Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.58390
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 14 april 2026 in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser
(gemachtigde: mr. P.R. van de Water),
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister
(gemachtigde: mr. A. Sloots).
Samenvatting
1.1.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan blijven. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. Hij stelt van Tunesische nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 1980. De minister heeft met het bestreden besluit van 20 november 2025 deze aanvraag afgewezen als ongegrond.
2.1.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
2.2.
De rechtbank heeft het beroep op 16 maart 2026 op zitting behandeld. Hieraan heeft deelgenomen: de gemachtigde van de minister. Eiser en zijn gemachtigde waren – zonder bericht van verhindering - niet aanwezig.
Beoordeling door de rechtbank
Het asielrelaas
3. Eiser legt aan zijn asielaanvraag het volgende ten grondslag. Eiser is in 2007 of 2008 vertrokken uit zijn land van herkomst omdat zijn (seculiere) overtuigingen niet passen binnen de islamitische samenleving in Tunesië. Het uiten van zijn mening leidt tot ruzie met en bedreigingen van medeburgers. Toen eiser in 2018 kortdurend weer in Tunesië verbleef, was dit ook zijn ervaring. De Tunesische overheid biedt hier geen bescherming tegen. Eiser vreest bij terugkeer voor problemen met zijn familie en medeburgers.
Het bestreden besluit
4. Het asielrelaas van eiser bevat volgens de minister de volgende relevante asielmotieven:
- Identiteit, nationaliteit en herkomst;
- discriminatie vanwege zijn seculiere denkwijze.
5. De minister heeft beide asielmotieven geloofwaardig geacht maar stelt zich desondanks op het standpunt dat de door eiser gestelde vrees niet aannemelijk genoeg is om te concluderen dat eiser vluchteling is in de zin van het Vluchtelingenverdrag of dat hij een reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 3 van Pro het EVRM. [2] De minister is van mening dat de door eiser ondervonden discriminatie niet een dusdanig ernstige beperking van zijn bestaansmogelijkheden heeft opgeleverd dat het voor hem onmogelijk was om op maatschappelijk en sociaal gebied te kunnen functioneren. Verder heeft de minister erop gewezen dat er in Tunesië sprake is van geloofsvrijheid. Eiser heeft daarom niet aannemelijk gemaakt dat hij vanwege afvalligheid zal worden vervolgd door de Tunesische autoriteiten. Evenmin heeft eiser aannemelijk gemaakt dat de autoriteiten geen bescherming kunnen of willen bieden tegen (eventuele) problemen met zijn familie of medeburgers.
6. De minister heeft eiser ook een terugkeerbesluit opgelegd en bepaald dat hij Nederland onmiddellijk moet verlaten omdat er een risico bestaat op onderduiking. [3]
Het oordeel van de rechtbank
Herhaling zienswijze
7. De rechtbank constateert dat eiser in zijn gronden van beroep verschillende keren verwijst naar hetgeen hij in de zienswijze heeft opgemerkt dan wel aanvoert dat de minister niet voldoende is ingegaan op hetgeen hij daarin naar voren heeft gebracht. Eiser verzuimt echter concreet aan te geven op welke punten en waarom de reactie van de minister in het bestreden besluit dan niet juist of toereikend is geweest. De rechtbank overweegt daarom dat dit onvoldoende is om te kunnen worden aangemerkt als een beroepsgrond waar de rechtbank over moet beslissen en laat dit verder onbesproken.
Bescherming door de autoriteiten
8. Eiser betoogt dat de minister zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat hij bescherming kan inroepen van de politie bij problemen met familie of medeburgers. Eiser voert hiertoe aan dat pas na een misdrijf aangifte kan worden gedaan en hij juist een strafbaar feit wil voorkomen. Ook wijst hij erop dat de politie bezwaarlijk alle mensen die hem iets aan willen doen preventief kan oppakken of hem 24-uurs beveiliging kunnen geven. De rechtbank volgt dit betoog niet. Niet is gebleken dat de Tunesische autoriteiten geen hulp kunnen, dan wel willen, bieden aan eiser. Zo heeft eiser nooit geprobeerd de hulp van de politie in te roepen of aangifte te doen. Uit de eerdergenoemde onnavolgbare en niet onderbouwde veronderstellingen van eiser valt ook niet af te leiden dat een verzoek om hulp aan de autoriteiten bij voorbaat kansloos is. Deze beroepsgrond van eiser kan daarom niet slagen.
Het terugkeerbesluit
9. Voor wat betreft het terugkeerbesluit voert eiser aan dat zijn eerder ingediende aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning buiten behandeling zijn gesteld. De minister heeft daarom ten onrechte bij het risico op onderduiken betrokken dat hij meerdere aanvragen tot verlening van een verblijfsvergunning heeft ingediend, die niet verlening van een vergunning hebben geleid. De rechtbank stelt vast dat eiser eerder, namelijk op 17 november 2016, 7 december 2018 en 26 maart 2021 asielaanvragen heeft ingediend in Nederland. Deze aanvragen hebben niet tot een verblijfsvergunning geleid, zodat artikel 5.1, vierde lid, onder b, Vb [4] op eiser van toepassing is. Dat de aanvragen niet in behandeling zijn genomen, maakt dit niet anders. De minister heeft dit dan ook mede ten grondslag mogen leggen aan het geconstateerde risico op onderduiking. Daar komt bij dat eiser eerder vier keer met onbekende bestemming is vertrokken [5] , wat ook het vermoeden rechtvaardigt dat eiser zich (wederom) aan toezicht zal onttrekken. De minister heeft daarom eiser een vertrektermijn mogen onthouden. Deze beroepsgrond faalt.
Conclusie en gevolgen
10. De minister heeft de aanvraag terecht afgewezen als ongegrond. Ook heeft de minister een terugkeerbesluit kunnen opleggen waarin is bepaald dat eiser Nederland onmiddellijk moet verlaten. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het besluit in stand blijft. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. S.G.M. van Veen, rechter, in aanwezigheid van drs. C.L.W. Slycke - van Dort, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 14 april 2026
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.