Uitspraak
RECHTBANK NOORD-NEDERLAND
Afdeling bestuursrecht
Locatie Leeuwarden
zaaknummer: AWB LEE 13/883
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 20 juni 2013 in de zaken tussen
[eiser],
wonende te [woonplaats],
eiser,
en
het college voor zorgverzekeringen,
verweerder,
gemachtigde: S.J.A. Rood, werkzaam bij verweerder.
Procesverloop
Bij besluit van 2 augustus 2012 (het primaire besluit) heeft verweerder aan eiser op grond van de Zorgverzekeringswet (Zvw) een boete van € 356,49 opgelegd.
Bij besluit op bezwaar van 17 januari 2013 heeft verweerder het primaire besluit gehandhaafd.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld bij de rechtbank Leeuwarden.
De Wet Herziening Gerechtelijke Kaart is op 1 januari 2013 in werking getreden. De rechtbanken Assen, Groningen en Leeuwarden vormen met ingang van die datum tezamen de nieuwe rechtbank Noord-Nederland. Het rechtsgebied van deze rechtbank beslaat de provincies Drenthe, Fryslân en Groningen. De zaak wordt daarom verder behandeld en beslist door de rechtbank Noord-Nederland.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 22 mei 2013. Eiser is verschenen, bijgestaan door L.A.A.M. van Dinter. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
1.
Artikel 2, eerste lid, van de Zvw bepaalt dat degene die ingevolge de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) en de daarop gebaseerde regelgeving van rechtswege verzekerd is, verplicht is zich krachtens een zorgverzekering te verzekeren of te laten verzekeren tegen het in artikel 10 van Pro de Zvw bedoelde risico.
Artikel 9a, tweede lid, van de Zvw bepaalt dat het College zorgverzekeringen een verzekeringsplichtige een schriftelijke aanmaning zendt om zich binnen een termijn van drie maanden, te rekenen vanaf de datum van verzending van de aanmaning, alsnog op grond van zo'n verzekering te verzekeren of te laten verzekeren.
Artikel 9b, eerste lid, van de Zvw bepaalt dat indien een verzekeringsplichtige aan wie een aanmaning als bedoeld in artikel 9a is verzonden, niet binnen drie maanden na verzending daarvan verzekerd is, het College zorgverzekeringen hem dan wel, indien de verzekeringsplichtige minderjarig is, degene die het gezag over hem uitoefent, een bestuurlijke boete oplegt.
2.
Artikel 93 van Pro de Grondwet bepaalt dat bepalingen van verdragen en van besluiten van volkenrechtelijke organisaties, die naar haar inhoud een ieder kunnen verbinden, verbindende kracht hebben nadat zij zijn bekendgemaakt. Artikel 94 van Pro de Grondwet bepaalt binnen het Koninkrijk geldende wettelijke voorschriften geen toepassing vinden, indien deze toepassing niet verenigbaar is met een ieder verbindende bepalingen van verdragen en van besluiten van volkenrechtelijke organisaties.
3.
Eiser betoogt dat artikel 2, eerste lid, van de Zvw onverbindend verklaard moet worden, omdat deze bepaling in strijd is met een aantal artikelen van de Universele Verklaring van de rechten van de mens (UVRM). Deze grond behoeft geen nadere bespreking omdat het UVRM geen directe werking heeft en daarom niet kan leiden tot onverbindendheid van dit artikel van de Zvw. In dit verband verwijst de rechtbank naar de uitspraak van 22 maart 2013 van de Centrale Raad van Beroep (CRvB), gepubliceerd op www.rechtspraak.nl, onder LJN: BZ5367. Eiser heeft daarnaast een beroep op artikel 1 van Pro het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (IVBPR). Daargelaten of de leden 1, 2 en 3 van artikel 1 van Pro het IVBPR directe werking hebben, is de rechtbank van oordeel dat deze (artikel)leden niet kunnen leiden tot de door eiser gewenste uitkomst, nu zij zich in zijn algemeenheid richten tot volken en de Staten die partij zijn bij het IVBPR. De ter zake door eiser opgeworpen grief behoeft daarom geen nadere bespreking.
4.
In de Zvw is voor gemoedsbezwaarden tegen de verzekeringsplicht een regeling getroffen. Verweerder heeft hierop gewezen in het bestreden besluit en in het verweerschrift. Vast staat dat eiser geen beroep heeft gedaan op deze regeling. Eiser is dus verzekeringsplichtig.
5.
Vast staat dat eiser zich niet heeft verzekerd, ook niet na de aanmaning van 11 april 2012. Verweerder was op grond van artikel 9b, tweede lid, van de Zvw daarom verplicht een boete aan eiser op te leggen.
6.
Het beroep is ongegrond.
7.
Voor een proceskostenvergoeding bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. E.M. Visser, rechter, in aanwezigheid van mr. J.R. Leegsma, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 20 juni 2013.
griffier rechter
Afschrift verzonden aan partijen op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep.
fn24