Uitspraak
Rechtbank Rotterdam
Team familie
Zaaknummer / rekestnummer: C/10/676134 / FA RK 24-2295
Beschikking van 1 december 2025 over de tenuitvoerlegging bij lijfsdwang
in de zaak van:
[naam man], hierna: de man,
wonende te [woonplaats 1] ,
advocaat mr. C.E. van der Meijs te Zoetermeer,
t e g e n
[naam vrouw], hierna: de vrouw,
wonende te [woonplaats 2] ,
advocaat mr. C.J.H. Anker te Rotterdam.
Partijen zijn de ouders van de minderjarigen:
[minderjarige 1] , geboren op [geboortedatum 1] 2011 te [geboorteplaats] ;
[minderjarige 2] , geboren op [geboortedatum 2] 2018 te [geboorteplaats] .
1.De verdere procedure
1.1.
Het verdere verloop van de procedure blijkt uit:
- de beschikking van deze rechtbank van 23 juli 2025;
- het bericht met bijlagen van de man van 6 augustus 2025;
- het bericht van de vrouw van 20 augustus 2025.
1.2.
De rechtbank ziet geen aanleiding om een mondelinge behandeling te gelasten en zal de zaak op de stukken afdoen.
2.De verdere beoordeling
2.1.
Bij beschikking van deze rechtbank van 23 juli 2025 is, voor zover hier relevant,
bepaald dat de behandeling van de zaak ten aanzien van de lijfsdwang wordt aangehouden.
De man is verzocht binnen twee weken na de datum van de beschikking schriftelijk de stellingen die zijn ingenomen op de mondelinge behandeling te onderbouwen. De vrouw is de gelegenheid gegeven om hier binnen twee weken daaropvolgend te reageren.
2.2.
Tenuitvoerlegging bij lijfsdwang
2.2.1.
De vrouw verzoekt verlof te verlenen om de beschikking van deze rechtbank van 20 oktober 2020 ten uitvoer te leggen bij lijfsdwang en de man in gijzeling te nemen tot een bedrag van € 27.908,05 voor de duur van zes maanden.
2.2.2.
De man voert gemotiveerd verweer.
2.2.3.
Bij voornoemde beschikking van 20 oktober 2020 is bepaald dat de man aan de vrouw met ingang van 22 juni 2020, als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de minderjarigen (hierna: kinderbijdrage), voor de toekomstige termijnen telkens bij vooruitbetaling € 200,- per maand per kind zal voldoen.
2.2.4.
Lijfsdwang betekent beneming van iemand persoonlijke vrijheid. De rechter kan op grond van artikel 585 sub b Rv Pro op verlangen van de schuldeiser de tenuitvoerlegging bij lijfsdwang toestaan van vonnissen, beschikkingen en akten waarbij een uitkering tot levensonderhoud is vastgesteld.
2.2.5.
Artikel 586 Rv Pro bepaalt dat indien de tenuitvoerlegging bij lijfsdwang nog niet in een vonnis of beschikking is toegestaan, de vordering wordt ingesteld bij de voorzieningenrechter van de rechtbank. De vrouw had dus een vordering bij dagvaarding moeten instellen, waarna het behandeld zou worden als kort geding. Achtergrond van deze bepaling is het waarborgen van zowel een snelle procesgang als een spoedige tenuitvoerlegging. Alhoewel de vrouw dus de verkeerde procedure heeft gebruikt, acht de rechtbank haar verzoek in deze verzoekschriftprocedure niet in strijd met de gedachte van artikel 586 Rv Pro. In een dagvaardingsprocedure zou eerder zijn beslist op haar vordering en van die mogelijkheid heeft de vrouw geen gebruik gemaakt. Bovendien heeft de man geen bezwaren aangevoerd ten aanzien van dit procedurele punt. De rechtbank zal de vrouw daarom ontvangen in haar verzoek.
2.2.6.
Vaststaat dat de man verplicht is tot betaling van de kinderbijdrage aan de vrouw op grond van de hiervoor onder rechtsoverweging 2.2.3. genoemde onherroepelijke rechtelijke uitspraak. De vrouw heeft onbetwist gesteld dat de man deze alimentatieverplichting tot op heden nooit is nagekomen. Volgens de vrouw is de achterstallige alimentatie ten tijde van de vorige mondelinge behandeling opgelopen tot een bedrag van € 27.908,05 (waarbij de vrouw verwijst naar haar productie 4), wat door de man niet is weersproken. Dit bedrag is inmiddels nog hoger.
2.2.7.
Ten aanzien van de vordering die de vrouw heeft op de man is de tenuitvoerlegging door toepassing van lijfsdwang slechts mogelijk als in de eerste plaats aannemelijk is dat toepassing van een ander dwangmiddel onvoldoende uitkomst zal bieden (artikel 587 Rv Pro). Het is – gelet op de ingrijpende gevolgen voor de schuldenaar, namelijk vrijheidsbeneming – een ultimum remedium en kan dus slechts worden opgelegd als uiterste middel. Ingevolge artikel 588 Rv Pro legt de rechter namelijk geen lijfsdwang op als de schuldenaar niet in staat is om aan de verplichting waarvoor tenuitvoerlegging bij lijfsdwang wordt verlangd te voldoen. Ten tweede dient het belang van de schuldeiser bij oplegging van lijfsdwang te worden afgewogen tegen het belang van de schuldenaar bij de niet-toepassing daarvan (artikel 587 Rv Pro). Daarbij dienen alle omstandigheden van het geval te worden beoordeeld met inachtneming van de betrokken belangen, waaronder het belang van de vrouw bij ontvangst van de kinderbijdrage en het belang van de man op zijn recht op persoonlijke vrijheid.
2.2.8.
De vraag die dus eerst voorligt is of aannemelijk is dat alle andere dwangmiddelen niet zullen baten. De vrouw heeft voor het innen van de alimentatie het Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen (hierna: LBIO) ingeschakeld. Het is het LBIO niet gelukt om de alimentatie te innen. Zij hebben regelmatig onderzoek gedaan naar het inkomen van de man en onderzocht of er sprake is van eigendom of vermogen. Dit heeft niets opgeleverd. Ook de deurwaarder die in het verleden is ingeschakeld is het niet gelukt om de alimentatie te innen. De verschillende beslagen van de deurwaarder hebben niet tot betaling geleid. De man biedt volgens de deurwaarder geen verhaal. Het LBIO heeft daarom het dossier in juni 2024 gesloten. Er bestaat voor de vrouw geen andere wijze van tenuitvoerlegging meer dan lijfsdwang.
2.2.9.
De volgende vraag die voorligt, is of het belang van de vrouw bij gijzeling, namelijk ontvangst van de achterstallige alimentatie, opweegt tegen het belang van de man op zijn persoonlijke vrijheid. De man voldoet sinds de beschikking van 20 oktober 2020 niet aan zijn alimentatieverplichting. Al die jaren onderneemt de vrouw al pogingen om haar alimentatievordering te innen, zonder resultaat. De man heeft bij zijn bericht van 6 augustus 2025 financiële stukken overgelegd, maar geeft daarbij geen volledig inzicht in zijn financiële situatie tot op heden. Uit de stukken volgt dat het verzamelinkomen van de man in 2020, 2021 en 2022 ongeveer € 25.000,- was. De man heeft geen inzicht verstrekt in zijn inkomen over 2023, 2024 en 2025.
2.2.10.
De man stelt dat hij niet bij machte is om aan zijn alimentatieverplichting te voldoen ‘omdat er niks is’. Er is volgens hem dus geen sprake van betalingsonwil, maar van betalingsonmacht. Dit wordt door de vrouw gemotiveerd betwist. Ten aanzien daarvan overweegt de rechtbank het volgende. De man heeft in deze procedure, maar ook eerder, nagelaten om volledig openheid van zaken te geven over zijn financiële situatie. Het verzamelinkomen van de man in 2020, 2021 en 2022 zou leiden tot een draagkracht van € 50,- per maand, maar ook die heeft de man niet voldaan. De man is echter geen wijzigingsprocedure gestart voor de kinderbijdrage. Door geen wijziging te vragen van de kinderbijdrage heeft de man de zaak op zijn beloop gelaten. Dat de man zijn alimentatieverplichting vanaf 2023 niet kon nakomen is niet gebleken. De man heeft vanaf 2023 tot heden geen openheid van zaken gegeven en dat dient naar het oordeel van de rechtbank voor zijn eigen rekening te komen. De man had naar het oordeel van de rechtbank wel zijn concept aangifte inkomstenbelasting van 2023 kunnen overleggen en van 2024 en 2025 voorlopige stukken.
2.2.11.
De rechtbank overweegt op grond van het bovenstaande dat het belang van de vrouw de toepassing van lijfsdwang slechts deels rechtvaardigt. De man heeft in 2020, 2021 en 2022 niet volledig kunnen voldoen aan zijn alimentatieverplichting omdat zijn draagkracht slechts € 50,- per maand bedroeg, zodat toepassing van lijfsdwang voor de achterstand ontstaan in die periode een te verstrekkend middel is. Voor de achterstand die is ontstaan vanaf 2023 tot heden hoort het niet verstrekken van financiële gegevens én het nalaten van het starten van een wijzigingsprocedure voor rekening van de man te komen. De rechtbank zal het verzoek van de vrouw daarom toewijzen voor de helft van het bedrag voor de helft van de verzochte duur.
2.2.12.
De rechtbank ziet echter aanleiding om de tenuitvoerlegging bij lijfsdwang pas toe te staan vanaf twee maanden na betekening van deze beschikking aan de man, zodat de man de gelegenheid heeft bij deze rechtbank een wijzigingsprocedure te starten voor de kinderbijdrage. Hij dient in die wijzigingsprocedure een volledig inzicht te verschaffen van zijn financiële situatie vanaf 2020 tot heden.
2.3.
Proceskosten
2.3.1.
Gelet op de aard van de procedure bepaalt de rechtbank dat elk van de partijen de eigen kosten draagt.
3. De beslissing
De rechtbank:
3.1.
staat de tenuitvoerlegging bij lijfsdwang toe van de beschikking van deze rechtbank van 20 oktober 2023, voor zover het de vastgestelde kinderalimentatie betreft tot een bedrag van afgerond € 13.954,03, zijnde de helft van € 27.908,05, voor de duur van ten hoogste drie maanden;
3.2.
bepaalt dat de tenuitvoerlegging bij lijfsdwang niet eerder mag aanvangen dan twee maanden na betekening van deze beschikking aan de man;
3.3.
bepaalt dat – indien de man binnen de termijn genoemd in rechtsoverweging 3.2. een wijzigingsprocedure voor de kinderbijdrage aanhangig maakt bij deze rechtbank – van het verlof eerst weer gebruik mag worden gemaakt wanneer de wijzigingsprocedure is geëindigd en alsdan een ten uitvoer te leggen alimentatieverplichting voorligt;
3.4.
verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad;
3.5.
compenseert de proceskosten aldus dat iedere partij de eigen kosten draagt;
3.6.
wijst af het meer of anders verzochte.
Deze beschikking is gegeven door mr. S. Wierink, (kinder)rechter, en in het openbaar uitgesproken in aanwezigheid van mr. J.C. Vogel, griffier, op 1 december 2025.
Tegen deze beschikking kan – voor zover er definitief is beslist – hoger beroep worden ingesteld bij het gerechtshof Den Haag. Het hoger beroep kan slechts worden ingesteld door een advocaat.
Door verzoeker en degenen aan wie een afschrift van de beschikking is verstrekt of verzonden moet het hoger beroep worden ingesteld binnen drie maanden na de dag van de beschikking. Voor andere belanghebbenden geldt voor het instellen van hoger beroep een termijn van drie maanden na de betekening van de beschikking of nadat de beschikking hun op andere manier bekend is geworden.