ECLI:NL:RBROT:2025:12187

• Datum uitspraak: 29 augustus 2025
• Publicatiedatum: 17 oktober 2025
• Zaaknummer: 11710651 CV EXPL 25-12265
• Instantie: Rechtbank Rotterdam
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Civiel recht; Verbintenissenrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Eerste aanleg - enkelvoudig
• Rechters: M. Fiege
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Geen sprake van dwaling bij betaling voorschot voor remigratiedienstverlening

Eiser heeft aan gedaagde €423,- contant betaald als voorschot voor remigratiedienstverlening, in de veronderstelling dat het een aanbetaling voor een huurwoning betrof. Eiser stelt dat hij heeft gedwaald en daarom onverschuldigd heeft betaald, en vordert terugbetaling van het bedrag met rente en incassokosten.

Gedaagde betwist de stelling van dwaling en wijst op de ondertekende overeenkomst en voorschotverklaring waarin de aard van de dienstverlening en het voorschot zijn vastgelegd. Er zijn daadwerkelijk werkzaamheden verricht. De kantonrechter oordeelt dat eiser onvoldoende heeft onderbouwd dat sprake is van dwaling, mede omdat hij de overeenkomst en voorschotverklaring heeft ondertekend en uit zijn ontbindingsbrief blijkt dat hij wist dat hij een overeenkomst was aangegaan.

Omdat geen dwaling is vastgesteld, blijft de overeenkomst bestaan en is er geen sprake van onverschuldigde betaling. Ook een eventuele ontbinding van de overeenkomst is niet gesteld en kan de eis niet dragen. De kantonrechter wijst daarom de vordering af en veroordeelt eiser in de proceskosten, die nihil worden begroot wegens het ontbreken van een gemachtigde aan de zijde van gedaagde.

Uitkomst: De vordering tot terugbetaling van het voorschot wordt afgewezen omdat geen dwaling is vastgesteld en de overeenkomst rechtsgeldig is.

Uitspraak

RECHTBANK ROTTERDAM

locatie Rotterdam

zaaknummer: 11710651 CV EXPL 25-12265

datum uitspraak: 29 augustus 2025

Vonnis van de kantonrechter

in de zaak van

[eiser],

woonplaats: Vlaardingen,

eiser,

gemachtigde: mr. W.J.J. Trooster,

tegen

[gedaagde] ,

die handelt onder de naam
[handelsnaam],

woonplaats: Heerlen,

gedaagde,

die zelf procedeert.

De partijen worden hierna ‘[eiser]’ en ‘[gedaagde]’ genoemd.

1. De procedure

1.1.

Het dossier bestaat uit de volgende processtukken:

• de dagvaarding van 7 mei 2025, met bijlagen;
• het antwoord, met bijlagen;
• de repliek;
• de dupliek, met een bijlage.

2. De beoordeling

Waar gaat de zaak over?

2.1.

[eiser] eist in deze zaak betaling van € 423,- met rente en incassokosten. Daarvoor heeft hij het volgende aangevoerd. [eiser] heeft [gedaagde] gevraagd hem te helpen bij zijn remigratie uit Thailand. Op 1 oktober 2024 heeft hij [gedaagde] contant € 423,- betaald. Hij dacht dat dit een aanbetaling voor een huurwoning was. Achteraf bleek dat het een voorschot voor de door [gedaagde] te verrichten werkzaamheden betrof. [eiser] heeft gedwaald toen hij de betaling deed en heeft daarom onverschuldigd betaald. Hij vindt dat [gedaagde] het bedrag aan hem moet terugbetalen.

2.2.

[gedaagde] is het niet eens met de eis en heeft het volgende aangevoerd. Van dwaling is geen sprake. [eiser] heeft namelijk op 1 oktober 2024 een overeenkomst en een voorschotverklaring getekend, waarin de aard van de dienstverlening en de geldende voorwaarden zijn vastgelegd. De overeenkomst is rechtsgeldig tot stand gekomen en er zijn daadwerkelijk werkzaamheden verricht. [gedaagde] vindt daarom dat zij niets aan [eiser] terug hoeft te betalen.

2.3.

De kantonrechter wijst de eis van [eiser] af. Deze beslissing wordt hierna uitgelegd.

[eiser] heeft niet gedwaald

2.4.

[eiser] draagt de stelplicht en bewijslast van zijn stelling dat hij onverschuldigd heeft betaald (artikel 150 Rv). In het kader van zijn stelplicht moet [eiser] alle feiten stellen die benodigd zijn voor het intreden van het door hem beoogde rechtsgevolg. Naar het oordeel van kantonrechter heeft [eiser] hieraan niet voldaan. De redenen daarvan zijn als volgt.

2.5.

[eiser] betwist niet dat hij op 1 oktober 2024 de overeenkomst en de voorschotverklaring heeft getekend. In de overeenkomst staat een uurtarief van € 150,- en in de voorschotverklaring wordt een voorschot genoemd van € 350,-. [eiser] heeft dat voorschot vervolgens ook betaald. [eiser] heeft zijn stelling dat hij dwaalde toen hij de overeenkomst tekende onvoldoende onderbouwd, terwijl dat wel op zijn weg had gelegen. De enkele stelling dat [eiser] niet wist wat hij tekende vanwege een taalbarrière is onvoldoende, omdat dit, als hiervan al sprake is, een omstandigheid is die voor zijn rekening en risico komt. Hetzelfde geldt voor de stelling van [eiser] dat het uurtarief mogelijk pas na de ondertekening is ingevuld. Dat [eiser] heeft gedwaald volgt ook niet uit zijn ontbindingsbrief van 6 januari 2025. Integendeel, want uit deze brief blijkt dat [eiser] wist dat hij op 1 oktober 2024 een overeenkomst had gesloten en dat hij op grond daarvan het bedrag van € 423,- had betaald. In deze brief staat niet dat hij dacht dat hij niet hoefde te betalen voor de werkzaamheden van [gedaagde]. Hij geeft in de brief aan dat hij vindt dat [gedaagde] niet genoeg heeft gedaan. Ontevreden zijn over de dienstverlening is echter niet hetzelfde als dwalen. [eiser] heeft verder niet uitgelegd waarom hij dacht dat [gedaagde] een soort maatschappelijk werkster was en waarom hij erop mocht vertrouwen dat zij hem gratis zou helpen.

2.6.

Omdat niet komt vast te staan dat [eiser] heeft gedwaald, is er geen reden om de overeenkomst te vernietigen. De overeenkomst blijft dus bestaan, waardoor er van onverschuldigde betaling geen sprake is. Dit geldt ook als [gedaagde] de overeenkomst terecht zou hebben ontbonden, want een ontbinding heeft geen terugwerkende kracht (artikel 6:269 BW). De rechtsgrond voor de betaling blijft dan bestaan (artikel 6:271 BW).

2.7.

Als [eiser] de overeenkomst terecht zou hebben ontbonden, ontstaat er wel een ongedaanmakingsverplichting (artikel 6:271 BW). In dat geval zou [gedaagde] het voorschot wel moeten terugbetalen. [eiser] zegt in de dagvaarding en in zijn repliek echter niets over een ontbinding. Hij voert in die stukken ook geen omstandigheden aan op grond waarvan hij de overeenkomst mocht ontbinden. De kantonrechter kan de eis van [eiser] daarom niet op die grond toewijzen.

2.8.

Gelet op het voorgaande wordt de eis van [eiser] afgewezen.

[eiser] moet de proceskosten betalen

2.9.

De proceskosten komen voor rekening van [eiser], omdat hij ongelijk krijgt (artikel 237 Rv). De kantonrechter begroot de kosten die [eiser] aan [gedaagde] moet betalen op nihil, omdat [gedaagde] zonder gemachtigde procedeert.

3. De beslissing

De kantonrechter:

3.1.

wijst de eis af;

3.2.

veroordeelt [eiser] in de proceskosten, die aan de kant van [gedaagde] worden begroot op nihil.

Dit vonnis is gewezen door mr. M. Fiege en in het openbaar uitgesproken.

43416