ECLI:NL:RBOVE:2015:4926

• Datum uitspraak: 4 november 2015
• Publicatiedatum: 5 november 2015
• Zaaknummer: C/08/139017 / HA ZA 13-210
• Instantie: Rechtbank Overijssel
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Civiel recht
• Uitkomst: Toewijzend
• Procedures: Eerste aanleg - meervoudig
• Rechters: M.H.S. Lebens-de Mug; J.N. Bartels; M. Willemse
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 1 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Verklaring voor recht en schadevergoeding postwhiplashgerelateerd letsel na verkeersongeval

Eiseres, vertegenwoordigd door haar ouders, vordert een verklaring voor recht dat haar postwhiplashgerelateerde klachten het gevolg zijn van een verkeersongeval op 10 juni 2010 en dat de verzekeraar aansprakelijk is voor de schadevergoeding.

De rechtbank had reeds in een tussenvonnis het causaal verband tussen het ongeval en de klachten vastgesteld. Tijdens de comparitie werd de actuele gezondheidstoestand besproken en is bevestigd dat de klachten nog steeds bestaan en ernstig zijn. De verzekeraar betwist het causale verband en wijst op ongevalsvreemde klachten en recente jurisprudentie, maar deze bezwaren worden door de rechtbank verworpen.

De rechtbank oordeelt dat de medische stukken en verklaringen het postwhiplashsyndroom bevestigen en dat er geen alternatieve oorzaak is voor de klachten. De vordering tot een voorschot wordt afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing. De gevorderde buitengerechtelijke kosten worden toegewezen, waarbij het aantal uren en uurtarieven redelijk worden bevonden.

De verzekeraar wordt veroordeeld tot betaling van € 10.714,04 plus wettelijke rente, proceskosten van € 2.965,88 en nakosten onder voorwaarden. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.

Uitkomst: Verklaring voor recht dat het postwhiplashgerelateerde letsel in causaal verband staat met het ongeval en toewijzing van schadevergoeding en kosten.

Uitspraak

vonnis

RECHTBANK OVERIJSSEL

Team kanton en handelsrecht

Zittingsplaats Zwolle

zaaknummer / rolnummer: C/08/139017 / HA ZA 13-210

Vonnis van 4 november 2015

in de zaak van

1.
[eiser] , in zijn hoedanigheid van (ouder en) wettelijk vertegenwoordiger van het minderjarige kind
[X] ,

wonende te [woonplaats] ,

2.
[eiseres] , in haar hoedanigheid van (ouder en) wettelijk vertegenwoordiger van het minderjarige kind
[X] ,

wonende te [woonplaats] ,

eisers,

advocaat mr. Y.B. Boendermaker te Almere,

tegen

naamloze vennootschap met beperkte aansprakelijkheid

ASR SCHADEVERZEKERING N.V. ,

gevestigd te Utrecht,

gedaagde,

advocaat mr. P.J. klein Gunnewiek te Utrecht.

Partijen zullen hierna [eiser] c.s. en ASR genoemd worden.

1. De procedure

1.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

• het tussenvonnis van 9 juli 2014
• de bij brief van 3 september 2015 overgelegde stukken van de zijde van [eiser] c.s.
• het proces-verbaal van comparitie van 21 september 2015.

1.2.

Ten slotte is vonnis bepaald.

2. De verdere beoordeling

2.1.

Bij voormeld tussenvonnis is door de rechtbank vastgesteld dat sprake is van een causaal verband tussen de klachten (het postwhiplash-syndroom) van [X] en het ongeval. Vervolgens is een comparitie van partijen gelast teneinde zicht te krijgen op de huidige gezondheidstoestand van [X] , alsmede om te onderzoeken of partijen het op een of meer punten met elkaar eens kunnen worden. [eiser] c.s. is daarbij uitgenodigd medische informatie over de periode van medio februari 2011 tot heden in het geding te brengen.

2.2.

Ter zitting heeft [eiser] c.s. gemotiveerd en onder verwijzing naar de medische informatie aangevoerd dat het niet goed met [X] gaat, dat haar klachten nog steeds actueel zijn en dat weinig hoop meer bestaat op veel verbetering. Daarnaast heeft [eiser] c.s. bevestigd dat bedoeld is een verklaring voor recht te vorderen inhoudende dat de (postwhiplash gerelateerde) klachten van [X] in causaal verband staan met het ongeval van 10 juni 2010 en dat ASR gehouden tot vergoeding van de schade die het gevolg is van het ongeval, nader op te maken bij staat.

2.3.

ASR heeft ter zitting verklaard dat zij inmiddels een bedrag van € 7.375,00 heeft betaald bij wege van voorschot en een bedrag van € 3.557,52 aan buitengerechtelijke incassokosten. Voorts heeft zij opgemerkt dat de nieuwe medische stukken duidelijk maken dat er veel ongevalsvreemde klachten aan de orde zijn, die allemaal van invloed zijn op de belastbaarheid. Van een conditio sine qua non-verband tussen het ongeval en de klachten is geen sprake, waarbij verwezen wordt naar recente jurisprudentie. Volgens ASR ligt er geen informatie met betrekking tot voortdurende beperkingen en klachten die zonder meer aan het ongeval kunnen worden toegerekend. Als er al sprake is van een conditio sine qua non-verband dan kan slechts sprake zijn van een tijdelijke periode van ongevalgerelateerde klachten en beperkingen.

2.4.

Beoordeeld dient ten eerste te worden of de gevorderde verklaring van recht kan worden toegewezen. Bij voormeld tussenvonnis heeft de rechtbank reeds vastgesteld dat tussen partijen niet in dispuut is dat [X] kampt met de door haar gestelde gezondheidsklachten. Deze klachten bestaan uit: pijn in de nek, zwaar gevoel in de armen, hoofdpijn, concentratieproblemen, pijn bij het lezen, moeheid, inslaapproblemen en vermindering van de geheugenfunctie. Daarnaast is vastgesteld dat de klachten van [X] door de door [eiser] c.s. ingeschakelde deskundigen worden gekwalificeerd als postwhiplashsyndroom en dat gesteld noch gebleken is dat de gestelde klachten niet reëel, ingebeeld of overdreven zijn. Op grond voorts van de overwegingen dat een ongeval als het onderhavige (aanrijding van achteren) op zich postwhiplashklachten kan veroorzaken, geen aanwijzingen bestaan voor de aanname dat de gezondheidsklachten van [X] in het verleden ook al bestonden dan wel dat zij de huidige gezondheidsklachten ook zou hebben ontwikkeld indien het ongeval niet zou hebben plaatsgevonden, alsmede dat in de processtukken geen alternatieve verklaring voor de gezondheidsklachten te vinden is, is de rechtbank tot het oordeel gekomen dat het causaal verband tussen de klachten (het postwhiplashsyndroom) van [X] en het ongeval aanwezig is.

De ter gelegenheid van de comparitie van partijen overgelegde (nieuwe en oude) medische informatie en de verklaringen van [X] en [eiser] c.s. ter zitting leiden niet tot andere inzichten. Uit deze medische informatie kan worden afgeleid dat de gezondheidstoestand van [X] te wensen over laat en dat zij nog steeds last heeft van pijnklachten, vermoeidheid, slaapproblemen, concentratieproblemen, geheugenproblemen en ‘een kort lontje’. Dit betekent dat de gevorderde verklaring voor recht kan worden toegewezen.

2.5.

Het verweer van ASR dat op grond van de overgelegde medische informatie geen conditio sine qua non-verband tussen de gestelde klachten en het ongeval kan worden vastgesteld, moet gelet op het voorgaande worden verworpen. Overigens komt de vraag naar de omvang van de schade en welke beperkingen aan de aansprakelijke partij kunnen worden toegerekend, in een eventuele schadestaatprocedure aan de orde.

De uitspraken die ASR heeft genoemd zien op andere situaties en zijn op de onderhavige zaak niet van toepassing. De zaak die bij de rechtbank Limburg aanhangig was en waarin op 9 september 2015 uitspraak is gedaan, heeft betrekking op een situatie waarin - anders dan in de onderhavige zaak - sprake was van twee achtereenvolgende ongevallen. De uitspraak van de rechtbank Den Haag van 3 december 2013 ziet op een geval waarin het causaal verband tussen de nekklachten en het ongeval door de rechtbank is aangenomen, maar ten aanzien van gestelde rugklachten is overwogen dat eiser het causaal verband tussen het ongeval en de lage rugklachten onvoldoende had onderbouwd. Dit oordeel was gebaseerd op de omstandigheid dat sprake was van (pre-existente) lage rugklachten, welke klachten voorts geen bekend gevolg zijn van een kopstaartbotsing. Nu gesteld noch gebleken is dat de klachten van [X] niet passen bij een postwhiplashsyndroom en evenmin dat zij reeds eerder vergelijkbare klachten had, kan de rechtbank ASR in haar verweer niet volgen.

2.6.

De vordering tot toewijzing van een voorschot moet worden afgewezen, nu [eiser] c.s. de stelling, dat meer schade is geleden dan het bedrag dat door ASR tot op heden is betaald, na het gemotiveerde verweer van ASR niet nader heeft onderbouwd. Dit betekent dat [eiser] c.s. op dit punt niet aan de stelplicht heeft voldaan.

2.7.

[eiser] c.s. heeft aan buitengerechtelijke kosten een bedrag van € 10.714,04 gevorderd en daarbij verwezen naar een overzicht overgelegd als productie 18 bij conclusie van repliek. Uit dit overzicht blijkt dat het gevorderde bedrag bestaat uit kosten van de rechtsbijstandverleners over de periode van 14 februari 2011 tot en met 27 december 2012. ASR heeft betoogd dat een bedrag van € 3.557,52 is betaald ten titel van buitengerechtelijke kosten, welk bedrag op 29 maart 2012 betaalbaar is gesteld aan Nostimos. Dit betrof de totale kosten buiten rechte tot het moment dat mr. Vaarkamp op 8 maart 2011 de zaak heeft overgenomen. Door ASR wordt betwist dat de gevorderde kosten de dubbele redelijkheidtoets kunnen doorstaan. Het uurtarief van € 225,00 in 2011 en € 240,00 in 2012 is naar de mening van ASR te hoog.

2.7.1.

De rechtbank overweegt als volgt. Aangezien de dagvaarding eerst op 30 mei 2013 is uitgebracht, niet in geschil is dat partijen in het voortraject veel overleg hebben gehad onder meer over het delta-V onderzoek en dat [X] veel deskundigen heeft bezocht teneinde de oorzaak en het bestaan van haar klachten en beperkingen aan te tonen, acht de rechtbank het aantal opgegeven uren niet onredelijk. Dat de kosten van Nostimos zijn voldaan betekent niet dat mr. Vaarkamp geen buitengerechtelijke kosten heeft gemaakt. De uurtarieven van € 225,00 en € 240,00 komen de rechtbank daarnaast niet onredelijk voor, zodat de gevorderde buitengerechtelijke kosten kunnen worden toegewezen. Dat een stagiair werkzaamheden heeft verricht kan, anders dan ASR meent, niet uit de specificatie worden afgeleid.

2.8.

ASR zal als de grotendeels in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten worden veroordeeld. De kosten aan de zijde van [eiser] c.s. worden begroot op:

- dagvaarding € 97,38

- griffierecht 842,00

- salaris advocaat
2.026,50 (3,5 punten × tarief € 579,00)

Totaal € 2.965,88

2.9.

De gevorderde veroordeling in de nakosten zal worden toegewezen op de wijze zoals in de beslissing vermeld.

3. De beslissing

De rechtbank

3.1.

verklaart voor recht dat het (postwhiplash gerelateerde) letsel en daarmee verband houdende klachten van [X] in causaal verband staan met het ongeval van 10 juni 2010 en dat ASR gehouden is tot vergoeding van de schade die het gevolg is van het ongeval, nader op te maken bij staat en te vereffenen volgens de wet,

3.2.

veroordeelt ASR tot betaling van een bedrag van € 10.714,04, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf de dag der dagvaarding tot aan de dag van volledige betaling.

3.3.

veroordeelt ASR in de proceskosten, aan de zijde van [eiser] c.s. tot op heden begroot op € 2.965,88, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in art. 6:119 BW over dit bedrag met ingang van de dag na betekening van dit vonnis tot de dag van volledige betaling,

3.4.

veroordeelt ASR in de na dit vonnis ontstane kosten, begroot op € 131,00 aan salaris advocaat, te vermeerderen, onder de voorwaarde dat ASR niet binnen 14 dagen na aanschrijving aan het vonnis heeft voldaan en er vervolgens betekening van de uitspraak heeft plaatsgevonden, met een bedrag van € 68,00 aan salaris advocaat en de explootkosten van betekening van de uitspraak, en te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in art. 6:119 BW over de nakosten met ingang van veertien dagen na de betekening van dit vonnis tot aan de voldoening,

3.5.

verklaart dit vonnis wat betreft de onder 3.2., 3.3 en 3.4. genoemde beslissingen uitvoerbaar bij voorraad,

3.6.

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. M.H.S. Lebens-de Mug, mr. J.N. Bartels en mr. M. Willemse en in het openbaar uitgesproken door mr. J.N. Bartels op 4 november 2015.