Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Bestuursrecht
zaaknummers: NL25.56877 (beroep) en NL25.56878 (voorlopige voorziening)
uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen
[verzoeker], V-nummer: [v-nummer], eiser/verzoeker (hierna: verzoeker)
(gemachtigde: mr. R.J. Schenkman),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder.
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen de afwijzing van zijn asielaanvraag en beoordeelt de voorzieningenrechter zijn verzoek om een voorlopige voorziening.
1.1.
Eiser heeft op 20 augustus 2025 een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. Verweerder heeft met het besluit van 13 november 2025 deze aanvraag in de algemene procedure afgewezen als kennelijk ongegrond. [1] Eiser heeft hiertegen beroep ingesteld bij de rechtbank. Ook heeft hij verzocht om een voorlopige voorziening.
1.2.
De rechtbank heeft het beroep en het verzoek om een voorlopige voorziening op 15 januari 2026 op zitting behandeld. Eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van verweerder zijn, met voorafgaande kennisgeving, niet verschenen.
Beoordeling door de rechtbank
Waar gaat deze zaak over?
Het asielrelaas
2. Eiser heeft de Marokkaanse nationaliteit en is geboren op [geboortedatum] 1995. Hij heeft – kort samengevat – het volgende aan zijn asielaanvraag ten grondslag gelegd. Eiser had gedurende ongeveer vier jaar een relatie met [naam], die hij rond 2017 heeft ontmoet. Nadat haar familie hiervan op de hoogte was geraakt, is eiser door haar ooms aangevallen en mishandeld. Een maand na dit incident heeft eiser Marokko verlaten. Bij terugkeer vreest eiser voor de ooms van [naam].
Het bestreden besluit
3. Het asielrelaas van eiser bestaat volgens verweerder uit de volgende asielmotieven:
identiteit, nationaliteit en herkomst; en
problemen vanwege eisers verboden relatie met [naam].
3.1.
Verweerder vindt eisers identiteit, nationaliteit en herkomst geloofwaardig. Dat eiser problemen heeft ondervonden vanwege zijn relatie met [naam] vindt verweerder niet geloofwaardig. Eiser heeft onvoldoende documenten overgelegd en hij heeft daar geen goede verklaring voor. [2] Verweerder vindt ook dat eisers verklaringen over dit asielmotief geen samenhangend en aannemelijk geheel vormen. [3] Verder heeft eiser zijn asielaanvraag niet zo spoedig mogelijk ingediend en hij heeft daar geen goede verklaring voor. [4] Tot slot heeft eiser niet aannemelijk gemaakt dat hij voor wat betreft het geloofwaardig geachte asielmotief een vrees voor vervolging heeft [5] of een reëel risico op ernstige schade loopt [6] bij terugkeer naar Marokko. Verweerder heeft eisers asielaanvraag afgewezen als kennelijk ongegrond, omdat hij een identiteits- of reisdocument heeft vernietigd of weggemaakt [7] en hij niet onmiddellijk asiel heeft aangevraagd toen dat mogelijk was [8] .
Wat vindt eiser in beroep?
4. Eiser is het niet eens met de afwijzing van zijn asielaanvraag en voert – kort samengevat – het volgende aan. De problemen die eiser heeft ondervonden vanwege zijn relatie met [naam] zijn geloofwaardig. Hij heeft hierover uitgebreid en gedetailleerd verklaard. Ten onrechte stelt verweerder dat de culturele en islamitische context in Marokko niet relevant is voor de geloofwaardigheidsbeoordeling. Daarnaast stelt eiser dat hij al vanwege de mishandelingen door de ooms in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning asiel. Dat eiser geen documenten heeft overgelegd doet niet af aan de geloofwaardigheid van zijn asielrelaas. Verder loopt eiser bij terugkeer naar Marokko een reëel risico op ernstige schade. Hij kan geen effectieve bescherming verkrijgen van de autoriteiten en beschikt niet over een sociaal netwerk en voldoende financiële middelen. Verweerder had de aanvraag bovendien niet als kennelijk ongegrond mogen afwijzen. Eisers identiteit en nationaliteit zijn immers geloofwaardig gevonden en hij heeft een verschoonbare reden aangevoerd voor het niet tijdig indienen van zijn asielaanvraag. Tot slot verzet eiser zich tegen het opgelegde inreisverbod, nu hij beschikt over een geldig Italiaans verblijfsdocument en verweerder dus ten onrechte een inreisverbod heeft opgelegd.
Wat is het oordeel van de rechtbank?
5. De rechtbank beoordeelt of verweerder de aanvraag van eiser kon afwijzen als kennelijk ongegrond. Zij doet dat aan de hand van de beroepsgronden van eiser. De rechtbank geeft eiser geen gelijk. Hieronder legt de rechtbank dat uit.
Mocht verweerder eisers gestelde problemen vanwege zijn relatie met [naam] ongeloofwaardig vinden?
6. De rechtbank is van oordeel dat verweerder zich op het standpunt heeft kunnen stellen dat eisers gestelde problemen vanwege zijn relatie met [naam] niet geloofwaardig zijn.
6.1.
Zo heeft verweerder mogen tegenwerpen dat eiser onvoldoende documenten heeft gegeven en dat hij daar geen goede verklaring voor heeft. Eiser heeft hiertegen ook geen beroepsgronden aangevoerd. Ook mocht verweerder het vreemd vinden dat eiser stelt aangifte te hebben gedaan, maar deze aangifte niet heeft afgewacht maar zijn land van herkomst hals over kop heeft verlaten, ook zonder eerst te overwegen om zich wellicht (tijdelijk) elders in Marokko te vestigen. Daarbij wijst verweerder er terecht op dat eisers stelling dat er in het gebied waar hij woonde geen autoriteiten zijn, niet valt te rijmen met zijn verklaringen dat hij uit de (grote stad) [plaats] komt.
6.2.
Ook heeft verweerder mogen vinden dat eisers verklaringen geen samenhangend en aannemelijk geheel vormen. De beroepsgrond dat eiser uitgebreide en gedetailleerde verklaringen heeft afgelegd en dat zijn asielrelaas geloofwaardig is bezien tegen de culturele en islamitische achtergrond van Marokko, slaagt niet. Deze gronden zijn al in de zienswijze aangevoerd en door verweerder gemotiveerd besproken. Verweerder heeft zich naar het oordeel van de rechtbank op het standpunt mogen stellen dat de beoordeling uiteindelijk ziet op de individuele situatie en persoonlijke omstandigheden. In beroep heeft eiser geen nieuwe elementen aangevoerd die aanleiding geven voor een ander oordeel. Verweerder heeft weliswaar gesteld dat niet is uitgesloten dat de ooms eisers naam via-via hebben gehoord, maar werpt eiser terecht tegen dat hij dit standpunt baseert op vermoedens en dat bovendien blijft staan dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt hoe de ooms meerdere aangiften tegen hem hebben kunnen doen zonder hem te kennen.
6.3.
Verder heeft verweerder zich op het standpunt mogen stellen dat eiser zijn asielaanvraag niet zo spoedig mogelijk heeft ingediend en dat hij daar geen goede verklaring voor heeft. In beroep stelt eiser dat hij hier wel een verschoonbare reden voor heeft en verwijst daarbij naar de zienswijze waarin hij die reden uiteen heeft gezet. In het bestreden besluit is verweerder daar al op ingegaan. Uit wat eiser in beroep aanvoert blijkt niet waarom eiser van mening is dat het bestreden besluit op dit punt onjuist is. Deze beroepsgrond slaagt dan ook niet.
7. Voor wat betreft eisers betoog dat hij vanwege de gestelde mishandelingen door de ooms al in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning asiel, merkt de rechtbank op dat deze beroepsgrond reeds niet slaagt omdat verweerder de problemen met de ooms niet hoefde te geloven.
Mocht verweerder vinden dat eiser bij terugkeer geen gegronde vrees heeft voor vervolging en geen reëel risico loopt op ernstige schade?
8. Zoals overwogen in rechtsoverwegingen 6. tot en met 7. heeft verweerder eisers gestelde problemen vanwege zijn relatie met [naam] ongeloofwaardig mogen vinden. Verweerder heeft dan ook kunnen stellen dat eiser voor wat betreft dit asielmotief geen gegronde vrees heeft voor vervolging en geen reëel risico loopt op ernstige schade [9] . De beroepsgronden die zien op dit asielmotief slagen daarom al niet.
9. Eiser voert verder aan dat hij een reëel risico loopt op ernstige schade omdat de Marokkaanse autoriteiten onvoldoende adequate bescherming bieden tegen de ooms, die volgens eiser grote drugsdealers zijn. De rechtbank overweegt dat verweerder hier in de beschikking al op heeft gereageerd: verweerder gelooft de problemen met de ooms niet. Uit wat eiser in beroep aanvoert blijkt niet waarom eiser van mening is dat het bestreden besluit op dit punt onjuist is. Deze beroepsgrond slaagt dan ook niet.
Mocht verweerder de asielaanvraag afwijzen als kennelijk ongegrond?
10. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder de asielaanvraag mogen afwijzen als kennelijk ongegrond. [10] Zoals onder rechtsoverweging 6.3. overwogen, heeft verweerder eiser mogen tegenwerpen dat hij zijn asielaanvraag niet zo spoedig mogelijk heeft ingediend. Daarnaast heeft verweerder ook mogen tegenwerpen dat eiser onvoldoende documenten heeft gegeven en geen verschoonbare reden heeft voor het ontbreken daarvan. Voor zover eiser in beroep aanvoert dat zijn identiteit en nationaliteit geloofwaardig zijn bevonden en dat zijn asielaanvraag daarom ten onrechte kennelijk ongegrond is verklaard, merkt de rechtbank op dat verweerder hier in het bestreden besluit al op in is gegaan. Eiser heeft zijn originele paspoort en identiteitskaart achtergelaten of weggemaakt. Eisers verklaring daarvoor, namelijk dat hij daar toch niets aan had en dat de kans groot was dat hij naar Marokko zou worden gedeporteerd als hij papieren zou regelen, vindt verweerder onvoldoende. In wat eiser in beroep aanvoert is geen grond gelegen voor het oordeel dat het bestreden besluit op dit punt onjuist is. Deze beroepsgrond slaagt dan ook niet. De rechtbank is van oordeel dat verweerder de afwijzing van de aanvraag als kennelijk ongegrond dan ook voldoende heeft onderbouwd.
Mocht verweerder een inreisverbod opleggen?
11. Voor zover eiser aanvoert dat verweerder ten onrechte een inreisverbod heeft opgelegd omdat hij beschikte over een tijdelijke verblijfsvergunning in Italië, volgt de rechtbank dit standpunt niet. Allereerst is het de vraag in hoeverre dit tijdelijke document kan worden aangemerkt als een verblijfsvergunning in de zin van artikel 6, tweede lid, van de Terugkeerrichtlijn. Uit punt 5.4 van het Terugkeerhandboek volgt immers expliciet dat een gedoogsituatie niet kwalificeert als een wettelijk verblijfsrecht. Daarnaast is het document thans niet meer geldig, zodat ook om die reden thans geen grond bestaat voor vernietiging van het inreisverbod.
Conclusie en gevolgen
12. Gelet op het voorgaande, komt de rechtbank tot de conclusie dat verweerder de aanvraag terecht heeft afgewezen als kennelijk ongegrond. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de afwijzing van de asielaanvraag van eiser in stand blijft.
13. Omdat op het beroep is beslist, bestaat er geen aanleiding meer voor het treffen van een voorlopige voorziening. De voorzieningenrechter wijst het verzoek daarom af.
14. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. B. van Dokkum, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. L.C.C. Bakx, griffier.
Deze beslissing is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak op het beroep, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen een week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Tegen de uitspraak op het verzoek om een voorlopige voorziening staat geen hoger beroep of verzet open.