Uitspraak
RECHTBANK HAARLEM
Sector bestuursrecht
zaaknummer: AWB 10 - 3373
uitspraak van de meervoudige kamer van 12 september 2011
in de zaak van:
[eiser],
wonende op chaletpark ‘[naam]’, te [plaatsnaam],
eiser,
tegen:
het college van burgemeester en wethouders van Wormerland,
verweerder,
derde partij:
[naam],
wonende te [plaatsnaam],
gemachtigde: mr. M. Jue, werkzaam bij SRK Rechtsbijstand te Zoetermeer.
1. Procesverloop
Bij besluit van 30 maart 2009 heeft verweerder geweigerd eiser een persoonsgebonden vrijstelling te verlenen op grond van artikel 19, derde lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (hierna: WRO), voor het permanent wonen in de recreatiewoning op het chaletpark ‘[naam]’ aan de [adres], te [plaatsnaam], op nummer [nummer].
Tegen dit besluit heeft eiser bezwaar gemaakt.
Bij besluit van 1 juni 2010 heeft verweerder met overneming van het advies van de commissie bezwaarschriften het bestreden besluit in stand gelaten.
Tegen dit besluit heeft eiser beroep ingesteld.
Het beroep is - gelijktijdig met een aantal andere beroepen inzake de permanente bewoning van recreatiewoningen - behandeld ter zitting van 12 juli 2011, alwaar eiser in persoon is verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door K. Meyer en E. Kluijskens, beiden werkzaam bij de gemeente Wormerland.
De derde partij en haar gemachtigde zijn, met bericht, niet verschenen.
2. Overwegingen
2.1 Eiser gebruikt zijn recreatiewoning gelegen aan de [adres], op chaletpark [plaatsnaam], ten behoeve van permanente bewoning. De recreatiewoning is in 2000/2001 gerealiseerd.
2.2 Bij het bestreden besluit heeft verweerder de gevraagde vrijstelling op grond van artikel 20, eerste lid, aanhef en onder g, van het Besluit op de ruimtelijke ordening 1985 (hierna: het Bro 1985) geweigerd. Volgens verweerder staat eiser sedert 2 februari 2007 ingeschreven in de Gemeentelijke Basisadministratie (hierna: gba) van [gemeente]. Eiser heeft niet aangegeven dat dit onjuist is en heeft ook geen stukken overhandigd waaruit zou blijken dat hij voor 31 oktober 2003 de recreatiewoning als woning in gebruik had en deze onafgebroken heeft bewoond. Daarmee voldoet eiser niet aan de vereisten genoemd in artikel 20, eerste lid, aanhef en onder g, van het Bro 1985 en komt hij niet in aanmerking voor een persoonsgebonden vrijstelling.
2.3 Eiser kan zich niet met het bestreden besluit verenigen en heeft daartoe aangevoerd dat hij vanaf 2001 de recreatiewoning als woning in gebruik heeft en deze onafgebroken bewoont. Eiser is sinds 13 mei 2003, met een onderbreking in het jaar 2006, ingeschreven in de gba van de gemeente [gemeente]. In verband met de terugkeer van zijn dochter uit het buitenland heeft hij in 2006 een jaar ingeschreven gestaan in de gba van de gemeente Zaanstad om zodoende zijn dochter in aanmerking te laten komen voor een huurwoning in de vrije sector. Eiser stelt ook in 2006 onafgebroken gewoond te hebben in zijn recreatiewoning. Eiser heeft ter onderbouwing van zijn stelling dat hij vanaf 2001 de woning onafgebroken in gebruik heeft kopieën overgelegd van zijn energienota en van stukken die betrekking hebben op zijn rechtsbijstandverzekering, zijn hypotheek en zijn spaarloon. Voorts stelt eiser dat de beheerder van het park alsmede andere bewoners bereid zijn te verklaren dat hij vanaf 2001 permanent op het park woont.
2.4 Op 1 oktober 2010 is de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo) ingevoerd. Bij de invoering van deze wet is een aantal andere wetten gewijzigd. Uit het overgangsrecht, zoals opgenomen in artikel 1.2, tweede lid, aanhef en onder a, van de Invoeringswet Wabo, volgt dat het recht zoals dat gold onmiddellijk voor het tijdstip van inwerkingtreding van artikel 2.1 van de Wabo van toepassing blijft indien voor dat tijdstip een aanvraag is ingediend. De aanvraag is ingediend op 25 april 2008. Hieruit volgt dat de wetswijzigingen niet van toepassing zijn op dit geding.
2.5 Met ingang van 1 juli 2008 is de Wet ruimtelijke ordening (Wro) in werking getreden en met ingang van die datum is de Wet op de Ruimtelijke Ordening (WRO) ingetrokken. Volgens het overgangsrecht – artikel 9.1.11 van de Invoeringswet Wro – blijven de bepalingen uit de WRO van toepassing op aanvragen die zijn ingediend vóór 1 juli 2008. Hieruit volgt dat de WRO van toepassing is op dit geding.
2.6 Artikel 19, derde lid, van de WRO bepaalt dat burgemeester en wethouders vrijstelling kunnen verlenen van het bestemmingsplan in bij algemene maatregel van bestuur aan te geven gevallen.
2.7 Ingevolge artikel 20, eerste lid, aanhef en onder g, van het Bro 1985, zoals dat van 1 juni 2007 tot 1 juli 2008 luidde, komt voor de toepassing van artikel 19, derde lid, van de wet in aanmerking een wijziging in het gebruik van een recreatiewoning ten behoeve van bewoning, mits:
1e. de recreatiewoning voldoet aan de bij of krachtens de Woningwet aan een bestaande woning gestelde eisen;
2e. bewoning niet in strijd is met de bij of krachtens de Wet milieubeheer, de Wet geluidhinder, de Wet ammoniak en veehouderij gestelde regels of de Reconstructiewet concentratiegebieden;
3e. de aanvrager vóór, maar in elk geval op 31 oktober 2003 de recreatiewoning als woning in gebruik had en deze sedertdien onafgebroken bewoont.
Ingevolge het vijfde lid van dit artikel wordt vrijstelling als bedoeld in het eerste lid, onder g, in elk geval geweigerd, indien verlening in strijd zou zijn met door de gemeente op 31 oktober 2003 gevoerd handhavingsbeleid ten aanzien van het gebruik van recreatiewoningen.
2.8 Voor zover verweerder zich op het standpunt stelt dat slechts de inschrijving op een bepaald adres in de gba voldoende is om uit te gaan van permanente bewoning van de recreatiewoning, is dit standpunt onjuist. De inschrijving in de gba is geen zelfstandig vereiste in artikel 20, eerste lid, aanhef en onder g, van het Bro 1985. Verweerder dient bij de beantwoording van de vraag of is voldaan aan de voorwaarde van artikel 20, eerste lid, aanhef en onder g ten derde, van het Bro 1985 naast de inschrijving in de gba ook andere omstandigheden, waaronder gegevens van de belastingdienst, overzichten van gebruik van gas, licht en water en verklaringen van andere betrokkenen, die aannemelijk kunnen maken dat sprake is van permanente bewoning, bij zijn oordeel te betrekken. Bij brief van 24 april 2008 aan verweerder heeft eiser een uittreksel uit de basisadministratie overgelegd waaruit blijkt dat hij vanaf 13 mei 2003 met een onderbreking van 10 april 2006 tot 2 februari 2007 ingeschreven heeft gestaan op het adres [adres] [nummer] te [plaatsnaam]. Verweerder heeft niet gemotiveerd om welke redenen met de door eiser overgelegde stukken en het door hem gedane bewijsaanbod niet kan worden vastgesteld dat eiser op 31 oktober 2003 de recreatiewoning als woning in gebruik had en deze vanaf dat moment onafgebroken heeft bewoond. Aldus heeft verweerder onvoldoende onderzoek gedaan naar de relevante feiten en berust het bestreden besluit niet op een deugdelijke motivering. Het besluit is derhalve in strijd met de artikelen 3:2 en 7:12 Algemene wet bestuursrecht (Awb) tot stand gekomen en komt voor vernietiging in aanmerking.
2.9 Het beroep is gegrond. Het bestreden besluit moet worden vernietigd.
2.10 Voorts bestaat aanleiding voor een proceskostenveroordeling ten aanzien van verweerder, inhoudende vergoeding van de reiskosten die eiser heeft gemaakt om de zitting bij te wonen. Deze kosten begroot de rechtbank met inachtneming van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor een retour [plaatsnaam] - Haarlem naar het tarief openbaar vervoer tweede klasse op € 11,-. Het verzoek om vergoeding van de kosten voor tijdverzuim van € 75,-- wordt afgewezen, omdat eiser deze kosten onvoldoende heeft onderbouwd. Andere voor vergoeding in aanmerking komende kosten zijn gesteld noch gebleken.
3. Beslissing
De rechtbank:
3.1 verklaart het beroep gegrond;
3.2 vernietigt het bestreden besluit van 1 juni 2010;
3.3 draagt verweerder op een nieuw besluit te nemen op het bezwaar van eiser met inachtneming van deze uitspraak;
3.4 veroordeelt verweerder in de door eiser gemaakte proceskosten tot een bedrag van in totaal € 11,--, te betalen aan eiser;
3.5 gelast dat verweerder het door eiser betaalde griffierecht van € 150,-- aan hem vergoedt.
Deze uitspraak is gedaan door mr. W.J. van Brussel, voorzitter van de meervoudige kamer, en mr. A.C. Terwiel-Kuneman en mr. drs. L. Beijen, leden, in tegenwoordigheid van M.J.E. de Jong, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 12 september 2011.
afschrift verzonden op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak staat hoger beroep open bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, Postbus 20019, 2500 EA Den Haag. Het hoger beroep dient te worden ingesteld door het indienen van een beroepschrift binnen zes weken onmiddellijk liggend na de dag van verzending van de uitspraak door de griffier.