Eiser trad in april 2022 in dienst bij Mad Science op basis van een oproepovereenkomst voor zes maanden. Na twee maanden werd hij vanwege vermeend disfunctioneren niet meer opgeroepen en verrichtte geen werkzaamheden meer. Eiser stelde dat sprake was van een arbeidsovereenkomst met vaste uren en vorderde loonbetaling over de resterende periode.
Mad Science betwistte dit en stelde dat het een oproepcontract betrof waarbij alleen loon verschuldigd is over daadwerkelijk gewerkte uren. De kantonrechter kwalificeerde de arbeidsovereenkomst als oproepovereenkomst op grond van de arbeidsovereenkomst en het bedrijfsreglement, en oordeelde dat het niet meer oproepen feitelijk neerkomt op opzegging die niet schriftelijk is overeengekomen en dus niet rechtsgeldig is.
De werkgever is daarom op grond van de wet verplicht loon door te betalen tot het einde van de overeenkomst, tenzij het niet verrichten van arbeid voor rekening van de werknemer komt. Dit laatste is niet vastgesteld. De loondoorbetalingsverplichting werd berekend op basis van de gemiddelde arbeidsomvang van de twee gewerkte maanden, wat resulteerde in een bedrag van € 1.617,24. Mad Science werd veroordeeld tot betaling van dit bedrag en de proceskosten.