ECLI:NL:RBLIM:2014:10041

Uitspraak

RECHTBANK Limburg

Zittingsplaats Roermond

Strafrecht

Parketnummer : 03/659210-13

Datum uitspraak : 21 november 2014

Tegenspraak

Vonnis van de rechtbank Limburg, meervoudige kamer voor strafzaken,

in de zaak tegen:

[verdachte],

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum],

wonende te [woonplaats], [adres]

Raadsvrouw is mr. K.E.J. Dohmen, advocaat te Venlo.

1.Het onderzoek van de zaak

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting

van 7 november 2014.

De rechtbank heeft op 7 november 2014 gehoord: de officier van justitie en de verdachte, bijgestaan door zijn raadsvrouw.

2.De tenlastelegging

De verdachte staat terecht ter zake dat:

hij op of omstreeks 19 mei 2013 te Meijel, in elk geval in de in de gemeente Peel en Maas

als verkeersdeelnemer, namelijk als bestuurder van een motorrijtuig (personenauto),

daarmede rijdende over de weg, de Heldensedijk, zich zodanig heeft gedragen dat een aan zijn schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden door roekeloos, althans door zeer, althans aanmerkelijk onoplettend, onvoorzichtig en/of onachtzaam,

een in die Heldensedijk gelegen (flauwe) bocht naar links in en/of door te rijden met een hoge snelheid, althans met een te hoge snelheid voor een veilig verkeer ter plaatse

en/of (vervolgens) de controle over zijn, verdachtes, voertuig geheel of gedeeltelijk te verliezen

en/of (vervolgens) op de gezien zijn, verdachte, rijrichting, linkerweghelft terecht te komen

en/of (vervolgens) zijn, verdachtes, voertuig naar rechts te sturen en/of (vervolgens) op de rechterweghelft terecht te komen,

waarna verdachte, met het door hem bestuurde voertuig in de rechterberm van die Heldensedijk terecht is gekomen en/of (vervolgens) via die berm en/of een in die berm gelegen heg/haag op het rechts naast die weg gelegen fietspad terecht is gekomen

en/of (vervolgens) op dat fietspad in botsing of aanrijding is gekomen met (een) zich op dat fietspad bevindende fietser(s) en/of een zich op een van die fietsen bevindende passagier,

door welk verkeersongeval

[slachtoffer 1] (fietser),

-[slachtoffer 2] (fietser)

[slachtoffer 3] (passagier)

werd(en) gedood;

subsidiair, althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden, dat:

hij op of omstreeks 19 mei 2013, te Meijel, in elk geval in de gemeente Peel en Maas,

als bestuurder van een motorrijtuig (personenauto), daarmee rijdende op de weg, de Heldensedijk,

een in die Heldensedijk gelegen (flauwe) bocht naar links in en/of door is gereden met een hoge snelheid, althans met een te hoge snelheid voor een veilig verkeer ter plaatse

en/of (vervolgens) de controle over zijn, verdachtes, voertuig geheel of gedeeltelijk heeft verloren

en/of (vervolgens) op de gezien zijn, verdachte, rijrichting, linkerweghelft terecht is gekomen

en/of (vervolgens) zijn, verdachtes, voertuig naar rechts heeft gestuurd en/of (vervolgens) op de rechterweghelft terechts is gekomen,

en/of (vervolgens) op dat fietspad in botsing of aanrijding is gekomen met (een) zich op dat fietspad bevindende fietser(s) en/of een zich op een van die fietsen bevindende passagier,

door welke gedraging(en) van verdachte (telkens) gevaar op die weg werd veroorzaakt, althans (telkens) kon worden veroorzaakt, en/of het verkeer op die weg (telkens) werd gehinderd, althans (telkens) kon worden gehinderd.

Voor zover in de tenlastelegging kennelijke schrijffouten of misslagen voorkomen, zijn die in deze weergave van de tenlastelegging door de rechtbank verbeterd. De verdachte is door deze verbetering, zoals uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken, niet in de verdediging geschaad.

3.De voorvragen

Bij het onderzoek ter terechtzitting:

is gebleken dat de dagvaarding aan alle wettelijke eisen voldoet en dus geldig is;
is gebleken dat de rechtbank krachtens de wettelijke bepalingen bevoegd is van het ten laste gelegde kennis te nemen;
zijn geen omstandigheden gebleken die aan de ontvankelijkheid van de officier van justitie in de weg staan. De officier van justitie kan dus in de vervolging worden ontvangen;
zijn geen gronden voor schorsing der vervolging gebleken.

4.De beoordeling van het bewijs

4.1

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het primair tenlastegelegde kan worden bewezen verklaard. De officier van justitie heeft dit allereerst gebaseerd op de bevindingen van de verbalisanten kort na het ongeval, de verklaring van verdachte en de getuigenverklaringen. Voorts heeft zij aangevoerd dat uit deskundigenonderzoeken blijkt dat het ongeval niet door een technisch gebrek aan de auto van verdachte of de toestand van de weg of andere omgevingsfactoren kan zijn veroorzaakt. De officier van justitie heeft geconcludeerd dat het ongeval is veroorzaakt door een gedraging of combinatie van gedragingen door verdachte. De officier van justitie heeft het door haar bewezen geachte niet als roekeloosheid gekwalificeerd, maar als grove schuld.

4.2

Het standpunt van de verdediging

Verdachte heeft aangegeven dat hij de bestuurder van de auto is geweest. Hij heeft verklaard dat hij anderhalf jaar geleden zijn rijbewijs heeft gehaald en dat hij de weg waar het ongeval is gebeurd kent, omdat hij er een keer per week of per twee weken komt. Voorts heeft verdachte verklaard dat hij voor het ongeval gehinderd werd door de zon. Ook heeft hij verklaard dat hij kort voor de bocht met een snelheid van 80 à 85 kilometer per uur reed, dat hij toen problemen met de besturing van zijn auto kreeg en daardoor de controle over het besturen van de auto gedeeltelijk kwijtraakte. Als gevolg daarvan is hij gaan slingeren.

De raadsvrouw heeft ten aanzien van het primair tenlastegelegde aangevoerd dat de getuigenverklaringen geen betrouwbare indicator vormen op het punt van de snelheid van de personenauto van verdachte en dat er onvoldoende bewijs is voor een te hoge snelheid als oorzaak voor het van de weg raken van de auto van verdachte. Verdachte heeft aangevoerd dat de auto in de bocht een onverwachte beweging heeft gemaakt. De toedracht is hem niet bekend en blijft onduidelijk. Ook technisch onderzoek heeft in dit kader niets opgeleverd. In het technisch onderzoek wordt voorts ten onrechte uitgegaan van de situatie dat verdachte opzettelijk en over een langere afstand de bocht zou hebben “afgesneden” of de “binnenbocht” zou hebben genomen. Hiervoor is geen wettig bewijs voorhanden.

Voor zover de rechtbank van oordeel is dat het ongeval aan de schuld van verdachte als bedoeld in artikel 6 van Pro de Wegenverkeerswet 1994 te wijten is, heeft de raadsvrouw gesteld dat, nu de exacte toedracht niet kan worden vastgesteld, ervan moet worden uitgegaan dat er sprake was van verontschuldigbare onmacht.

Ten aanzien van het subsidiair tenlastegelegde heeft de raadsvrouw betoogd dat er voor een bewezenverklaring minimaal sprake moet zijn van een zekere mate van concreet gevaarscheppend gedrag. Nu hiervan geen sprake is dient verdachte ook hiervan te worden vrijgesproken.

4.3

Het oordeel van de rechtbank

Beoordeling van het voorval en de daarmee verband houdende omstandigheden.

Voor een juiste beoordeling van de zaak zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang. Als de verbalisanten ter plaatse komen treffen zij op de rijweg en het fietspad drie slachtoffers aan. In de voortuin van een woning ligt een fiets zonder stuur en in de greppel naast de woning ligt een andere fiets waarvan het stuur eveneens ontbreekt. Verderop richting Meijel staat verdachte bij een zich aan de andere kant van de weg in de greppel bevindende personenauto. Om 12.45 uur arriveert forensisch arts Jacobs die de dood van de drie slachtoffers constateert. Van de slachtoffers worden scans gemaakt, waaruit blijkt dat sprake is geweest van multitrauma’s en breuken als gevolg waarvan de slachtoffers snel na het ongeval zijn overleden.

Uit de sporen leiden de verbalisanten af dat de personenauto, voordat deze in de berm terecht kwam, aan de overzijde van de weg op het fietspad terecht is gekomen en daar met de fietsers in botsing is gekomen.

Getuigenverklaringen

Een aantal verkeersdeelnemers zijn ooggetuige geweest van het ongeval. Getuigen [getuige 1] en [getuige 2] reden met een camper over de Heldensedijk richting Beringe. Zij zagen uit de tegenovergestelde richting een personenauto komen. Getuige [getuige 1] verklaart tegenover de politie dat zij de auto met hoge snelheid aan zag komen rijden en dat de bestuurder geen controle over het voertuig had en dat de personenauto begon te slingeren. Zij zag dat de auto met de voorzijde naar links over de weg en daarna naar de rechterzijde ging, waar het fietspad lag. Getuige [getuige 2] verklaart dat de uit de tegenovergestelde richting komende personenauto veel te hard reed en hem door de bocht al slingerend tegemoet kwam. Hij zag dat de auto op zijn weghelft kwam en daarna terug naar de eigen weghelft schoot en vervolgens door de naast de rijbaan gelegen heg het fietspad op, waarna hij een fietser de lucht in zag vliegen.

Getuige [getuige 3] verklaart dat zij vanaf de Meijelse kant in de richting Beringe reed achter de camper. Bij de bocht zag zij dat een BMW haar op de andere rijbaan tegemoet kwam. Zij zag dat de BMW met hoge snelheid door de bocht reed. Zij zag dat de rechterzijde van de BMW aan de rechterzijde in de zachte berm terecht kwam en vervolgens van links naar rechts bewoog. Vervolgens probeerde de bestuurder de auto te corrigeren en reed daarna door een beukenhaag die de rijbaan en het fietspad van elkaar scheidden.

Bij de rechter-commissaris hebben de getuigen bevestigd dat de personenauto een hoge snelheid had, in de bocht begon te slingeren, daarna op hen afkwam en vervolgens de andere kant opging. Getuige [getuige 1] heeft verklaard dat de auto aan de rechterkant van de rijbaan reed toen zij de auto voor het eerst zag. Getuige [getuige 2] heeft tegenover de rechter-commissaris verklaard dat hij op een afstand variërend van 200 meter tot 75 meter gezien heeft dat de auto door de snelheid een correctie moest maken, waarschijnlijk flink geremd heeft en daardoor “schaarde”, voor een deel op de linker weghelft terecht kwam, terug naar rechts ging en daarna weer ging slingeren en naar links ging. Vervolgens zag hij de auto langs zich af schieten. Getuige [getuige 3] heeft verklaard dat zij zo’n 20 meter achter de camper reed en dat de auto op het moment dat zij die zag op zijn eigen weghelft reed, daarna met zijn rechterkant in de berm en vervolgens in de beukenhaag kwam en toen begon te slingeren. Zij heeft niet gezien dat de auto op de andere weghelft is gekomen.

Omstandigheden ter plaatse op 19 mei 2013.

De verbalisanten[verbalisant 1], [verbalisant 2] en[verbalisant 3] hebben het volgende geconstateerd. De Heldensedijk is een voorrangsweg waar ter plaatse van het ongeval een maximum snelheid van 80 kilometer per uur van kracht is. De weg bevat een rijbaan die door middel van een dubbele onderbroken asstreep verdeeld is in twee gelijkwaardige rijstroken, bestemd voor het verkeer in twee richtingen. Aan de noordzijde is naast de rijbaan een grasberm gelegen met daarnaast een fiets/bromfietspad. In de Heldensedijk is een flauwe, niet geheel overzichtelijke bocht gelegen, die vanuit de richting Meijel gezien naar links loopt. Door de lengte en het verloop van de bocht heeft men niet voortdurend zicht op eventueel tegemoetkomend verkeer. Vanuit de rijrichting Beringe krijgt een bestuurder pas zicht op eventuele tegenliggers bij de aanvang en het ingaan van de bocht. Het wegverloop kan wel deels worden bepaald aan de hand van de langs de weg staande bomen. Voor de bocht in de Heldensedijk is een bord “aanduiding bocht” geplaatst. Dit bord met een rode pijl was ten tijde van het ongeval omgedraaid zodat de aanduidingspijl niet zichtbaar was voor het verkeer komende uit de richting Beringe. De bocht is echter, zeker bij daglicht, goed zichtbaar voor het verkeer. Ook op het wegdek zijn borden en tekens op de voorgeschreven wijze en goed zichtbaar voor het verkeer geplaatst c.q. aangebracht.

Ten tijde van de aanrijding en daarna was het droog en helder weer. Kort na het ongeval stond de zon, gezien vanuit Beringe richting Meijel, vanaf links vrijwel haaks op de rijbaan. Er kan volgens de verbalisanten dan ook ten tijde van het ongeval geen sprake zijn geweest van hinder door het zonlicht. Het zicht was goed.

Het wegdek van de hoofdrijbaan bestaat uit een goed onderhouden laag bitumen. Er zijn geen beschadigingen of vervuilingen van het wegdek waargenomen.

Onderzoek alcohol/drugsgebruik en telecommunicatie

Verdachte is kort na het ongeval onderworpen aan een ademonderzoek. Volgens deze ademanalyse heeft verdachte geen alcoholhoudende drank gebruikt. Uit bloed- en urineonderzoek werd geen gebruik van verdovende middelen of medicijnen aangetoond.

Uit onderzoek van de historische verkeersgegevens van de mobiele telefoon van verdachte bleek voorts dat verdachte ten tijde van het ongeval niet heeft getelefoneerd.

De snelheid

Het Nederlands Forensisch Instituut te Den Haag heeft aan de hand van de op het fietspad afgetekende sporen onderzoek gedaan naar de snelheid waarmee verdachte zou hebben gereden. Dit onderzoek leidde tot de conclusie dat bij aanvang van de op het fietspad afgetekende sporen een kans van 99% is dat de snelheid van de BMW hoger was dan 76 km/u en een kans van 99% dat de snelheid van de BMW lager was dan 124 km/u.

Met een vervangende BMW werden rij- en remproeven op de plaats van het ongeval gehouden. De vervangende personenauto kon de bocht met een snelheid van 125 km/h doorrijden, zonder daarvoor over het rijgedeelte te hoeven/moeten rijden dat bestemd was voor het tegemoetkomend verkeer. Uit rij- en remproeven met de BMW van verdachte bleek dat deze naar behoren stuurde en remde. Er werden bij die proeven geen bijzonderheden waargenomen die invloed hadden op het ontstaan dan wel het verloop van het verkeersongeval. De hoogst gereden snelheid met de ongevals-BMW betrof bij die proeven 108 km/h.

Volgens berekeningen van de bochtsnelheid, de snelheid waarmee een voertuig een bocht kan doorrijden zonder dat dit voertuig het contact tussen band en wegdek verliest, dus in een slip raakt, bedroeg deze snelheid voor een soortgelijke BMW als die van verdachte tenminste 132 km/h.

De technische staat van de personenauto.

Uit rij- en remproeven bleek dat de BMW van verdachte naar behoren stuurde en remde.

Het voertuig verkeerde in een voldoende rijtechnische staat van onderhoud en vertoonde geen gebreken die eventueel de oorzaak van of van invloed zouden kunnen zijn geweest op het ontstaan dan wel het verloop van het ongeval. De BMW stuurde en remde goed en was tijdens de rijproeven stabiel.

Beoordeling door de rechtbank.

Aan verdachte is primair tenlastegelegd dat hij zich als verkeersdeelnemer met zijn personenauto op de Heldensedijk te Meijel zodanig heeft gedragen dat door zijn schuld een verkeersongeval heeft plaatsgevonden, waarbij hij op het fietspad in botsing of aanrijding is gekomen met fietsers, door welk ongeval drie personen om het leven zijn gekomen.

Het primair tenlastegelegde is strafbaar gesteld bij artikel 6 van Pro de Wegenverkeerswet 1994.

Voorts wordt verdachte subsidiair, indien verdachte voor het primair tenlastegelegde niet zal worden veroordeeld, tenlastegelegd dat hij als bestuurder van zijn personenauto op de Heldensedijk te Meijel gevaar en/of hinder voor het verkeer heeft veroorzaakt.

Het subsidiair tenlastegelegde is strafbaar gesteld bij artikel 5 van Pro de Wegenverkeerswet 1994.

De rechtbank moet deze zaak beoordelen naar strafrechtelijke normen. Dit betekent dat de rechtbank
op de grondslag van hetgeen is tenlastegelegdmoet bezien hoe verdachte zich als deelnemer aan het verkeer heeft gedragen. De rechtbank stelt uitdrukkelijk voorop dat de toets niet ligt bij de vraag of verdachte de optimaal denkbare voorzichtigheid bij het besturen van de auto heeft betracht. Uitgegaan dient niet te worden van de voorzichtigste en kundigste persoon, maar van hoe de gemiddelde soortgelijke deelnemer aan het verkeer (in dit geval een automobilist) zich in soortgelijke situaties behoort te gedragen.

Bij de beoordeling van het primair tenlastegelegde is het handelen van verdachte strafrechtelijk alleen van belang, voor zover dat handelen (of nalaten) en het overlijden van de slachtoffers een gevolg zijn van ofwel roekeloos rijgedrag dan wel zeer of minimaal
aanmerkelijkonoplettend, onvoorzichtig en/of onachtzaam handelen van verdachte in de zin van de Wegenverkeerswet 1994. Het komt hierbij aan op het geheel van gedragingen van verdachte, de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval. Voorts is van belang hierbij dat de schuld van verdachte niet reeds mag worden afgeleid uit de ernst van de gevolgen van de verkeersovertreding.

Voor roekeloosheid moeten feiten en omstandigheden worden vastgesteld waaruit is af te leiden dat door de buitengewoon onvoorzichtige gedraging van verdachte een zeer ernstig gevaar in het leven is geroepen, alsmede dat verdachte zich daarvan bewust was, althans had moeten zijn. Hiervan is bij het onderzoek ter terechtzitting niet gebleken.

Bewijs van schuld als bedoeld in artikel 6 van Pro de Wegenverkeerswet 1994 is voorts mogelijk indien er sprake is van zeer of aanmerkelijk onvoorzichtig, onoplettend of onachtzaam handelen. Van onvoorzichtig, onoplettend of onachtzaam handelen is sprake indien het handelen wederrechtelijk was en de gevolgen daarvan voorzienbaar waren. De gevolgen van het handelen van verdachte kunnen daarbij alleen aan hem worden toegerekend indien hij zich wederrechtelijk heeft gedragen en hij kon en behoorde te voorzien dat zijn gedrag tot dat gevolg kon leiden, dat gevolg derhalve vermeden behoorde te worden en dat hij daarom zijn gedrag achterwege had behoren te laten. Van belang is voorts dat het handelen verwijtbaar moet zijn. Bij de verwijtbaarheid dient de onvoorzichtigheid
voorafgaandaan het moment dat de auto oncontroleerbaar werd te worden beoordeeld.

Verder moet tenminste sprake zijn van een
aanmerkelijke matevan verwijtbare onvoorzichtigheid wil de schuld kunnen worden bewezen. Hierbij gaat het om een grove onachtzaamheid. Beoordeeld dient te worden of verdachte zich zo gevaarlijk heeft gedragen dat een reële mogelijkheid ontstond dat de slachtoffers gedood zouden worden.

Bij de vaststelling of sprake is geweest van (a) onvoorzichtig handelen dat (b) verwijtbaar en (c) aanmerkelijk is, komt het aan op het geheel van gedragingen van verdachte, de aard en ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval. Voor de beoordeling of het enkele te hard rijden voldoende is voor de bewezenverklaring van schuld in de zin van artikel 6 van Pro de Wegenverkeerswet 1994, zijn factoren van belang als de aard en de concrete ernst van de verkeersovertreding en de omstandigheden waaronder die overtreding is begaan.

Met inachtneming van bovenstaand toetsingskader komt de rechtbank tot het volgende oordeel.

Uit de deskundigenonderzoeken leidt de rechtbank af dat uitgesloten kan worden dat het ongeval werd veroorzaakt door technische gebreken aan de auto dan wel de toestand van de omgeving/infrastructuur ter plaatse ten tijde van het ongeval. De auto van verdachte verkeerde in goede staat. Noch de staat van de auto noch de stand van de zon of de toestand ter plaatse van het ongeval kunnen naar het oordeel van de rechtbank invloed gehad hebben op het verliezen van de controle over de auto. Verdachtes claim dat zijn auto in de bocht plotseling naar links trok, is door deze onderzoeken niet bevestigd. De oorzaak van het ongeval dient dan ook gezocht te worden in de gedragingen van verdachte. Verdachte was voor het ongeval niet onder invloed van alcohol of verdovende middelen. Vast staat dat verdachte op enig moment is gaan slingeren en zo uiteindelijk van de weg is geraakt. Hem wordt verweten dat dit slingeren is veroorzaakt omdat hij de (flauwe) bocht in de Heldensedijk is in- of doorgereden met een hoge snelheid, althans met een te hoge snelheid voor een veilig verkeer ter plaatse. Nu de maximum snelheid ter plaatse 80 km p/u betreft, dient – om dit bestanddeel van de tenlastelegging bewezen te achten – uit de bewijsmiddelen te volgen dat de snelheid van verdachte (aanmerkelijk) hoger lag dan 80 km p/u.

Er zijn drie getuigen die, zowel bij de politie als bij de rechter-commissaris, hebben verklaard dat verdachte ter plaatse (zeer) hard heeft gereden, waarbij de getuigen deze snelheid geschat hebben tussen 100 en 120 kilometer per uur. Het is echter een feit van algemene bekendheid dat getuigen over het algemeen geen betrouwbare schatting kunnen geven van snelheid, zeker niet als het gaat over de snelheid van tegemoetkomend verkeer. Nu deze getuigen alledrie ook op dezelfde 80 kilometerweg reden met een snelheid van ongeveer 80 kilometer per uur, zij verdachte hebben waargenomen vanaf een grote afstand, zij hebben waargenomen dat verdachte slingerend over de weg en door de beukenhaag reed en zij geconfronteerd zijn met de fatale gevolgen van de aanrijding, moeten deze schattingen met de nodige voorzichtigheid worden beoordeeld. De kans dat de getuigenverklaringen met betrekking tot deze schatting van de snelheid door deze overige factoren zijn ingekleurd, is zo reëel te achten, dat hun schattingen van de snelheid waarmee verdachte reed voordat de auto begon te slingeren, alleen kunnen bijdragen aan het bewijs als daarnaast ook andere, objectief vastgestelde, bewijsmiddelen voorhanden zijn.

De mate waarin verdachte te hard heeft gereden kan door de deskundigen echter niet nauwkeurig worden vastgesteld. De rijproeven met een soortgelijke auto als die van verdachte, waaruit is gebleken dat met een snelheid van 132 kilometer per uur nog door de bocht kon worden gereden zonder dat de auto oncontroleerbaar zou worden, sluiten niet uit dat de auto van verdachte door een eventuele andere oorzaak is gaan slingeren. De door de deskundigen aangegeven marges met betrekking tot de snelheid bij aanvang van de sporen op het fietspad, te weten met een minimum snelheid van 76 kilometer per uur en een maximum snelheid van 124 kilometer per uur, zijn bijzonder ruim en leiden niet tot de onomstotelijke conclusie dat verdachte alvorens op het fietspad te belanden (veel) te hard (dus in ieder geval (aanzienlijk) harder dan de aldaar toegestane maximumsnelheid van 80 kilometer per uur) heeft gereden. Nu uit de objectieve onderzoeksresultaten niet met voldoende mate van zekerheid kan worden vastgesteld dat verdachte, voordat zijn auto begon te slingeren, te hard heeft gereden en de rechtbank het bewijs voor dit onderdeel van de tenlastelegging

– om bovengenoemde redenen – niet slechts mag ontlenen aan de (subjectieve) getuigenverklaringen, acht de rechtbank dit onderdeel van de tenlastelegging niet bewezen.

Dit betekent dat niet kan worden geoordeeld dat verdachte tenminste aanmerkelijk onoplettend, onvoorzichtig en/of onachtzaam heeft gehandeld.

Daarom komt de rechtbank niet tot een bewezenverklaring van het aan verdachte primair ten laste gelegde feit en zal de rechtbank verdachte op grond hiervan van het primair tenlastegelegde vrijspreken.

Wel komt de rechtbank tot een bewezenverklaring van hetgeen aan verdachte subsidiair wordt verweten. Voor het subsidiair tenlastegelegde verwijt op basis van artikel 5 van Pro de Wegenverkeerswet 1994 is niet minimaal een aanmerkelijke mate van schuld vereist en volstaat de vaststelling dat een verkeersfout daadwerkelijk door een verkeersdeelnemer is gemaakt terwijl niet is gebleken van omstandigheden die leiden tot de conclusie dat alle schuld van de verkeersdeelnemer ontbreekt. Van belang is of verdachte door zijn gedrag gevaar en/of hinder voor het verkeer heeft veroorzaakt. Vaststaat dat verdachte zijn auto niet voldoende onder controle heeft gehouden, maar is gaan slingeren. Uiteindelijk is verdachte daardoor met zijn auto op het aan de rechterkant van de weg gelegen fietspad terecht gekomen, aldaar in botsing gekomen met twee fietsers en een passagiertje en vervolgens aan de linkerkant in de berm beland. Doordat verdachte zich zodanig heeft gedragen dat hij zijn voertuig niet voortdurend onder controle heeft gehouden heeft hij gevaar op de weg veroorzaakt als bedoeld in artikel 5 van Pro de Wegenverkeerswet 1994.

Nu de rechtbank geen van buitenaf komende oorzaak (zonlicht, technisch gebrek aan auto, infrastructuur) heeft kunnen vaststellen ten gevolge waarvan verdachte de controle over het stuur heeft verloren, houdt zij het ervoor dat dit controleverlies geheel te wijten is aan verdachte zelf. Het door de raadsvrouw van verdachte gedane beroep op verontschuldigbare overmacht wordt dan ook verworpen.

4.4

De bewijsmiddelen^[1]

De rechtbank komt tot bewezenverklaring van artikel 5 van Pro de Wegenverkeerswet 1994 op grond van de hierna vermelde bewijsmiddelen.

Verdachte^[2]heeft op 20 mei 2013 – zakelijk weergegeven – onder meer verklaard:

Op 19 mei 2013 ben ik rond 10.30 of 10.40 uur via Beringe in de richting van Meijel gereden als bestuurder van een personenauto, merk BMW, voorzien van het Poolse kenteken [kentekennummer]. Ik reed op de voor mij rechter rijstrook van de weg. Dit was de rijstrook bestemd voor het verkeer komende vanuit de richting Beringe en gaande in de richting Meijel. Het is mij bekend dat aan de rechterzijde van die weg, gezien vanuit de richting Beringe en gaande in de richting Meijel, een afzonderlijk fietspad is gelegen. Er zit een berm tussen mijn rijstrook en het fietspad. Kort voor de bocht naar links in die weg trok mijn auto naar de linker rijstrook. Hierop kwam ik op de rijstrook van het voor mij tegemoetkomende verkeer terecht. Ik raakte de controle over het besturen van de auto gedeeltelijk kwijt. Hierdoor ben ik op de weg gaan slingeren. Ik ben al slingerend die bocht naar links ingereden. Ik heb aan mijn stuur getracht terug naar rechts te corrigeren. Ik reed rechtdoor in plaats van de bocht naar links te nemen. Ik had geen controle meer over de rijrichting van de auto. Ik begon hierop te remmen. Ik zag in een keer struiken en achter die struiken zag ik vlak voor de aanrijding fietsers. Ik hoorde een klap onder het rijden dat ik iets geraakt had maar ik wist niet wat. Ik belandde links in de greppel.

Verdachte^[3]heeft voorts op 27 mei 2013 – zakelijk weergegeven – onder meer verklaard:

Toen ik ging slippen dacht ik dat ik even naar de meter keek en hierop zag dat het 80 à 85 kilometer op de teller was.

Getuige[getuige 2]^[4]heeft op 19 mei 2013 – zakelijk weergegeven – onder meer verklaard:

Op zondag 18 (de rechtbank leest: 19) mei 2013, omstreeks 10.45 uur, reed ik in een camper. Ik reed ongeveer 60 à 70 kilometer per uur. Ik kwam uit de richting Meijel en reed richting Panningen. Ik reed over de Heldensedijk te Meijel. In tegengestelde richting kwam mij een personenauto tegemoet van het merk BMW. De auto voerde een Pools kenteken. Ik zag dat de auto door de bocht al slingerend mij tegemoet kwam. Vermoedelijk heeft de bestuurder bijgestuurd en schoot hij terug naar zijn eigen weghelft. Ik zag hem de groene heg inschieten en zag allerlei blaadjes in de lucht vliegen. Kort daarop zag ik in mijn ooghoek een fietser in de lucht vliegen. Ik heb kort daarop de camper geparkeerd. In de verte zag ik links in de berm de BMW staan.

Getuige[getuige 3] heeft op 19 mei 2013 – zakelijk weergegeven – onder meer verklaard:

Op zondag 19 mei 2013, omstreeks 10.40 uur, reed ik in mijn personenauto over de Heldensedijk vanaf de Meijelse kant in de richting van Beringe. Vanuit mijn oogpunt bevond zich aan de linkerzijde van de rijbanen, afgescheiden door een beukenhaag, een fietspad. Op dat moment kwam ik op die weg bij een bocht. Ik kon niet de hele bocht doorkijken. Ik zag twee personen voor mij over het fietspad fietsen aan mijn linkerzijde. Ik zag dat een zilverkleurige BMW mij tegemoet kwam op de andere rijbaan. Ik zag dat deze BMW in de richting van Meijel reed. Ik zag dat de rechterzijde van de BMW op dat moment in de zachte berm terecht kwam aan zijn rechterzijde. Ik zag dat de BMW van links naar rechts bewoog. Ik zag dat de bestuurder van de BMW de auto probeerde te corrigeren. Maar volgens mij viel er niets meer te corrigeren, althans niet met die snelheid. Ik zag dat de BMW op dat moment door de voornoemde beukenhaag reed welke de rijbaan en het fietspad van elkaar scheidden. Ik wist op dat moment dat het mis zou gaan. De BMW zou of naar links, in mijn richting, of naar rechts, in de richting van het fietspad moeten gaan. De snelheid van de BMW was toen nog altijd hoog. Ik zag dat de BMW iets vertraagde maar hij reed nog altijd te snel. Ik kreeg in de gaten dat de bestuurder van deze auto de controle kwijt was. Ik zag dat de BMW op dat moment de onverharde berm uitreed. Ik zag dat hij op een verhard gedeelte terecht kwam voor een woning. Ik zag dat de BMW de twee fietsers op het fietspad aanreed.

Het rapport van het Nederlands Forensisch Instituut te Den Haag^[5]van 31 juli 2013 houdt –zakelijk weergegeven – onder meer het volgende in:

De sporen op het fietspad laten zien dat de auto over een afstand van ongeveer 17 meter een rotatie van 25 graden ondergaat, van bovenaf gezien met de klok mee, en dat de auto als geheel daarbij een boog naar links beschrijft. Het blijkt dat die beweging in PC-Crash kan worden gesimuleerd als de snelheid bij aanvang van de simulatie tussen 69 km/u en 133 km/u ligt. Gedurende de gesimuleerde beweging is er een afname van de snelheid van de auto. De beide volwassen slachtoffers zijn bij de botsing over een afstand van 30 à 35 meter geworpen, en de auto heeft nog een afstand van ongeveer 50 meter afgelegd. Op grond van resultaten in de literatuur van botsproeven waarbij fietsersaanrijdingen zijn gereconstrueerd, is voor een werpafstand van 30 meter een snelheid nodig van tenminste 60 km/u tot snelheden boven 100 km/u. Omdat het hier om een botsing met meerdere fietsen gaat is de ondergrens van 60 km/u vermoedelijk te laag. Anderzijds zijn botssnelheden boven 120 km/u niet reëel, omdat de auto na de botsing op een afstand van 50 meter tot stilstand kwam.

Als alleen simulaties in ogenschouw worden genomen waarin de auto op de botsplaats nog een snelheid tussen 60 km/u en 120 km/u had, dan moet de snelheid bij aanvang van de sporen tussen 76 km/u en 124 km/u zijn geweest (99 procent kansniveau).

Conclusie: Op basis van de uitgangspunten volgt voor de BMW van de op het fietspad afgetekende sporen een kans van 99% dat de snelheid hoger was dan 76 km/h en een kans van 99% dat de snelheid van de BMW lager was dan 124 km/h.

De beslissing dat het bewezen verklaarde door de verdachte is begaan berust op de feiten en omstandigheden als vervat in de hierboven vermelde bewijsmiddelen, in onderlinge samenhang beschouwd.

4.5

De bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte:

op 19 mei 2013 te Meijel als bestuurder van een motorrijtuig (personenauto), daarmee rijdende op de weg, de Heldensedijk,

een in die Heldensedijk gelegen (flauwe) bocht naar links in en/of door is gereden

en de controle over zijn, verdachtes, voertuig geheel of gedeeltelijk heeft verloren

en vervolgens op de gezien zijn, verdachtes, rijrichting, linkerweghelft terecht is gekomen

en vervolgens zijn, verdachtes, voertuig naar rechts heeft gestuurd en vervolgens op de rechterweghelft terecht is gekomen,

waarna verdachte, met het door hem bestuurde voertuig in de rechterberm van die Heldensedijk terecht is gekomen en vervolgens via die berm en een in die berm gelegen haag op het rechts naast die weg gelegen fietspad terecht is gekomen

en vervolgens op dat fietspad in botsing of aanrijding is gekomen met zich op dat fietspad bevindende fietsers en een zich op een van die fietsen bevindende passagier,

door welke gedragingen van verdachte gevaar op die weg werd veroorzaakt.

De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

5.De strafbaarheid van het bewezenverklaarde en de kwalificatie

5.1

De strafbaarheid

Het bewezenverklaarde is strafbaar.

5.2

De kwalificatie

Het bewezenverklaarde subsidiair tenlastegelegde feit levert op het navolgende strafbare misdrijf:

overtreding van artikel 5 van Pro de Wegenverkeerswet 1994.

Het misdrijf is strafbaar gesteld bij artikel 177 van Pro de Wegenverkeerswet 1994.

6.De strafbaarheid van verdachte

De verdachte is strafbaar voor het bewezenverklaarde nu geen omstandigheid aannemelijk is geworden die verdachtes strafbaarheid opheft.

7.De oplegging van straf en/of maatregel

7.1

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft op grond van hetgeen zij bewezen heeft geacht, gevorderd aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van 15 maanden en een ontzegging van de rijbevoegdheid voor de duur van 4 jaren.

7.2

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft ten aanzien van de gevorderde straf verwezen naar de ernstige persoonlijke omstandigheden van verdachte. In verband daarmee heeft zij verwezen naar het Kaderbesluit 2008/947/JBZ, Wet wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging strafvonnissen (implementatie van kaderbesluiten 2008/909/JBZ en 2008/947/JBZ) inzake de toepassing van het beginsel van de wederzijdse erkenning van vonnissen en proeftijdbeslissingen, zulks met het oog op het toezicht op proeftijdvoorwaarden en alternatieve straffen. Voorts heeft de raadsvrouw aangevoerd dat verdachte sedert 27 juni 2013 in behandeling is voor depressie- en angststoornissen. Volstaan kan worden met een gevangenisstraf overeenkomstig het reeds ondergane voorarrest, aangevuld met een taakstraf hetgeen de raadsvrouw bij een bewezenverklaring van het primair tenlastegelegde passend acht.

7.3

Het oordeel van de rechtbank

Bij de bepaling van de op te leggen straf is gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander bij het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen.

Verdachte heeft zich met zijn personenauto zodanig gedragen dat hij gevaar op de weg heeft veroorzaakt.

De rechtbank is er zich ten volle van bewust dat het door verdachte veroorzaakte ongeval tot de dood van drie personen heeft geleid. De nabestaanden hebben een uiterst pijnlijk en onomkeerbaar verlies geleden, dat een leven lang voelbaar zal blijven. Het overlijden van de slachtoffers heeft onherstelbaar leed bij de nabestaanden tot gevolg gehad, hetgeen ter terechtzitting treffend onder woorden is gebracht door de dochter van beide fietsers ([slachtoffer 1] en [slachtoffer 2]), tevens moeder van de kleine [slachtoffer 3] in haar slachtofferverklaring .

Zijnerzijds zal ook verdachte, samen met zijn naasten, moeten leren leven met de rol die hij daarin ongewild heeft gespeeld. Dat hem daarvan geen strafrechtelijk verwijt in de zin van

artikel 6 van Pro de Wegenverkeerswet 1994 kan worden gemaakt, maakt dat niet wezenlijk anders.

Bij de strafbepaling heeft de rechtbank gelet op de omstandigheid dat verdachte blijkens informatie uit de justitiële informatiesystemen in Nederland, Duitsland en Polen niet eerder is veroordeeld. Voorts heeft de rechtbank rekening gehouden met de persoonlijke omstandigheden van verdachte, zoals die ter terechtzitting zijn gebleken.

Op grond van het voorgaande en gelet op de straffen die doorgaans voor soortgelijke gevallen worden opgelegd, is de rechtbank van oordeel dat aan verdachte een onvoorwaardelijke taakstraf voor de duur van 120 uren subsidiair 60 dagen hechtenis dient te worden opgelegd.

De rechtbank is van oordeel dat daarnaast een voorwaardelijke ontzegging van de rijbevoegdheid op zijn plaats is nu verdachte door zijn handelen de verkeersveiligheid in gevaar heeft gebracht.

8.Het beslag

Nu met betrekking tot de inbeslaggenomen personenauto, BMW 320i 1999, kleur grijs en de GSM, Nokia 5800, kleur zwart, niet meer wordt voldaan aan de voorwaarden van artikel 94 van Pro het Wetboek van Strafvordering, dienen deze voorwerpen te worden teruggegeven aan degene aan wie zij toebehoren, zoals hierna in de beslissing genoemd.

9.De wettelijke voorschriften

De beslissing berust op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 27 en 91 van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 5, 177 en 179 van de Wegenverkeerswet 1994, zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezenverklaarde.

10.De beslissing

De rechtbank:

Vrijspraak

- spreekt verdachte vrij van het primair tenlastegelegde;

Bewezenverklaring

verklaart het subsidiair tenlastegelegde bewezen, zoals hierboven onder 4.5 is omschreven;
spreekt verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd;

Strafbaarheid

verklaart dat het bewezenverklaarde de strafbare feiten oplevert zoals hierboven onder 5.2 is omschreven;
verklaart verdachte strafbaar;

Straf en maatregel

- veroordeelt verdachte tot
taakstraf voor de duur van 120 uren;

- beveelt dat indien verdachte de taakstraf niet naar behoren verricht,
vervangende hechteniszal worden toegepast van 60
dagen;

- beveelt dat de tijd door de veroordeelde vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht, bij de uitvoering van de taakstraf geheel in mindering zal worden gebracht, naar de maatstaf van twee uren per dag;

-
ontzegtde verdachte de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor de tijd van
1 jaar;

-
bepaaltdat deze bijkomende straf niet zal worden tenuitvoergelegd, tenzij de rechtbank later anders mocht gelasten op grond dat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd, welke hierbij wordt vastgesteld op
2 jaren, aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt;

Beslag

- gelast de teruggave aan verdachte van de volgende in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerpen:

1 Personenauto [kentekennummer], BMW 320i 1999 Kl:grijs 376632

1 GSM, Nokia 5800, zwart.

Dit vonnis is gewezen door mr. A.K. Kleine, voorzitter, mr. P.H.M. Kuster en mr. A.P.A. Bisscheroux, rechters, in tegenwoordigheid van P.J.T. Frijns, griffier, en is uitgesproken ter openbare zitting op 21 november 2014.

Mr. P.H.M Kuster is niet in de gelegenheid dit vonnis mede te ondertekenen.

Vrijspraak voor dodelijk verkeersongeval wegens onvoldoende bewijs te hard rijden