Uitspraak
Uitspraak
zaak/rolnr.: 182473 / 09-1531 blad 2
RECHTBANK MIDDELBURG
Sector kanton
[Zaaknummer] [Rolnummer]
Locatie Middelburg
zaak/rolnr.: 182473 / 09-1531
vonnis van de kantonrechter d.d. 16 november 2009
in de zaak van
de besloten vennootschap
Telfort B.V.,
gevestigd te [adres],
eisende partij,
verder te noemen: Telfort,
gemachtigde: Vesting Finance Incasso B.V.,
t e g e n :
[X],
wonende te [adres],
gedaagde partij,
verder te noemen: [Partij X],
gemachtigde: mr. C.J. de Wit.
het verloop van de procedure
De procedure is als volgt verlopen:
- dagvaarding van 11 maart 2009,
- conclusies van antwoord, repliek en dupliek.
de beoordeling van de zaak
1. Tussen partijen is ingaande [begin] 2007 een overeenkomst voor de duur van 27 maanden tot stand gekomen voor een telefoonabonnement Telfort belbundel 300. Deze overeenkomst is [in] maart 2008 door Telfort ontbonden wegens wanbetaling van [partij X].
2. Bij inleidende dagvaarding vordert Telfort de veroordeling van [partij X] tot betaling van
€ 896,99, bestaande uit een hoofdsom van € 668,96, vertragingsrente van € 78,03 en € 150,-- aan buitengerechtelijke incassokosten. Deze vordering dient volgens Telfort vermeerderd te worden met verdere vertragingsrente en de proceskosten. De vordering van Telfort heeft betrekking op twee facturen, te weten een factuur van 21 november 2007 tot een bedrag van € 235,37 en een factuur van 21 maart 2008 tot een bedrag van € 433,59.
3. [Partij X] heeft de vordering betwist. Hij stelt ten aanzien van de factuur van 21 november 2007 dat een bedrag is opgenomen voor mobiel internet, van welke mogelijkheid hij op het door Telfort geleverde toestel echter geen gebruik heeft gemaakt. Het door Telfort gestelde gebruik van mobiel internet heeft op 29 oktober 2007 plaatsgehad tot een omvang van 32,6MB, welke hoeveelheid het door Telfort geleverde toestel volgens [partij X] niet kan verwerken. [Partij X] had voor mobiel internet juist net een ander telefoonabonnement met een moderner toestel aangeschaft. [Partij X] heeft hierover diverse malen contact gehad met Telfort en heeft tevergeefs verzocht gegevens van de bezochte websites en het gestelde dataverbruik aan hem toe te zenden.
Ten aanzien van de factuur van 21 maart 2008 stelt [partij X] dat uit deze factuur blijkt dat de telefoon nauwelijks meer gebruikt is. Ten onrechte werden hem het abonnementsgeld voor de gehele resterende periode (tot eind april 2009) in rekening gebracht, terwijl hij vanaf half maart 2008 zijn telefoon niet meer kon gebruiken.
Het in rekening brengen van buitengerechtelijke kosten is volgens [partij X] onredelijk nu hij slechts is gesommeerd en er door Telfort op geen enkele wijze inhoudelijk is ingegaan op zijn vragen of verzoeken.
4. Telfort wijst bij repliek op de factuur van 21 november 2007 waaruit blijkt dat met aansluitnummer [06-nummer] 32.587MB is gebruikt. Volgens Telfort is het technisch niet mogelijk dat dit gebruik van mobiel internet met een andere telefoonaansluiting is afgenomen en op de SIM-kaart met het telefoonnummer van [partij X] is geboekt. Ook is het technisch onmogelijk dat er via internet meer of minder MB is afgenomen/gebruikt dan geboekt op de SIM-kaart met het aansluitnummer van [partij X]. Telfort stelt dat het wel mogelijk is via een mobiele telefoon 32 of meer MB op één dag te gebruiken.
Volgens Telfort is het wettelijk niet toegestaan en praktisch ondoenlijk een specificatie te geven van MB gebruik.
Telfort heeft de overeenkomst tussen partijen ontbonden op grond van artikel 8.3, sub a van de van toepassing zijnde algemene voorwaarden, nadat betaling door [partij X] na herhaaldelijke aanmaningen uitbleef.
Telfort wijst erop dat de buitengerechtelijke kosten daadwerkelijk zijn gemaakt. Zij wijst daarbij op de aan [partij X] gestuurde inhoudelijk reacties van 12 december 2008, 29 januari 2009, en het e-mailbericht van 28 november 2007 en 21 december 2007.
5. Bij dupliek volhardt [partij X] in het bij antwoord gegeven standpunt. De door Telfort geleverde telefoon kan 32,6 MB op één dag niet verwerken. Dit valt volgens [partij X] zo nodig aan te tonen door een deskundigenbericht. De factuur van 21 november 2007 is door Telfort weliswaar gespecificeerd met nummers, echter alleen voor wat betreft de telefoon- en sms-kosten, waarbij de privacy kennelijk geen rol speelt. [Partij X] stelt dat hij Telfort direct na ontvangst van de factuur van 21 november 2007 heeft gevraagd om een specificatie van het internetgebruik. Door Telfort is volgens [partij X] niet aangetoond dat het bijhouden van de gevraagde gegevens in strijd met de wet zou zijn. Nu de bewijslast volgens [partij X] bij Telfort ligt, heeft Telfort niet aangetoond dat [partij X] het in rekening gebrachte internetgebruik verschuldigd was.
factuur van 21 november 2007
6. Van de factuur van 21 november 2007, totaal € 235,37 (incl. BTW) wordt door [partij X] één bedrag van € 136,96 (excl. BTW) voor gebruik van mobiel internet betwist. Hij volhardt in zijn stelling dat hij geen gebruik heeft gemaakt van mobiel internet op het door Telfort geleverde toestel.
7. De kantonrechter overweegt dat Telfort haar diensten aanbiedt voor het gebruik van het telecommunicatienetwerk, waaronder mobiel internet. [Partij X] is voor het gebruik daarvan een vergoeding verschuldigd. Om te bepalen welke vergoeding [partij X] aan Telfort verschuldigd is, zijn, ingevolge artikel 6.2 van de op onderhavige overeenkomst van toepassing verklaarde algemene voorwaarden, de gegevens van Telfort beslissend, tenzij wordt aangetoond dat deze gegevens fout zijn.
Het door Telfort gefactureerde bedrag voor mobiel internet dient in beginsel dan ook betaald te worden door [partij X]. [Partij X] heeft naar het oordeel van de kantonrechter niet aangetoond dat de door Telfort gebruikte gegevens fout zijn. [Partij X] heeft weliswaar gesteld dat het technisch niet mogelijk is om met het door Telfort geleverde toestel op één dag 32,6 MB te verwerken, doch van deze stelling heeft hij geen nader bewijs geleverd. Ook de stelling van [partij X] dat er mogelijk fraude in het spel was, is verder niet onderbouwd. De kantonrechter acht geen termen aanwezig om [partij X] alsnog toe te laten tot het bewijs van zijn stellingen. Telfort heeft gesteld dat het gebruik van mobiel internet heeft plaatsgevonden via de SIM-kaart c.q. het mobiele telefoonnummer van [partij X]. Uit hoofde van de overeenkomst van Telfort met [partij X], is [partij X] verantwoordelijk voor de kosten gemaakt met of via zijn aansluiting. De vordering van Telfort voor zover deze betrekking heeft op de factuur van 21 november 2007 komt dan ook voor toewijzing in aanmerking.
factuur van 21 maart 2008
8. De factuur van 21 maart 2008 omvat een bedrag van € 5,29 (excl. BTW) aan gebruikskosten over de periode tot en met 17 maart 2008. Dit bedrag wordt door [partij X] niet betwist, zodat dit bedrag voor toewijzing in aanmerking komt.
9. Daarnaast bevat de factuur van 21 maart 2008 een bedrag van € 360,03 (excl. BTW) aan overige verrekeningen. Deze post is [partij X] volgens Telfort verschuldigd als compensatie van de gederfde abonnementsgelden wegens contractbeëindiging. Telfort doet daarbij een beroep op artikel 8.3. van haar algemene voorwaarden. Hierin is bepaald dat bij beëindiging van de overeenkomst contractant verplicht is de vaste kosten van de nog resterende minimumduur van de overeenkomst te voldoen.
10. Beoordeeld dient te worden of het beding in de algemene voorwaarden dat voorziet in een vergoeding ter hoogte van de abonnementsgelden over de resterende looptijd als onredelijke bezwarend is aan te merken. Duurovereenkomsten als de onderhavige, die voor meer dan één jaar zijn aangegaan, staan op de grijze lijst van artikel 6:237, sub k, van het Burgerlijk Wetboek. Het einde van de overeenkomst was, gelet op het feit dat tussen partijen was overeengekomen dat de looptijd van 24 maanden met 3 maanden zou worden verlengd, voorzien voor 16 april 2009. Weliswaar is de duur van de overeenkomst hier niet bij de algemene voorwaarden bepaald, maar het is voor [partij X] wel zeer bezwarend dat het abonnementsgeld tot het einde van de looptijd van de overeenkomst betaald zou moeten worden, aangezien het hier nog om ongeveer 13 maanden gaat.
Het komt niet onredelijk voor dat Telfort een redelijke vergoeding zal ontvangen voor geleden verlies en gederfde winst als gevolg van voortijdige beëindiging van de overeenkomst door de (onvoldoende betwiste) wanbetaling van [partij X], maar een vergoeding van 13 maanden komt als zodanig niet reëel voor. De kantonrechter verwijst hierbij ook naar de beslissing van het Europees Hof van 27 juni 2000, NJ 2000, 730.
Telfort zou recht hebben op vergoeding van deze kosten indien zij de overeenkomst niet wegens wanbetaling had ontbonden, maar na die ontbinding behoefde Telfort de aansluiting van [partij X] op haar mobiele telecommunicatienetwerk niet meer in stand te houden en geen diensten meer te verrichten ten behoeve van [partij X].
buitengerechtelijke incassokosten
11. Gelet op het voorgaande zal de kantonrechter de buitengerechtelijke incassokosten toewijzen naar rato van de toegewezen hoofdsom, ad € 241,67 incl. BTW. Conform het rapport Voorwerk II zullen de incassokosten worden vastgesteld op € 37,00.
12. Telfort dient als de grotendeels in het ongelijk gestelde partij de proceskosten te vergoeden.
de beslissing
De kantonrechter:
veroordeelt [partij X] om tegen bewijs van kwijting aan Telfort te betalen een bedrag van
€ 278,67, vermeerderd met de wettelijke rente over € 241,67 vanaf de vervaldata tot aan de dag van voldoening;
veroordeelt Telfort in de kosten van het geding, welke aan de zijde van [partij X] tot op heden worden begroot op € 300,00 wegens salaris van de gemachtigde van [partij X];
verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad;
wijst af hetgeen meer of anders is gevorderd.
Dit vonnis is gewezen door mr. M.J.M. Klarenbeek, kantonrechter, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van 16 november 2009 in tegenwoordigheid van de griffier.