 8 van Pro het EVRM, omdat de aanvraag voor een verblijfsvergunning van de dochter van eiseres ook is afgewezen. Eiseres en haar dochter zullen niet van elkaar worden gescheiden, zodat geen sprake is van een inbreuk op hun familieleven. Eiseres en haar dochter kunnen hun familieleven in Marokko voortzetten. Ten aanzien van het standpunt van eiseres dat zij en haar dochter in Marokko problemen met haar ex-man hebben gehad en het daarom niet mogelijk is om terug te keren naar Marokko, is de rechtbank van oordeel dat verweerder zich terecht op het standpunt stelt dat eiseres deze standpunten niet aannemelijk heeft gemaakt en dat zij zich bij eventuele problemen kan wenden tot de autoriteiten in Marokko. Niet is gebleken dat dit niet kan.
6.2.
Voor zover eiseres aanvoert dat zij in aanmerking dient te komen voor vrijstelling van het mvv-vereiste op de grond dat haar uitzetting strijd oplevert met haar recht op privéleven als bedoeld in artikel 8 van Pro het EVRM, overweegt de rechtbank als volgt.
6.3.
Niet in geschil is dat eiseres privéleven heeft in Nederland. Verweerder stelt zich echter niet ten onrechte op het standpunt dat de belangenafweging in het nadeel van eiseres uitvalt. Verweerder heeft hierbij betrokken dat eiseres geen compleet medisch dossier heeft overgelegd, zodat hij geen oordeel kan vormen over haar medische situatie. Verweerder heeft in de belangenafweging verder betrokken dat eiseres vier jaar in Nederland verblijft en dat dit vergeleken met haar verblijf in Marokko nog altijd relatief kort is. Zij heeft immers vanaf haar geboorte tot haar vertrek uit Marokko in 2018 onafgebroken in Marokko gewoond. Zij heeft hierdoor geen sterke banden met Nederland, maar wel met Marokko. Daar komt bij dat zij nog nooit een verblijfsvergunning gehad heeft. Verweerder stelt zich niet ten onrechte op het standpunt dat de banden met Nederland die eiseres heeft opgebouwd terwijl zij geen verblijfsvergunning had, niet zwaar meewegen. Verweerder stelt zich dan ook niet ten onrechte op het standpunt dat de belangen van de Nederlandse Staat (het beschermen van het economisch welzijn, de openbare orde, de rechten en vrijheden van anderen en de volksgezondheid van het land) zwaarder wegen dan de belangen van eiseres (dat zij in Nederland mag blijven wonen).
Hardheidsclausule
7. Ten aanzien van het beroep van eiseres op de hardheidsclausule, overweegt de rechtbank als volgt. Verweerder stelt zich terecht op het standpunt dat eiseres niet heeft aangetoond dat zij (samen met haar dochter) niet terug kan keren naar Marokko omdat zij vreest voor haar ex-man. Verweerder stelt zich in dat kader terecht op het standpunt dat niet is gebleken dat eiseres in Marokko geen hulp zou kunnen inroepen van de politie of andere daartoe bestemde instanties. De door eiseres aangevoerde omstandigheden betreffen bovendien asielmotieven. Verweerder wijst er terecht op dat dergelijke motieven een rol kunnen spelen bij de beoordeling van een reguliere aanvraag als deze omstandigheden al zijn beoordeeld in een asielprocedure. Daar is in het geval van eiseres geen sprake van. Eiseres kan een asielaanvraag indienen als zij een beroep wil doen op die asielomstandigheden, dan kunnen die omstandigheden in dat kader onderzocht worden.
Discriminatieverbod
8. Het standpunt van eiseres dat het mvv-vereiste in strijd is met het discriminatieverbod slaagt ook niet. De vraag of in het kader van het mvv-vereiste een onderscheid mag worden gemaakt naar nationaliteit is reeds bevestigend beantwoord door de Afdeling in onder meer de uitspraak van 31 januari 2006 (ECLI:NL:RVS:2006:AV1445). Hieruit volgt dat het onderscheid naar nationaliteit waar eiseres op doelt, wordt gemaakt ter bescherming van de Nederlandse economische orde en dat voor het maken van dit onderscheid een redelijke en objectieve rechtvaardigingsgrond bestaat. De rechtbank ziet in wat eiseres heeft aangevoerd geen grond voor een ander oordeel. De verwijzing naar de hierboven genoemde uitspraak van 16 april 2024 gaat in deze zaak niet op. Deze uitspraak ziet immers op de vraag of sprake is van onderscheid op grond van nationaliteit tussen vreemdelingen die moeten voldoen aan het inburgeringsvereiste in het buitenland en vreemdelingen die daarvan zijn vrijgesteld. De door de Afdeling op 11 juni 2025 gestelde prejudiciële vragen zien ook op dit onderscheid. De vraag waarom onderdanen van bepaalde landen zijn vrijgesteld van het mvv-vereiste is in de zaken waar deze verwijzingsuitspraak op ziet, dan ook niet aan de orde (dit volgt uit punt 1.6 van de verwijzingsuitspraak van 11 juni 2025).
Hoorplicht
9. Tot slot is de rechtbank van oordeel dat geen sprake is van schending van de hoorplicht. Verweerder mag met toepassing van artikel 7:3, aanhef en onder b, van de Algemene wet bestuursrecht van het horen afzien indien er op voorhand redelijkerwijs geen twijfel over mogelijk is dat het bezwaar niet kan leiden tot een andersluidend besluit. Gelet op de inhoud van het primaire besluit en wat daartegen door eiseres is aangevoerd, doet een dergelijke situatie zich hier voor. Verweerder heeft gelet hierop kunnen afzien van horen in bezwaar.
Conclusie en gevolgen
10. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft. Eiseres krijgt daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. G.A. Bouter-Rijksen, rechter, in aanwezigheid van mr. M.M. Mercelina, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 15 april 2026.
De rechter is verhinderdde uitspraak te tekenen.
griffier
rechter
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.