Uitspraak
Rechtbank Rotterdam
Team insolventie
rekestnummer: [rekestnummer 1] - [rekestnummer 2]
uitspraakdatum: 26 april 2021
in de zaak van:
[verzoeker],
wonende te [adres]
[postcode] [woonplaats] ,
verzoeker.
1..De procedure
Verzoeker heeft op 24 maart 2021, tezamen met een verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling, een verzoek ingevolge artikel 287a, eerste lid, Faillissementswet ingediend om twee schuldeisers, te weten:
- [schuldeiser 1] (hierna: [schuldeiser 1] );
- [schuldeiser 2] vertegenwoordigd door Flanderijn & Van Eck (hierna: [schuldeiser 2] );
die weigeren mee te werken aan een door verzoeker aangeboden schuldregeling, te bevelen in te stemmen met deze schuldregeling.
[schuldeiser 2] heeft voorafgaande aan de zitting, bij faxbericht van 16 april 2021, aan de rechtbank te kennen gegeven alsnog in te stemmen met de aangeboden schuldregeling.
Ter zitting van 19 april 2021 zijn verschenen en gehoord:
- verzoeker;
- mevrouw [persoon A] en mevrouw [persoon B] , werkzaam bij gemeente Hoeksche Waard (hierna: schuldhulpverlening);
- de heer [persoon C] , namens [schuldeiser 1] .
Bij e-mails van 19 april 2021 en 21 april 2021 heeft schuldhulpverlening namens verzoeker de rechtbank nader bericht over de ingangsdatum van het minnelijk traject en de verwachte opbrengst.
De uitspraak is bepaald op heden.
2..Het verzoek
Verzoeker heeft volgens het ingediende verzoekschrift tien schuldeisers, met één preferente en tien concurrente vorderingen. Deze schuldeisers hebben in totaal een bedrag van
€ 580.858,90 van verzoeker te vorderen. Verzoeker heeft bij brief van 10 juli 2020 een schuldregeling aangeboden aan zijn schuldeisers, inhoudende een betaling van 6,92% aan de preferente schuldeisers en 3,46% aan de concurrente schuldeisers, tegen finale kwijting.
Bij brief van 6 oktober 2020 is een gewijzigd voorstel gedaan aan de schuldeisers, inhoudende een betaling van 4.11% aan de preferente schuldeisers en 2.06 % aan de concurrente schuldeisers, vanwege een aanvullend gebleken vordering (en op basis van een schuldenlast van € 580.858,90).
Het aangeboden akkoord heeft de volgende inhoud en achtergrond. De aangeboden regeling is gebaseerd op de NVVK-norm. De aangeboden regeling is gebaseerd op de afloscapaciteit die verzoeker heeft op basis van zijn dienstbetrekking. Verzoeker werkt fulltime en heeft een arbeidscontract voor onbepaalde tijd. De aangeboden regeling voorziet in uitkering van een prognosepercentage. Dat betekent dat de afloscapaciteit eventueel nog hoger of nog lager zal kunnen uitvallen. Vanwege beslag op het inkomen van verzoeker is verzoeker nog niet in staat geweest om te reserveren voor zijn schuldeisers.
Om de schuldeisers hiervan geen nadeel te laten ondervinden – en mede omdat het minnelijke traject in dit geval meer tijd dan gebruikelijk in beslag heeft genomen – heeft schuldhulpverlening ter zitting en bij bericht van 19 april 2021 aangegeven dat 1 januari 2021 zal worden gehanteerd als ingangsdatum van de onderhavige schuldregeling.
Verzoeker heeft zich op het standpunt gesteld dat hij al het mogelijke heeft gedaan om het aangeboden percentage aan zijn schuldeisers aan te bieden. Verzoeker heeft sinds de aanmelding bij schuldhulpverlening geen nieuwe schulden of achterstanden meer laten ontstaan.
Negen schuldeisers stemmen met de aangeboden schuldregeling in. [schuldeiser 1] stemt hier als enige schuldeiser niet mee in. Zij heeft een vordering van
€ 18.356,43 op verzoeker, welke 3,2% van de totale schuldenlast beloopt.
3..Het verweer
Ter zitting heeft [schuldeiser 1] – kort samengevat – aangevoerd
dat de schuld van verzoeker niet te goeder trouw is ontstaan. Verzoeker heeft de schuld onnodig hoog laten oplopen. Schuldenaar had moeten overgaan tot verkoop van de caravan toen hij intrek nam in een andere woning.
4..De beoordeling
Uitgangspunt is dat het iedere schuldeiser in beginsel vrij staat om te verlangen dat 100% van zijn vordering, vermeerderd met rente, wordt voldaan. Nu de aangeboden regeling voorziet in een lagere uitkering dan de volledige vordering, staat het belang van [schuldeiser 1] bij haar weigering vast.
De rechtbank ziet zich gesteld voor het beantwoorden van de vraag of [schuldeiser 1] in redelijkheid niet tot weigering van instemming met de schuldregeling heeft kunnen komen, in aanmerking genomen de onevenredigheid tussen het belang dat zij heeft bij uitoefening van de bevoegdheid tot weigering en de belangen van verzoeker of de overige schuldeisers die door de weigering worden geschaad.
De rechtbank stelt allereerst vast dat de vordering van [schuldeiser 1] een gering aandeel vormt in de totale schuldenlast van 3,2%.
Een ruime meerderheid van de schuldeisers, namelijk negen van de tien schuldeisers, is met de aangeboden regeling akkoord gegaan.
De rechtbank stelt ook vast dat het voorstel is getoetst door een deskundige en onafhankelijke partij, te weten gemeente Hoeksche Waard. Voorts is het voorstel naar het oordeel van de rechtbank goed en controleerbaar gedocumenteerd.
De rechtbank is van oordeel dat het voorstel het uiterste is waartoe verzoeker in staat moet worden geacht. Uit het verzoekschrift en het verhandelde ter zitting is gebleken dat verzoeker beschikt over een fulltime baan, op basis van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd. Dat betekent dat verzoeker reeds voldoet aan de in de schuldsaneringsregeling bestaande werkverplichting voor 36 uur per week.
Door schuldhulpverlening is ter zitting verklaard dat aan alle waarborgen, die ervoor moeten zorgen dat verzoeker het maximale ten behoeve van zijn schuldeisers zal afdragen, is voldaan. Om de schuldeisers tegemoet te komen, zal de onderhavige schuldregeling aanvangen op 1 januari 2021.
De rechtbank stelt vast dat de schuld aan [schuldeiser 1] niet te goeder trouw is ontstaan, voor zover deze ziet op de periode dat verzoeker niet langer in de caravan verbleef en er vervolgens geen maatregelen zijn getroffen om te voorkomen dat de schuld verder zou oplopen. Het feit dat de vordering van [schuldeiser 1] in die periode nog is opgelopen met ruim € 2.300, vormt in dit geval echter geen aanleiding om het verzoek tot toepassing van een gedwongen schuldregeling af te wijzen. Aannemelijk is dat de rechtbank verzoeker (via de hardheidsclausule) zou toelaten tot de schuldsaneringsregeling (zoals subsidiair verzocht). Dit mede gelet op de aard en omvang van de (overige) schulden, de persoonlijke omstandigheden van verzoeker en de omstandigheid dat zijn financiële situatie al enige tijd stabiel is.
Naar verwachting zal de uitwerking van het (door schuldhulpverlening namens verzoeker aangepaste) voorstel binnen het minnelijk traject een gunstiger resultaat hebben voor de schuldeisers, dan in de situatie dat de schuldsaneringsregeling op verzoeker van toepassing zou zijn, zoals subsidiair verzocht. Immers, de toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling zal aanzienlijke kosten met zich brengen, bestaande uit salaris voor de bewindvoerder en griffierecht, die in mindering komen op hetgeen verzoeker zou kunnen afdragen in de schuldsaneringsregeling. Dat betekent dat toepassing van de schuldsaneringsregeling de schuldeisers minder zou opleveren dan bij het akkoord wordt aangeboden. Schuldhulpverlening heeft dit nog nader onderbouwd bij berichten van 19 april 2021 en 21 april 2021.
Op grond van het voorgaande komt de rechtbank dan ook tot het oordeel dat de belangen van verzoeker die vanuit een stabiele situatie zijn schuldenproblematiek wil oplossen en van de overige schuldeisers die hebben ingestemd met het aanbod, zwaarder wegen dan die van [schuldeiser 1] , die geweigerd heeft in te stemmen.
Het verzoek om [schuldeiser 1] te bevelen in te stemmen met de schuldregeling wordt daarom toegewezen.
[schuldeiser 1] zal als de in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de kosten van de procedure.
Nu voor het onderhavige verzoekschrift geen griffierecht verschuldigd is en verzoeker niet is bijgestaan door een advocaat, worden de kosten begroot op nihil.
De rechtbank stelt vast dat er thans een gedwongen schuldregeling is afgekondigd, die in de plaats komt van de vrijwillige instemming van de schuldeisers. Hieruit volgt dat verzoeker zal kunnen voortgaan met het betalen van zijn schulden en dat hij niet verkeert in de toestand dat hij heeft opgehouden te betalen zodat het subsidiaire verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling zal worden afgewezen.
5..De beslissing
De rechtbank:
- beveelt [schuldeiser 1] om in te stemmen met de door verzoeker aangeboden schuldregeling;
- veroordeelt [schuldeiser 1] in de kosten van deze procedure, aan de zijde van verzoeker begroot op nihil;
- bepaalt dat dit vonnis in de plaats treedt van de vrijwillige instemming;
- wijst het verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling af;
- verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.
Dit vonnis is gewezen door mr. C.G.E. Prenger, rechter, en in aanwezigheid van mr. A.A. Dadzie, griffier, in het openbaar uitgesproken op 26 april 2021. [1]